♡ Terug naar blogoverzicht

Licht

16 november 2015

Het gaat beter. Soms durf ik zelfs te zeggen dat het goed gaat. Ik merk dat ik meer energie heb en weer vaker volledig mezelf kan zijn. Ik weet dat het goed is dat ik me zo voel, maar toch vind ik het af en toe lastig om hardop te zeggen dat het zo is. Het gaat goed, maar dat kan toch helemaal niet?


Ruim een half jaar geleden dacht ik dat het leven voorbij was en dat het nooit meer goed zou komen. Het komt inderdaad ook nooit meer ‘goed’, maar blijkbaar is er een andere ‘goed’ dat het leven ook mooi kan maken. En ondanks dat lelijke stukje dood en verdriet waar iedereen in zijn leven helaas mee te maken krijgt, is er nog steeds genoeg moois en liefde in overvloed om voor te leven en voor te gaan. Ik merk dat ik bewuster ben, vaker stil sta bij wat ik voel en wat ik vind. Ik word nóg verdrietiger van de vreselijke dingen die er gebeuren, zoals de aanslag in Parijs en mensen die ernstig ziek worden, omdat ik nu zo goed weet wat diepe pijn betekent. Het is de hel, en uit die hel klimmen is het moeilijkste dat er is. Je hebt kracht nodig en enorme grote bergen liefde.


Gelukkig voel ik die liefde om me heen. Van de mensen om ons heen maar vooral van mijn lieve man. En daarnaast ben ik gezegend met een enorme wilskracht om ergens beter uit te komen. Een handige karaktertrek als je in het diepste diep zit. Ik vocht als een beer om uit het donkere te blijven en als ik terug kijk naar de moeilijkste tijd in mijn leven, zie ik dat ik zelfs toen op een perfectionistische manier te werk ging. Perfectionistisch rouwen. Te graag alles té goed willen doen. Te graag het lelijke mooi willen maken. Te graag niet verdrietig willen zijn als ik andere mama’s en mooie baby’s zie. Te graag een sterke vrouw willen zijn. Te graag Boris willen laten zien aan de hele wereld. Het heeft me geholpen om te staan waar ik nu sta, maar ik heb wel geleerd dat het niet erg is om het even niet goed te doen. Sterker nog, er bestaat geen ‘goed’ tijdens een rouwproces. Het komt zoals het komt en de enige manier is om er dwars doorheen te gaan. En dat heb ik gedaan! Ik denk dat ik door het zwaarste gedeelte heen ben, ik voel het en ik ben er blij om. Dat betekent niet dat ik mijn zoon niet meer mis, en natuurlijk zal ik altijd verdrietig blijven om het feit dat mijn zoon maar zo kort mocht leven. 


Ja, mijn zoon heeft geleefd. Niet buiten mijn buik, maar hij heeft bijna negen maanden geleefd. En ik heb hem nooit leren kennen in de buitenwereld, maar wel toen hij dichtbij me was. Ik vind het vreemd om te moeten bemerken dat er in Nederland nog steeds een taboe rust rond het fenomeen babysterfte in de tijd rond de geboorte. Het doet me pijn dat het verlies van sommige ouders die hun baby moesten verliezen niet wordt begrepen en soms wordt vergeleken met een miskraam, of als iets dat dit keer niet gelukt is en een volgende keer vast wel gaat lukken. Door de onzichtbaarheid van het verlies van een baby is er soms te weinig begrip. Verdrietig...

Gelukkig hebben mijn man en ik hier geen ‘last’ van. We zijn gezegend met lieve warme mensen om ons heen en het vermogen uit te spreken wat we voelen. En ik ben blij dat ik door mijn schrijven meerdere mensen kan leren over hoe het is je baby te verliezen.

Een baby verliezen is een kind verliezen. Punt. Ongeacht hoe oud je kind is, het is een letterlijk deel van jezelf dat je niet kunt missen. De basisliefde voor je kind ontstaat vanaf het moment dat je het bij je hebt, en dat wordt niet bepaald door leeftijd of omstandigheden. 

Natuurlijk weet ik dat de band tussen kind en ouder ontwikkelt naarmate het kind ouder wordt, daar ben ik me zelfs ontzettend van bewust want dat is mijn grootste wens. En daarbij weet ik ook dat de omstandigheden omtrent het verlies van een kind elke keer weer anders zijn. Ik moet er bijvoorbeeld niet aan denken dat je naast het gemis van je kind ook nog moet dealen met de wetenschap dat je kind pijn of verdriet heeft gehad. Dat lijkt me het aller-allerergst.

