Lieve Blog

En toen brak ik...

Fri, 12 Sep 2025 10:24:05 GMT

Gisteren was de verjaardag van Vlinderkusje. Elk jaar iets waar ik me mee bezig houd door iets meer te schrijven en natuurlijk wat fijne acties te bedenken als dank voor weer een nieuw jaar. Ook gaan de dagen altijd weer iets meer over Boris, omdat ik me dan weer even extra besef waarom ik doe wat ik doe. Zonder hem had Vlinderkusje nooit bestaan en dan had mijn leven er volledig anders uit gezien. Daar ben ik me heel erg van bewust.

En wat werd ik verrast door alle reacties! Op mijn posts op social media, maar ook in privé berichtjes en in reviews. Lieve felicitaties, mooie woorden voor onze kleine tovenaar, en zelfs bedankjes. En die laatste had ik even niet zo verwacht. Ik doe mijn werk inmiddels dus al acht jaar, en veel vanuit mijn eigen fijne studio waardoor ik nog al eens de wereld om mij heen ‘vergeet’. En om dan zoveel lieve bedankjes te krijgen, puur omdat Vlinderkusje bestaat, vond ik oprecht heel erg mooi.

En als ik even elk eerlijk ben, is het ook goed voor mij om het te zien en te horen. Want hoe mooi het ook is wat ik doe, het is ook zwaar. In je eentje een winkel runnen is niet makkelijk, en er komt zoveel meer bij kijken dan men in het algemeen denkt. Dat is niet om te klagen, helemaal niet, want ik geniet zoveel van wat het met zich mee brengt, maar het is geen ‘walk in the park’. En om dan te lezen hoe blij mensen met Vlinderkusje zijn, en met mijn schrijven, is dan heel erg helpend en troostend, meer dan jullie denken.

Naast deze lieve woorden waren er ook andere berichtjes. In de middag kreeg ik een vraag over hoe ik de eerste jaardag van Boris vierde, en rond de avond kreeg ik een berichtje met de vraag of ik tips had voor een moeder die moet gaan bevallen van een overleden kindje…

En waar ik normaal deze vragen prima kan beantwoorden en dat ook met liefde doe (dat heeft de tijd me geleerd de afgelopen tien jaar), was het nu anders. Natuurlijk grijp ik altijd terug uit mijn eigen herinneringen en pijn wanneer ik dit soort vragen beantwoord, maar nu was het alsof de film zich eventje levensecht afspeelde in mijn hoofd.

Na de laatste app conversatie kwam ik thuis de woonkamer in, en nadat mijn man vroeg wat er aan de hand was (blijkbaar was het aan mijn gezicht af te lezen), brak ik. Deze dag hakte erin. De berichtjes, de bedankjes, de herinneringen aan de eerste jaardag van Boris en daarna ook nog een korte herbeleving van zijn stilgeboorte, het bleek eventjes te veel. En waar ik nog steeds vind dat ik sterk moet zijn, en er zelf mee moet dealen, lukte het op dat moment niet meer.

Na ruim tien jaar mijn kind missen ben ik redelijk door de wol geverfd, en niet meer zo snel van mijn stuk gebracht, maar het blijft wel mijn lieve kleine baby, die er nog steeds elke dag niet is. Ons kind dat er gewoon nog had moeten zijn, inmiddels als vrolijke jonge tiener met sproeten en een krullebol, werd onverwacht uit ons leven gerukt, en deze pijn is levenslang. En daar mag ik om huilen zo vaak als ik wil.

Gisteren was blijkbaar zo’n dag, zo eentje waarin dit gevoel weer even wat sterker is dan normaal. De dagen zijn er steeds minder frequent, daar heeft de tijd voor gezorgd, maar ze blijven even intens. Gelukkig was daar mijn liefste man. Bij wie ik dan gewoon even kan zijn en waarbij één blik genoeg is. Woorden zijn er tussen ons al zoveel geweest, we weten het allebei, en dat is fijn en genoeg.

Ik sluit af met een hele dikke dankjewel voor jullie, die uit mijn tenen komt. Dank voor het podium dat Boris kreeg en krijgt, en dank voor wat ik mag doen door mijn schrijven en mijn troost producten. Dat jullie willen zien en luisteren.

Boris, jullie, en de dierbaren die jullie moeten missen, zijn de lichtpuntjes op mijn Vlinderkusje pad.

Heel veel liefs,

Anja

Glashelder

Sun, 06 Apr 2025 17:49:13 GMT

Ik lig buiten in de schommelstoel en luister naar mijn meisje van acht die bij de buren speelt. Ik hoor haar lachen en genieten en geniet met haar mee van een afstandje. In gedachten ben ik ineens bij Boris. Zou hij met haar mee zijn gegaan om daar te spelen? Of was hij te verlegen en zou hij lekker bij mij in de tuin hebben gezeten met een filmpje of een stripboek, en ook hebben geluisterd naar zijn zusje. ‘Hoor je Babet ook lachen mam?’ Hoor ik hem zeggen in mijn gedachten...

Ik zie hem ineens zitten in de oranje tuinstoel. Glashelder. Hij gaat staan en loopt richting mijn schommelstoel met een kleine glimlach, en zijn donkere haar met nog maar een paar korte krullen omdat hij ze niet meer zo lang wilde. Hij is tenslotte al bijna tien! Het beeld was er een paar seconden, verdween weer net zo snel, en ik probeer het terug te vinden zodat ik het verhaal in mijn hoofd verder kan volgen, maar het lukt niet meer, het is weg.

Vaag zie ik het beeld nog voor me. Van Boris die die nu negen jaar had moeten zijn, in een spijkerbroek en een gestreept shirt met ik geloof een beetje rood erin. Ik zie lieve blauwe ogen die bij de zijkanten wat dichtvallen door het felle licht buiten. Dan pak ik snel mijn telefoon want ik wil het moment beschrijven. Ik wil de kleuren en zijn ogen niet vergeten. Het voelde zo dichtbij! Als een film of misschien als een glimp van een parallel universum, maar alsof het echt zo had kunnen zijn. Een stukje van Boris dat ik nooit heb kunnen zien maar waarvan ik eventjes een moment heb kunnen meemaken in dit kleine magische moment.

En nu is het weg. Zoals hij ook al veel te lang weg is. En eigenlijk is hij niet weg, want hij leeft nog zo mooi in mijn hart en in mijn lijf, maar hij is wel te ver. Ik hoef zijn gestreepte shirt niet te wassen, zijn krullen niet in bedwang te houden en ik kan hem niet bij me op schoot trekken in de schommelstoel. Want ook al is hij bijna tien, dat had hij nog graag gedaan, lekker dicht bij mama, dat weet ik zeker.

Inmiddels lopen de tranen over mijn wangen en heb ik het veel te koud buiten omdat de zon er niet meer is. Maar ik wil nog niet naar binnen omdat ik dit gevoel dat zo van mij is, niet kan delen. Dat durf ik niet maar het lukt ook niet. Die pijn zit te diep en ik zou het niet hardop kunnen zeggen. Schrijven is voor mij de enige manier. Als het verdriet en de wond van het losrukken en het gemis zo open liggen, dan ben ik het liefst alleen en zet de woorden die door me heen gaan op het digitale papier.

Dus ik laat mijn tranen nog even wat drogen aan de wind. Dat mag ook, ik mag dit best alleen doen. Nog heel eventjes wachten, en dan ga ik weer naar binnen.

Nog eventjes alleen met én zonder Boris…

Lentewind

Thu, 20 Mar 2025 11:54:22 GMT

De geuren buiten, de kleuren van de lucht en het beginnende groen, het licht dat weer verder naar binnen komt, de tekenen van de lente…

Dag liefje,

Langzaam voel ik jouw dagen wat dichterbij komen, mijn lieve lentekind. Naar die dagen in april, waarop ik je kreeg en tegelijk verloor. Naar de ene dag waarop licht en donker tegelijk zo sterk aanwezig waren. De dag waarop de liefde won van die allergemeenste dood.

Dus denk ik even weer wat vaker aan je, met mijn hand op mijn buik, in de zachte lieve lentewind…

Liefs van mama

De kist

Tue, 04 Mar 2025 15:11:09 GMT

‘Mama zullen we in de kist van Boris kijken vanmiddag? Het is al een tijdje geleden en ik ben het een beetje vergeten hoe het ook al weer was’. Ik denk er kort over na en zeg; ‘Dat is goed lieverd, vandaag wil ik dat wel’. Ze vroeg het al vaker de laatste tijd, maar na een paar keer ‘nee’ als antwoord te hebben gegeven voelt het nu als een prima moment.

‘Waarom vind je dat heftig mam?’. Ik antwoord: ‘Omdat ik er soms verdrietig van wordt om de spulletjes van Boris te zien, omdat hij dood is en ik hem mis’. Ze zegt; ‘Dat is helemaal niet erg mam, dan ga ik je gewoon troosten met een heleboel kusjes en knuffels’.

De kist is oude scheepskist van hout die al een paar jaar op onze kamer staat, gevuld met herinneringen aan Boris. Hij staat er sinds de zwangerschap van Babet. Het kamertje van Boris moest worden aangepast voor haar, een ingewikkelde proces waar ik ruim de tijd voor nam, en veel van zijn spulletjes kregen een mooie plek in deze kist.

In het begin keek ik er regelmatig in, de behoefte was toen nog heel groot en ik had het nodig om zijn kleertjes te voelen, te bekijken en te ruiken. Zijn kleertjes droegen in het begin nog zijn geur, en ik heb ze destijds in een afgelosten plastic zak gedaan in de hoop dat zijn geur zo lang mogelijk zou blijven. Dit is best goed gelukt, maar de tijd heeft het logischerwijs steeds meer doen vervagen.

En vandaag duiken Babet en ik samen de kist in. Ik probeer er zo open en rustig mogelijk in te staan, dit moment is even voor haar. Babet is erg enthousiast en zodra de kist openstaat haalt ze er van alles uit. Ze praat honderd uit en ik probeer het ondertussen niet vervelend te vinden dat het niet op ‘mijn’ manier gaat. Alles gaat op zijn kop, en van mijn zorgvuldig gesorteerde kist is weinig meer over. Het doet er eigenlijk weinig toe als je er over nadenkt, maar als het om Boris gaat, doet álles er voor mij toe. Maar, het lukt me dit naast me neer te leggen, en ik laat haar begaan. We bekijken zijn kleertjes die hij niet aan heeft gehad en het speelgoed waar hij nooit mee speelde. We bestuderen samen zijn foto’s en belanden tussen al zijn spulletjes langzaam even in onze eigen wereld.

Ik pak zijn kleertjes die hij wél aan heeft gehad uit het speciale zakje en probeer de geur tevergeefs op te snuiven. Alles wat er over bleef is de geur van katoen en de, volgens Babet ouderwetse, geur van de scheepskist. Dan pak ik zijn sokjes, daar waar zijn geur het meest intens was. Heel even denk ik tóch iets te ruiken. Ik weet niet of het alleen mijn herinnering was, hoogstwaarschijnlijk wel, maar heel even was ik daar. Zijn voetjes, zijn lijfje, zijn aanwezigheid. Heel eventjes, ben ik weg, heel even, ben ik bij hem…

Babet ziet het aan me en haalt me uit mijn trance met haar woorden; ‘Ik voel je mam, ik voel je echt…’. En waar ik op het punt stond om te breken, zag ik mijn meisje met waterige ogen naar me kijken. ‘Kom maar liefje’ zeg ik, en ik trek haar op schoot tussen de spulletjes van Boris. Ze huilt eventjes en kruipt dicht tegen me aan. ‘Ik wil gewoon niet dat we hem kwijt zijn en ik vind het stom dat mijn boertje er niet is’. Eventjes blijven we zo zitten samen.