Maar vader en moeder zijn we allemaal zodra je kindje in je armen ligt. Oogjes open of dicht, dat maakt echt niet uit...


Gisteren was ik bij een live opname van een album van een prachtige zangeres. Ze schreef een liedje over haar zoontje en vertelde over dat hij zoveel moois bracht in hun gezin tijdens een moeilijke tijd in hun leven. Ze omschreef dat er bij elke geboorte iets bijzonders gebeurt, en dat elk kind een nieuw licht geeft in deze wereld. In eerste instantie werd ik er verdrietig van omdat ik dacht; ‘Dit had ik ook zo graag gewild voor ons gezin, en voor Boris…’ Maar een seconde later besefte ik dat ook wij dit hebben gevoeld. Boris is een prachtig licht in ons leven, en het moment dat hij werd geboren was naast het meest verdrietige moment in ons leven ook tegelijk het allermooiste moment.


Ondanks de zwarte tijden die we persoonlijk en wereldwijd veel te vaak beleven zijn er altijd nog puntjes van licht. En Boris is voor mij het allermooiste lichtpunt, en dat zal hij altijd blijven. Als een fonkelende ster bovenaan de hemel. Veel te ver weg, maar dichtbij genoeg om te stralen.





Deel deze blog via:

6 april 2025
Ik lig buiten in de schommelstoel en luister naar mijn meisje van acht die bij de buren speelt. Ik hoor haar lachen en genieten en geniet met haar mee van een afstandje. In gedachten ben ik ineens bij Boris. Zou hij met haar mee zijn gegaan om daar te spelen? Of was hij te verlegen en zou hij lekker bij mij in de tuin hebben gezeten met een filmpje of een stripboek, en ook hebben geluisterd naar zijn zusje. ‘Hoor je Babet ook lachen mam?’ Hoor ik hem zeggen in mijn gedachten... Ik zie hem ineens zitten in de oranje tuinstoel. Glashelder. Hij gaat staan en loopt richting mijn schommelstoel met een kleine glimlach, en zijn donkere haar met nog maar een paar korte krullen omdat hij ze niet meer zo lang wilde. Hij is tenslotte al bijna tien! Het beeld was er een paar seconden, verdween weer net zo snel, en ik probeer het terug te vinden zodat ik het verhaal in mijn hoofd verder kan volgen, maar het lukt niet meer, het is weg. Vaag zie ik het beeld nog voor me. Van Boris die die nu negen jaar had moeten zijn, in een spijkerbroek en een gestreept shirt met ik geloof een beetje rood erin. Ik zie lieve blauwe ogen die bij de zijkanten wat dichtvallen door het felle licht buiten. Dan pak ik snel mijn telefoon want ik wil het moment beschrijven. Ik wil de kleuren en zijn ogen niet vergeten. Het voelde zo dichtbij! Als een film of misschien als een glimp van een parallel universum, maar alsof het echt zo had kunnen zijn. Een stukje van Boris dat ik nooit heb kunnen zien maar waarvan ik eventjes een moment heb kunnen meemaken in dit kleine magische moment. En nu is het weg. Zoals hij ook al veel te lang weg is. En eigenlijk is hij niet weg, want hij leeft nog zo mooi in mijn hart en in mijn lijf, maar hij is wel te ver. Ik hoef zijn gestreepte shirt niet te wassen, zijn krullen niet in bedwang te houden en ik kan hem niet bij me op schoot trekken in de schommelstoel. Want ook al is hij bijna tien, dat had hij nog graag gedaan, lekker dicht bij mama, dat weet ik zeker. Inmiddels lopen de tranen over mijn wangen en heb ik het veel te koud buiten omdat de zon er niet meer is. Maar ik wil nog niet naar binnen omdat ik dit gevoel dat zo van mij is, niet kan delen. Dat durf ik niet maar het lukt ook niet. Die pijn zit te diep en ik zou het niet hardop kunnen zeggen. Schrijven is voor mij de enige manier. Als het verdriet en de wond van het losrukken en het gemis zo open liggen, dan ben ik het liefst alleen en zet de woorden die door me heen gaan op het digitale papier. Dus ik laat mijn tranen nog even wat drogen aan de wind. Dat mag ook, ik mag dit best alleen doen. Nog heel eventjes wachten, en dan ga ik weer naar binnen. Nog eventjes alleen met én zonder Boris…
20 maart 2025