Een paar minuutjes later ruimen we alles weer op. Ze vraagt of ze een klein knuffeltje mag hebben uit de kist, eentje die een tijdje op zijn grafje heeft gelegen. Ik vind het goed en ze is dolblij met een klein stukje van hem. Ik kijk naar mijn grote kleine meisje en voel heel veel tegelijk. Gemis om Boris, trots op mijn achtjarige krullebol, maar vooral heel veel liefde voor mijn kinderen…

Kleine kerst

Sat, 14 Dec 2024 15:02:14 GMT

Ik doe zo mijn best om het klein te houden. Om alleen belangrijk te vinden, dat wat ook echt belangrijk is. Samen zijn, kusjes van mijn meisje, uit kijken naar kerst met ons gezin. Herinneringen maken, herinneringen eren. Kaarsjes aan, lief zijn. Ik doe zo mijn best om het klein te houden maar het lukt me niet altijd.

Mijn bedrijf run ik nog steeds alleen en dat is veel, de sociale ballen die er altijd zijn vragen ook veel. Maar ik wil het kleinhouden, ik móet het klein houden, anders stroomt het over. Dan stroom ik over en dat is eigenlijk al te vaak gebeurt.

Vlak na Boris stond ik zo dicht bij mezelf, voelde ik wat er echt van binnen speelde en kon ik grenzen aangeven waar nodig. Nu moet ik dagelijks terug naar dat plekje om weer te voelen waar het om draait. Het leven heeft zijn hectiek weer in volle gang over genomen, en het lijkt steeds moeilijker hier weer naar terug te gaan. Maar ik weet ook, bewustwording is de eerste stap, in die zin heb ik een flinke hore genomen. En richting kerst zoek ik weer het kleine op. In het geven van liefde en het ontvangen, want dat is wat het is. Kleine gebaren met grootse betekenissen, elke dag weer. Klein maar oh zo fijn! Nú is het moment, nú is waar het om draait, nú is waar je het verschil kunt maken.

Wij houden het ook graag letterlijk klein met kerst. Samen zijn, lief zijn. Kerstboom optuigen, kadootjes uitpakken in pyama's, lekker eten, even wandelen en films kijken. En verder niets. Boris is er bij, zoals altijd, op zijn eigen manier. We steken kaarsjes aan, eentje extra voor hem, en soms pak ik even zijn vosje, vooral in de nacht. Ook voor hem houden we het klein, de liefde is er toch wel, die gaat echt nooit meer weg...

Ben je er bij?

Tue, 10 Dec 2024 15:14:58 GMT

De dagen vliegen voorbij en we komen steeds dichterbij kerst. Er belanden steeds mee kadootjes onder de kerstboom en we zijn al druk aan het verzinnen wat we gaan eten deze dagen.
Babet vroeg of we nog een kadootje voor Boris onder de boom gaan leggen. Eigenlijk had ik voor mezelf bedacht dat het dit jaar niet hoeft, maar misschien is het toch fijn om hem toch iets te kunnen brengen met kerst. Natuurlijk steken we altijd een kaarsje voor hem aan bij ons thuis en bij zijn grafje, en ik denk dat ik met Babet een knuffel ga uitzoeken die we dan ook bij zijn grafje kunnen brengen.

Het gemis is niet perse groter met kerst, het gemis is er namelijk altijd en is naast mijn liefde voor hem verweven in mijn leven. De lege plek is is tijdens feestdagen en fanilie momenten wel wat groter en ik denk wat vaker aan hem deze dagen. Dan ben ik zo benieuwd naar of hij ons nog kan zien. Zijn kleine zusje die een knuffel bij zijn grafje brengt of de kaarsjes en lichtjes die voor hem branden.

“Ben je er nog liefje? En kun je ons ook zien?
Ik hoop dat het mooi en fijn is waar je bent, en dat ik ooit weer bij je kan. Dat ik je weer vast kan houden en dat we dan voor eeuwig samen zijn! Voor nu denk ik je dichtbij ons, en voel ik onze liefde sterker dan ooit…”

Ik voel hem nog steeds...

Fri, 04 Oct 2024 14:50:08 GMT

Zomaar, op een avond, omdat herinneringen en pijn nou eenmaal zo werken.

"Voordat ik ga slapen kijk ik nog even bij mijn kleine meisje. Ik geef haar een kus op haar wang en vertel haar zachtjes hoeveel ik van haar hou. Ik strijk over haar voorhoofdje en ineens ben ik daar. Ik voel hem. Zijn hoofdje en zijn neusje. Ze lijken zo op elkaar en voelen nog steeds hetzelfde. Hun zachte lieve huid en de manier waarop hun oogjes dichtgaan. Zo lief, zo mooi en zo van mij. Ik voel haar elke dag, maar hem ook nog steeds.

Hij zit in mij, hij lééft in mij. Zijn leven begon tenslotte in mijn lijf, maar het eindigde daar ook. Hij is met elke vezel van mij verbonden, en dat zal altijd zo zijn. Als onderdeel van mij, in mijn hart én in mijn lijf, neem ik hem voor altijd met me mee…"

Geen ijsje voor Boris...

Fri, 28 Jun 2024 19:06:34 GMT

Het is gek eigenlijk hoe het er ineens kan zijn, triggers die meestal geen trigger zijn, maar dan als donderslag bij heldere hemel kan het zomaar inslaan. Een steek in mijn hart omdat hij er niet meer is…

We waren met wat dames en kinderen gezellig aan het picknicken, en ineens, gewoon tijdens het bestellen van een ijsje voor Babet, klinkt er keihard in mijn hoofd; ‘En geen ijsje voor Boris…’. Het overviel me enorm en ik voelde lichte paniek, want ik stond in een drukke rij in een te warme snackbar.
‘Niet aan denken nu, het is oké, wegslikken’.
En dat lukte, al bleef er een weemoedig gevoel over. Logisch ook, want de pijn blijft zo gemeen.

Eenmaal buiten met onze ijsjes was het goed. Ik noemde het niet, al had het gekund want ik was in fijn gezelschap, maar ik wilde het niet aan. Dat kan ik eigenlijk ook niet zo goed, dat doe ik liever alleen en van me afschrijvend, zoals nu. Het is dat stille verdriet waar ik zelf mee zal moeten blijven dealen.

Ik keek naar mijn spelende, lachende meisje en gaf haar extra kusjes op haar wang. Ze is zo mooi! En wat ben ik blij dat wij samen wél ijsjes kunnen eten…

Sluimer

Sat, 04 May 2024 10:16:12 GMT

We hadden een pittige week. Op Koningsdag brak Babet haar enkel en op de jaardag van Boris de 29e hoorden we dat één van onze vrienden lag te vechten voor zijn leven. Het maakte dat ik die dag vooral bezig was met dingen regelen voor Babet, en veel zorgen maken. We hadden ook taart en slingers voor Boris, lieten een ballon op samen en brachten een kadootje en kaarsje naar zijn graf. Maar waar ik normaal zo met hem bezig ben op zijn dagen, omdat ik dat fijn vindt, lukte het me nu niet om er volledig in te duiken. Is dat erg? Niet perse, het was begrijpelijk anders die dag, en we hebben fijne momentjes gehad voor Boris. Maar ik merk dat ik emotioneel op een soort sluimer stond, en daar voel ik me schuldig over tegenover Boris.

En nu is het vandaag ineens al weer 4 mei, de dag dat we hem moesten begraven en hem onze allerlaatste kusjes en knuffels gaven, en nog steeds sta ik op sluimer. Het kan niet anders dan dat het gaat breken, de stormvloed zal er een keertje uit komen, maar nu dus even niet. We gaan vandaag nog even naar zijn grafje, en ik hoop dat het vanavond gaat onweren, dat deed het negen jaar geleden ook.

Lieve Boris,

Sorry dat het anders was, dat ik niet met al mijn aandacht bij je kon zijn. En je bent er toch wel, dat weet ik, je bent er altijd.

Papa zei dat het goed is zo, en dat denk ik ook. Wat kunnen we ook anders!? Je zult hier fysiek nooit meer zijn en daar dealen we mee zo goed en kwaad als het kan.

Maar ik blijf altijd je mama lief ventje. Altijd zal ik je mijn liefde blijven geven! En ik hoop dat je het voelt zoals ik jou ook nog voel in elke vezel van mijn lijf.

Ik hou van jou!

Mama

✨

Eenzame strijd

Thu, 18 Apr 2024 19:46:26 GMT

Nog maar 11 nachtjes, en dan wordt Boris negen. Al wordt hij dat nooit echt, want zijn hartje stopte al voor het leven écht kon beginnen. Maar negen jaar! Als een eeuw en een dag tegelijkertijd.

Vanochtend had ik het met mijn man over zijn dag, en over dat ik het vorig jaar zo lastig vond. Ik worstel elk jaar weer opnieuw met hoe we de dagen moeten indelen, en leg mijzelf én mijn omgeving dan allerlei regels op. Vorig jaar zorgde dat voor wrijving, waardoor de dag nog zwaarder werd dan hij al was, en dat wil ik niet meer. Het mag gewoon een fijne liefdevolle dag zijn voor ons, net als de dagen eromheen. Dus ik ga proberen het los te laten.

En het is ook gewoon zwaar, en een eenzaam proces. Althans, zo ervaar ik dat zelf. Het zwarte van de dood overleef je niet samen, daarvoor voelt het voor mij te persoonlijk. Natuurlijk is het fijn als je het kunt delen met je dierbaren, en gelukkig kan ik dat ook, maar het diepste verdriet doorsta je alleen. Het doorvoelen, het verweven, geluk durven omarmen, weer leren leven in het licht. Je moet het jezelf toestaan deze stappen te zetten, en dan ook nog eens met vallen en opstaan, want soms valt alles onverwacht als een kaartenhuis in elkaar.

De tijd zorgde gelukkig voor meer lucht en licht, maar ik weet het nog zo goed. Alles. In een seconde ben ik terug bij zijn geur, zijn handjes, het gevoel in mijn buik, de liefde en het afscheid. Het grootste verdriet, maar ook zoveel prachtige en dierbare herinneringen. In april is dit gevoel altijd wat dichterbij, alsof het verstrengeld is met wat de natuur ons brengt in de lente.

Ik schreef net een gedichtje, over de eenzame strijd en over het licht en de liefde die ik terug vond. Ik deel het graag met je, samen met een foto van onze allermooiste tovenaar. Misschien vind je het mooi en herken je jezelf een beetje. Ik wens je in ieder geval heel veel kracht voor de zware momenten, en een beetje troost en licht wanneer daar ruimte voor is.

Liefs Anja

Berusting

Wed, 20 Mar 2024 16:50:46 GMT

Tijdens mijn vakantie liep ik even alleen langs het strand. Ik voelde het zand onder mijn voeten en de zon op mijn lijf. In de verte hoorde ik de mensen maar ik hoorde vooral de wind en het water tegen de rotsvorming klotsen. Dit is de plek waar mijn gedachten kunnen stromen. Waar ik durf te dromen maar ook eerlijk durf te zijn naar mezelf. Ik ben er minder vaak dan ik zou willen, maar ze trekt me aan, de zee.