De geuren buiten, de kleuren van de lucht en het beginnende groen, het licht dat weer verder naar binnen komt, de tekenen van de lente… Dag liefje, Langzaam voel ik jouw dagen wat dichterbij komen, mijn lieve lentekind. Naar die dagen in april, waarop ik je kreeg en tegelijk verloor. Naar de ene dag waarop licht en donker tegelijk zo sterk aanwezig waren. De dag waarop de liefde won van die allergemeenste dood. Dus denk ik even weer wat vaker aan je, met mijn hand op mijn buik, in de zachte lieve lentewind… Liefs van mama
4 maart 2025
‘Mama zullen we in de kist van Boris kijken vanmiddag? Het is al een tijdje geleden en ik ben het een beetje vergeten hoe het ook al weer was’. Ik denk er kort over na en zeg; ‘Dat is goed lieverd, vandaag wil ik dat wel’. Ze vroeg het al vaker de laatste tijd, maar na een paar keer ‘nee’ als antwoord te hebben gegeven voelt het nu als een prima moment. ‘Waarom vind je dat heftig mam?’. Ik antwoord: ‘Omdat ik er soms verdrietig van wordt om de spulletjes van Boris te zien, omdat hij dood is en ik hem mis’. Ze zegt; ‘Dat is helemaal niet erg mam, dan ga ik je gewoon troosten met een heleboel kusjes en knuffels’. De kist is oude scheepskist van hout die al een paar jaar op onze kamer staat, gevuld met herinneringen aan Boris. Hij staat er sinds de zwangerschap van Babet. Het kamertje van Boris moest worden aangepast voor haar, een ingewikkelde proces waar ik ruim de tijd voor nam, en veel van zijn spulletjes kregen een mooie plek in deze kist. In het begin keek ik er regelmatig in, de behoefte was toen nog heel groot en ik had het nodig om zijn kleertjes te voelen, te bekijken en te ruiken. Zijn kleertjes droegen in het begin nog zijn geur, en ik heb ze destijds in een afgelosten plastic zak gedaan in de hoop dat zijn geur zo lang mogelijk zou blijven. Dit is best goed gelukt, maar de tijd heeft het logischerwijs steeds meer doen vervagen. En vandaag duiken Babet en ik samen de kist in. Ik probeer er zo open en rustig mogelijk in te staan, dit moment is even voor haar. Babet is erg enthousiast en zodra de kist openstaat haalt ze er van alles uit. Ze praat honderd uit en ik probeer het ondertussen niet vervelend te vinden dat het niet op ‘mijn’ manier gaat. Alles gaat op zijn kop, en van mijn zorgvuldig gesorteerde kist is weinig meer over. Het doet er eigenlijk weinig toe als je er over nadenkt, maar als het om Boris gaat, doet álles er voor mij toe. Maar, het lukt me dit naast me neer te leggen, en ik laat haar begaan. We bekijken zijn kleertjes die hij niet aan heeft gehad en het speelgoed waar hij nooit mee speelde. We bestuderen samen zijn foto’s en belanden tussen al zijn spulletjes langzaam even in onze eigen wereld. Ik pak zijn kleertjes die hij wél aan heeft gehad uit het speciale zakje en probeer de geur tevergeefs op te snuiven. Alles wat er over bleef is de geur van katoen en de, volgens Babet ouderwetse, geur van de scheepskist. Dan pak ik zijn sokjes, daar waar zijn geur het meest intens was. Heel even denk ik tóch iets te ruiken. Ik weet niet of het alleen mijn herinnering was, hoogstwaarschijnlijk wel, maar heel even was ik daar. Zijn voetjes, zijn lijfje, zijn aanwezigheid. Heel eventjes, ben ik weg, heel even, ben ik bij hem… Babet ziet het aan me en haalt me uit mijn trance met haar woorden; ‘Ik voel je mam, ik voel je echt…’. En waar ik op het punt stond om te breken, zag ik mijn meisje met waterige ogen naar me kijken. ‘Kom maar liefje’ zeg ik, en ik trek haar op schoot tussen de spulletjes van Boris. Ze huilt eventjes en kruipt dicht tegen me aan. ‘Ik wil gewoon niet dat we hem kwijt zijn en ik vind het stom dat mijn boertje er niet is’. Eventjes blijven we zo zitten samen. Een paar minuutjes later ruimen we alles weer op. Ze vraagt of ze een klein knuffeltje mag hebben uit de kist, eentje die een tijdje op zijn grafje heeft gelegen. Ik vind het goed en ze is dolblij met een klein stukje van hem. Ik kijk naar mijn grote kleine meisje en voel heel veel tegelijk. Gemis om Boris, trots op mijn achtjarige krullebol, maar vooral heel veel liefde voor mijn kinderen… 