En terwijl ik daar liep, besefte ik dat ik op zoek ben naar rust. Vooral in mijzelf maar ook in mijn dagen. Weer op zoek naar de sterke connectie met mezelf die ik zo diep voelde nadat ik Boris moest verliezen. Ons grootste verdriet zorgde ervoor dat we dichter bij elkaar en onszelf waren dan ooit. En naar dat gevoel verlang ik terug. Het gevoel dat je lijf je vertelt welke stappen je moet nemen, en welke juist niet. Ik ben inmiddels de zoektocht naar dat gevoel begonnen, en dat is een spannend maar fijn traject.

Tijdens de vakantie vergat ik het vosje van Boris. Ik had hem wel eens eerder niet mee, maar dan vaak bewust. Nu schrok ik toen ik erachter kwam dat hij niet mee was. Want, schuldgevoel. Hoe kan ik nou op vakantie gaan, en niet denken aan het vosje van mijn overleden zoon? Ik werd even verdrietig, en had die emotie ook even nodig, maar eigenlijk kon ik het ook weer vrij snel van mij af zetten. Blijkbaar heb ik het vosje niet meer altijd nodig, en gun ik mijzelf de rust om het zélf te doen. Want Boris is er toch wel, altijd voel ik de connectie met hem, daar heb ik geen vosje of iets anders voor nodig.

Gisteren gaf ik een lezing aan zorgprofessionals, in het ziekenhuis waar Boris bijna negen jaar geleden stil is geboren. Ik werd hiervoor gevraagd, en vond het een mooi moment om dit te doen, juist in dit ziekenhuis, en om te kijken of ik vaker wil spreken op andere plekken. Een lezing geven is op zich zelf al best een spannend iets, maar ook was ik benieuwd naar wat het met mijzelf zou doen en of ik mijn emotie in bedwang kon houden. En dat lukte! Op een heel klein moment na, want sommige dingen blijven te hartverscheurend om te vertellen, en die spreek ik nog steeds niet makkelijk uit, waarschijnlijk nooit. Maar het was een waardevolle middag, waar ook de verpleegkundige bij was die ons zo liefdevol ondersteunde toen Boris werd geboren. Fijn om elkaar echt even in de ogen te kijken na al die jaren, met een wederzijdse blik van dankbaarheid en bijzonder genoeg warme herinneringen aan dat zoveel omvattende moment.

En weet je wat bijzonder is? De berusting die ik zo zoek in mijzelf heb ik denk ik bij Boris gevonden. Ons verlies, en zijn andere vorm van aanwezigheid heb ik geaccepteerd voor zover dat mogelijk is. Begrijp me niet verkeerd, als ik denk aan het moment dat de dood er ineens was, en dat ik onze zoon moest begraven, dan ga ik opnieuw door de grond. Het is het zwartste dat ik ooit meemaakte. Maar tegelijk ook het mooiste. Want zijn lieve kleine handjes, de liefde die hij ons bracht, en alle herinneringen die we toch konden maken, zijn van onschatbare waarde. Ze zijn met mij verweven tot in het diepste van mijn ziel.

Maar de berusting in dat het is zoals het is, voelt heel fijn. En het maakt dat ik er over kan praten en delen zonder dat ik er aan onder door ga, zoals ik doe bij Vlinderkusje en bijvoorbeeld bij de lezing van gisteren. Het is een rust die ik nooit gedacht had te vinden, en in eerste instantie ook niet wílde vinden. Want, schuldgevoel. Ik blijf tenslotte zijn moeder die het gewoon graag zo goed wil doen voor hem.

Ik ken een pijn die, gelukkig, maar weinig mensen kennen. Die pijn zal nooit verdwijnen, ik zal het mee nemen naar mijn eigen graf. Maar toch voel ik me gezegend, met alle liefde en de berusting die ik al wél heb gevonden.

Wie weet wil Boris me een beetje helpen bij de andere rust waar ik zo naar verlang…

Liefs Anja

Nooit meer samen

Sun, 06 Aug 2023 17:44:14 GMT

‘Gaan jullie nog op vakantie?’

‘Ja, we gaan voor het eerst weer met zijn allen!’

Au… Het was er uit voor ik er erg in had. Ik zei het met een lach, want ik heb er oprecht veel zin in, maar ik zeg nooit ‘met zijn allen’. Het doet teveel pijn dat we nooit meer volledig samen zijn, en daarom probeer ik die woorden te vermijden.

De vakantie is voor Babet al begonnen, en door de regen loopt ze soms met haar ziel onder de arm. En wanneer ze wat meer tijd heeft om zich te vervelen, gaat ze Boris missen. Ondanks dat ze fysiek nooit bij hem was, mist ze hem wel degelijk. De wetenschap dat ze een grote broer had kúnnen hebben om mee te spelen doet haar pijn, en dat begrijp ik.

Boris is er altijd, maar we praten niet meer dagelijks over hem. Eigenlijk heeft Babet het vaker over Boris dan wij zelf, en soms denk ik dat dit door mij komt. Dat ik onbewust de leegte van Boris om me heen draag, en dat ze dat voelt. Dat ze daarom verlatingsangst heeft en het moeilijk vindt om naar school te gaan. En dat ik mezelf dan regels opleg, zoals het vermijden van de woorden ‘met zijn allen’, helpt daar niet aan mee.

Deze week vierde één van mijn sterrenmama vriendinnen de jaardag van hun zoon. Ze vertelde dat ze samen het leven hebben gevierd met een dagje uit, en vooral plezier hadden ter ere van hun zoon.

Ik voelde een verlangen dat ook te kunnen. Door de regels die ik mijzelf steeds blijf opleggen over hoe het ‘moet’, beperk ik mijzelf in mijn eigen geluk, en misschien ook wel soms die van mijn dierbaren. En eerlijk gezegd is het best vermoeiend deze regels na te leven. Wellicht zijn ze ook niet meer nodig.

Laat ik beginnen met zeggen dat we dit jaar ‘met zijn allen’ op vakantie gaan. Alleen al aan deze zin denken zorgt voor tranen, want de pijn zit diep. En dat mag ook! Het doet ook gewoon verdomde zeer om nooit meer volledig te zijn. Maar dat hoeft niet volgens regels, dat mag allemaal zijn zoals het is.

En zoals Babet altijd zegt; ‘Mama, we zijn nooit alleen, Boris woont in ons hart!’

Dus, als je het zo bekijkt, is ‘met zijn allen’ zelfs in dít leven, gewoon met zijn zessen…

★

Donker licht

Wed, 05 Jul 2023 07:34:03 GMT

‘Het is er weer, dat zeurende gevoel van niets en heel veel. Dat sluimerende niemandsland van geen groot verdriet, maar ook geen lief geluk. Een beetje onheilspellend eigenlijk, zoals het weer de laatste dagen. Misschien dat ik daarom gisteren wel de behoefte had om met mijn blog aan de slag te gaan. Ik had zin om te schrijven over Boris maar ik heb de woorden niet kunnen vinden. Want wat voel ik dan eigenlijk op zo’n moment wanneer mijn hoofd in dat niemandsland dwaalt?

Terwijl ik naar buiten kijk, en de storm door de bomen zie razen, begrijp ik opeens wat ik nodig heb. Ik verlang naar de rauwheid. Ik wil even diep voelen dat ik mijn zoon mis, en daardoor dichtbij hem zijn. Dichtbij zijn geur, dichtbij dat hij er nog was, dichtbij Boris. Ik wil denken aan zijn kleine teentjes, zijn lieve neusje en de warmte van zijn lijfje op mijn borst. Ik wil even de pijn voelen van het loslaten terwijl ik hem kreeg.

Voor mij kan dichtbij Boris zijn niet zonder de pijn, want dat magische moment van hem ontmoeten is onlosmakelijk verbonden met het zwarte van het verlies.

Een stilgeboorte omhelst zoveel. Het is de grens van leven en dood, geboorte en sterven, allemaal op één enkel moment. Veel te donker door het rauwe van de dood, maar toch licht door het betoverende nieuwe leven, al is het zo stil…

En Boris straalde! Hij was als een engel die met zijn sterrenstof alleen maar liefde bracht, hij was onze kleine tovenaar.

Maar het blijft zo verdrietig, elke dag weer. Dat hij niet meer fysiek hier is. Dat hij niet gewoon opgroeit zoals zijn broer en zussen. Dat ik hem nooit meer kan zien, dat hij nooit mijn hand zal pakken, en nooit zal zeggen ‘mama, ik hou van jou’.

Er rollen tranen, het zijn er maar een paar, maar het lucht op. Gewoon heel even voelen, heel even de pijn, heel eventjes dichtbij…

★

Tijd nemen

Tue, 04 Jul 2023 13:05:13 GMT

‘In de week dat Boris bij ons was noemde we hem onze tovenaar, zo zag hij er ook uit met zijn stoere blauwe shirt met sterren en zijn mutsje op. Juist doordat hij niet leefde gaf hij ons en alle mensen om ons heen zo ontzettend veel. Hij leerde ons de liefde. En dan niet de liefde die iedereen wel kent, maar de échte liefde; de meest pure en allermooiste vorm. Een kado dat niet iedereen in dit leven krijgt, maar waar iedereen een beetje van zou moeten proeven. Boris heeft het in ons leven getoverd en daar ben ik hem vreselijk dankbaar voor.’

Dit stukje schreef ik op de dag dat Boris een half jaar bij ons hoorde, de dag dat we hem al weer, én nog maar, een half jaar moesten missen. De liefde die ik nog steeds zo groots voel was er vanaf moment één dat ik hem zag. Hij was en is zo prachtig! De allermooiste, in alles wat hij is. Onze liefde vloeit door alles wat ik voor én door hem doe, en dat zal voor altijd zo zijn.

Ik heb net weer een aantal blogs toegevoegd. Het vullen van de site gaat me niet snel genoeg, maar ik merk dat het in stapjes moet.

Nu ik het vanaf wat meer afstand kan bekijken besef ik me ineens hoe grillig het was, de periode na het verlies Boris. Ik ging van zwart naar licht en weer terug, ik klom op en viel keihard weer naar beneden. Als ik er mee bezig ben voel ik weer de zwaarte, en dat is, naast dat het goed voelt dit te doen, ook best veel. Dus ik neem de tijd om de blog te vullen. Het is allemaal onderdeel van mijn rouw en dat mag er zijn zoals het is. Daarnaast is het fijn jullie daar in mee te kunnen nemen.

Maar, de blogs vanaf de zwangerschap tot een half jaar na het verlies staan inmiddels online, en dat is fijn. Wellicht brengt het je wat herkenning en hier en daar wat troost en licht.

Liefs Anja

★

Ik weet niet hoe...

Sat, 06 May 2023 19:06:33 GMT

Niemand heeft me uitgelegd hoe het moet. Niemand gaf me een handboek, niemand liet mij zien hoe…

De afgelopen week was de week van Boris. In plaats van dat hij acht jaar zou worden op 29 april, was het 4 mei al weer acht jaar geleden dat we hem moesten begraven.

De weken voor zijn dag waren ingewikkeld. Ik was moe, moest veel aan hem denken en voelde een bepaalde druk. Ik wilde iets voor hem doen en wilde dat ook vooral heel graag goed doen. Mijn lijf reageerde zoals elk jaar weer heftig, met een pijnlijke baarmoeder en een leeg gevoel. Want ook al probeer ik er niet aan te denken, het is onmogelijk, omdat mijn buik mij er wel aan helpt herinneren. Zijn leven en zijn dood zitten letterlijk in mij verweven en ik voel het in elke vezel van mijn lijf.