14 december 2024
Ik doe zo mijn best om het klein te houden. Om alleen belangrijk te vinden, dat wat ook echt belangrijk is. Samen zijn, kusjes van mijn meisje, uit kijken naar kerst met ons gezin. Herinneringen maken, herinneringen eren. Kaarsjes aan, lief zijn. Ik doe zo mijn best om het klein te houden maar het lukt me niet altijd. Mijn bedrijf run ik nog steeds alleen en dat is veel, de sociale ballen die er altijd zijn vragen ook veel. Maar ik wil het kleinhouden, ik móet het klein houden, anders stroomt het over. Dan stroom ik over en dat is eigenlijk al te vaak gebeurt. Vlak na Boris stond ik zo dicht bij mezelf, voelde ik wat er echt van binnen speelde en kon ik grenzen aangeven waar nodig. Nu moet ik dagelijks terug naar dat plekje om weer te voelen waar het om draait. Het leven heeft zijn hectiek weer in volle gang over genomen, en het lijkt steeds moeilijker hier weer naar terug te gaan. Maar ik weet ook, bewustwording is de eerste stap, in die zin heb ik een flinke hore genomen. En richting kerst zoek ik weer het kleine op. In het geven van liefde en het ontvangen, want dat is wat het is. Kleine gebaren met grootse betekenissen, elke dag weer. Klein maar oh zo fijn! Nú is het moment, nú is waar het om draait, nú is waar je het verschil kunt maken. Wij houden het ook graag letterlijk klein met kerst. Samen zijn, lief zijn. Kerstboom optuigen, kadootjes uitpakken in pyama's, lekker eten, even wandelen en films kijken. En verder niets. Boris is er bij, zoals altijd, op zijn eigen manier. We steken kaarsjes aan, eentje extra voor hem, en soms pak ik even zijn vosje, vooral in de nacht. Ook voor hem houden we het klein, de liefde is er toch wel, die gaat echt nooit meer weg...
10 december 2024
De dagen vliegen voorbij en we komen steeds dichterbij kerst. Er belanden steeds mee kadootjes onder de kerstboom en we zijn al druk aan het verzinnen wat we gaan eten deze dagen. Babet vroeg of we nog een kadootje voor Boris onder de boom gaan leggen. Eigenlijk had ik voor mezelf bedacht dat het dit jaar niet hoeft, maar misschien is het toch fijn om hem toch iets te kunnen brengen met kerst. Natuurlijk steken we altijd een kaarsje voor hem aan bij ons thuis en bij zijn grafje, en ik denk dat ik met Babet een knuffel ga uitzoeken die we dan ook bij zijn grafje kunnen brengen. Het gemis is niet perse groter met kerst, het gemis is er namelijk altijd en is naast mijn liefde voor hem verweven in mijn leven. De lege plek is is tijdens feestdagen en fanilie momenten wel wat groter en ik denk wat vaker aan hem deze dagen. Dan ben ik zo benieuwd naar of hij ons nog kan zien. Zijn kleine zusje die een knuffel bij zijn grafje brengt of de kaarsjes en lichtjes die voor hem branden. “Ben je er nog liefje? En kun je ons ook zien? Ik hoop dat het mooi en fijn is waar je bent, en dat ik ooit weer bij je kan. Dat ik je weer vast kan houden en dat we dan voor eeuwig samen zijn! Voor nu denk ik je dichtbij ons, en voel ik onze liefde sterker dan ooit…”
4 oktober 2024
Zomaar, op een avond, omdat herinneringen en pijn nou eenmaal zo werken. "Voordat ik ga slapen kijk ik nog even bij mijn kleine meisje. Ik geef haar een kus op haar wang en vertel haar zachtjes hoeveel ik van haar hou. Ik strijk over haar voorhoofdje en ineens ben ik daar. Ik voel hem. Zijn hoofdje en zijn neusje. Ze lijken zo op elkaar en voelen nog steeds hetzelfde. Hun zachte lieve huid en de manier waarop hun oogjes dichtgaan. Zo lief, zo mooi en zo van mij. Ik voel haar elke dag, maar hem ook nog steeds. Hij zit in mij, hij lééft in mij. Zijn leven begon tenslotte in mijn lijf, maar het eindigde daar ook. Hij is met elke vezel van mij verbonden, en dat zal altijd zo zijn. Als onderdeel van mij, in mijn hart én in mijn lijf, neem ik hem voor altijd met me mee…"
Meer blogs weergeven...