En zoals elk jaar had ik mijzelf weer een doel opgelegd. Dit keer mijn website ‘Zorgen voor je verdriet’. Want rondom zijn dagen móet er wel iets bijzonders gebeuren, en móet ik de wereld laten zie dat hij mijn mooiste zoon is! Dus de website werd mijn tijdelijke obsessie, dat was ik gevoelsmatig aan hem verplicht.

De dagen richting zijn dag waren heftig, maar de dagen zelf vielen mee. De avond van zijn sterven keken Ad en ik samen naar zijn foto’s en filmpjes. Ik was erg verdrietig, en Ad zijn verdriet heeft in de loop van de jaren vooral plaats gemaakt voor boosheid, maar het mocht er beide zijn. Het was fijn om samen te kijken naar hoe mooi hij was, onze zoon.

In de ochtend gingen we samen naar zijn grafje. We hadden nieuwe steentjes, een boompje en kadootjes en gingen aan de slag met zijn plekje. Zijn kleine zusje Babet hielp ons mee en gaf mij de liefste knuffels. Het is mooi geworden en het voelde goed. Ook thuis was ik vrij rustig. Zijn slingers hingen aan de muur, er branden kaarsjes en we aten taart, het was gewoon fijn.

Totdat in de middag iemand onze rust verstoorde. Ik weet inmiddels dat ik liever alleen ben met Ad en de kinderen op deze dagen, en dit vertellen we ook onze omgeving, maar het liep toch anders. Natuurlijk kan dat gebeuren, maar ik raakte in paniek, en reageerde het af op de persoon die dat juist niet verdiende. Zelf had ik het tot dat moment niet door, maar de regels die ik mezelf oplegde in de weken richting zijn dagen, legde ik ook mijn omgeving op, en vooral Ad. En waar hij juist zo zijn best deed voor mij, walste ik daar keihard overheen.

En ineens begreep ik het, zag ik wat ik al die jaren rondom zijn week had gedaan.

Het móet perfect, ik móet iets voor hem doen, níemand mag dit verstoren, en iedereen móet dat begrijpen.

Maar waar ik vooral verdrietig ben, mijn hele lijf in stilte schreeuwt van leegheid en verlangen, schreeuwt mijn man in stilte vanuit boosheid. En waar ik alle ruimte nam, gáf hij alle ruimte. Ik vergat dat we het samen moesten doen, en dat er eigenlijk juist niets móet.

Boris is er niet meer. Ik kan niets meer voor hem doen. Ik hoef alleen maar van hem en ons te houden, te zorgen voor mijn verdriet, en voor de boosheid van mijn man.

Maar er zijn geen regels voor verlies en voor het begraven van je kind. En hoewel het echt wel goed met me gaat, lijkt met elke dag dat hij groter had moeten groeien het gat ook groter te worden. Mijn buik voelt alleen maar leger, en mijn verlangen naar hem is ondragelijk.

Niemand heeft me uitgelegd hoe het moet. Niemand heeft me ooit verteld hoe het is om zijn verjaardag te vieren zonder dat hij er is. Niemand heeft mij geleerd hoe ik verder moet leven zonder Boris. Simpelweg omdat niemand weet hoe het moet.

Maar ik weet wel dat het niet uitmaakt. Boris is er niet meer. Hij is vrij en leeft voort in en door onze liefde. Ik moet verder zonder hem, maar dat hoeft niet perfect. Er is geen perfect. Ik hoef alleen nog maar van hem te houden, en dat doe ik elke dag, met alles wat ik ben…

★

Acht jaar!

Sat, 29 Apr 2023 18:59:16 GMT

Dag liefje,

Acht jaar! Wat doet de tijd soms rare dingen. Jou ze al weer acht jaar zijn geweest, maar je kwam nooit verder als die lieve heerlijke maar zo vreselijk stille baby. Gisteravond keken papa en ik naar je foto’s en filmpjes. Wat was je mooi! Op elk filmpje zagen we de trots in onze ogen en de liefde in onze handen. Helaas ook de keiharde realiteit, want naast dat je zo mooi en lief was, was je ook zo onmenselijk dood…

Mijn vingers gleden minutenlang over je gezichtje. Alles raakte ik aan en nam ik in me op. Je neusjes, je lipjes en wangetjes. Ik zie mezelf je geur opsnuiven en ik ruik het nog. Ik kan zo terug naar toen, en dan is het alsof het nog maar gisteren was. De tijd…

Hoe zou je nu zijn geweest? Acht jaar is al een flinke vent. We weten dat je donkere krullen had, en we denken blauwe ogen want dat hebben we allemaal. Ik weet zeker dat je prachtig zou zijn geweest. En ik denk vrij rustig, niet zo baldadig als je zusje en je kleine neefje. Ik denk ook niet dat jij ons had wakker gemaakt deze ochtend omdat je jarig bent, maar dat kleine zusje van je. Dat deed ze net ook. ‘Mag ik naar beneden mam? En Boris is jarig!’

Ze wil het liefst groot feest vandaag en ze vind het stom dat er geen visite komt. Maar ik weet inmiddels dat dit voor mij niet goed is. Ik heb vandaag ruimte nodig voor alles wat er komt, en vooral voor jou. We zijn lekker samen met je zussen en broer, en dat is fijn. En jij bent er gewoon bij, zoals je er altijd bent.

Wat mis ik je lieverd… Het blijft zo ongelofelijk gemeen dat je nooit meer hier bent. Maar mijn liefde blijft groeien! Al acht jaar wint de liefde het van de dood, en dat zal nooit veranderen.

Gefeliciteerd liefje. Vier je met ons mee dat je al weer acht bent? Ik hang zo je slingers op en dan eten we samen een taartje.

Honderd kusjes van mama

★

Sprong in de tijd

Wed, 26 Apr 2023 19:18:07 GMT

De volgende blog is een stapje terug (of vooruit) in de tijd.

Omdat dat deze website nieuw is, staan nog niet al mijn blogs online. Maar daar wordt aan gewerkt en binnenkort kun je alles lezen wat ik in de afgelopen jaren heb geschreven over (het verlies van) onze zoon.

Wil je mijn en ons verhaal vanaf het begin lezen? Begin dan met deze blog: ‘Zwanger’.

Liefde geven

Wed, 13 Jul 2016 19:44:39 GMT

Eventjes uitrusten op bed met twee knuffelvriendjes.

Eentje van Boris en eentje alvast voor de andere kleine...

Ik voel zachtjes getrappel in mijn buik, heerlijk, fantastisch.

Dat mag zo nog wel even blijven, al hoop ik dat ‘t niet zo lang meer duurt voor het zover is.

Ik mis een klein lijfje in m’n armen.

Dat van Boris altijd, maar ook dat van die gezellige

beweeglijke kleine daar binnen.

Ik kijk ernaar uit, liefde geven, elke dag!

Net zoals bij Boris maar net iets anders,

en dan hopelijk een heel lang mooi lief leven...

Zo moe...

Wed, 22 Jun 2016 19:40:47 GMT

Ik denk dat ik mezelf mis. Het klinkt waarschijnlijk een beetje gek, en ik weet het ook nog niet zeker, maar ik denk dat dat het is. Al een tijdje voel ik me een beetje onzeker en somber, niet zoals in ‘Niemandsland’, maar gewoon een beetje in de war. Niet depressief, maar wel licht neerslachtig. Ik merk dat ik moe ben, en leeg. Ik geloof niet dat ik ooit in mijn leven zo weinig energie heb gehad als op het moment. Het is al een tijdje zo, ik denk al ruim een jaar, maar nu ik het door begin te krijgen ben ik er eigenlijk wel klaar mee.

Ik denk dat ik mezelf mis. Ik ben al zo lang bezig met het ‘onzichtbare moederschap’, dat ik het soms even niet meer weet. Ik ben niet meer die rouwende moeder die ik een tijdje terug nog was omdat de tijd de ergste rouw heeft afgezwakt, maar ik ben ook nog niet de moeder die kan zorgen voor haar tweede kind. Misschien moet ik wel wennen aan de nieuwe ik, en is mezelf missen wel logisch maar niet zo handig. Misschien is het wel tijd om te accepteren dat ik ben veranderd en niet meer de altijd vrolijke, optimistische, licht naïeve vrouw ben die ik was. Er is een stukje kapot gegaan en misschien maakt dat wel dat ik nu zo moe ben.

Natuurlijk ben ik nog steeds mezelf. Ik hou nog van dezelfde dingen en heb nog dezelfde lieve mensen om me heen, maar ik ben een beetje aan het verdwalen in mijn eigen hoofd. Ik ben lusteloos en de zwangerschap valt me lichamelijk erg zwaar. Ik snak naar energie, vrolijke gedachten en vooral naar een moment waarop ik me weer even licht kan voelen. Gaat een beetje lastig natuurlijk met zo’n grote buik, maar ik bedoel in mijn hoofd. Ik verlang ernaar om gewoon te ‘zijn’. Gewoon Anja, gewoon zoals ik ben, of misschien wel zoals ik was.

Begrijp me niet verkeerd, ik zou nooit meer terug willen. Simpelweg omdat dit zou betekenen dat ik geen moeder zou zijn geworden. En dan zou ik niet de allermooiste zoon van de wereld hebben gekregen. Nee, mijn lieve Boris was én is een prachtig kado, en dus wil ik de tijd ook niet terugdraaien. Ja eventjes naar toen hij nog in mijn armen lag, zodat ik weer even kon voelen hoe zacht hij was, even zijn neusje aan kon raken en naar hem kon kijken. Want hij was zo mooi…

Ik heb gevoeld dat ik weer gelukkig kan worden. Dat voel ik nog steeds en soms is het ook al een beetje zo, maar dat is dan maar voor even. Ik weet dat Ad het ook heeft. Geluk is nog aanwezig in ons leven, maar het gemis is nog te groot voor een volledig gevoel van geluk. En omdat ik nu zo moe ben, en mezelf een beetje mis, lijkt het af en toe weer even zo ver weg.

Gelukkig heb ik een mooi heerlijk nieuwe mensje in mijn buik. Het fijne getrappel dat ik geregeld voel van binnen maakt dat het geluk wel binnen mijn vizier blijft, en dat is fijn.

Maar mis ik wel echt mezelf? Of mis ik eigenlijk gewoon Boris? Dat de dood iets fundamenteels in mij veranderd heeft is logisch, maar naast dat ik iets heb verloren heb ik ook iets gekregen. Ik heb veel geleerd in de afgelopen tijd en ik ben blij met dat ik een moeder mag zijn, dat voelt echt als een verrijking. En wie weet krijg ik over een tijdje weer wat meer van de vrolijke optimistische en energieke ‘ik’ terug.

Dat ik Boris mis weet ik zeker. Elke dag mis ik mijn allermooiste zoon. En ook al denk ik niet de hele dag aan hem, het gat is altijd aanwezig. Ook de liefde gelukkig! Want wat heb ik veel liefde voor mijn mooie zoon… Ik heb veel liefde gekend in mijn leven, vooral bij mijn allerliefste man, maar de liefde voor mijn zoon is iets nieuws. Iets prachtigs unieks, een liefde die me heeft laten zien wat het allerbelangrijkst is in het leven.

Misschien mis ik mezelf wel niet echt. Maar moet ik wennen aan mijn ‘nieuwe’ leven. Een leven zonder prachtige zoon die er wel had moeten zijn. Een leven waarin ik heus nog wel mezelf ben, maar waarin ik nog wel een beetje tijd nodig heb.

Ik ben gewoon zo moe… Ik wil even niet meer denken, ik wil even niet meer de moeder van een dode zoon zijn. Ik wil even mezelf zijn, licht in mijn hoofd, rustig, en met een lieve kleine vent met krulhaar op schoot van ruim één jaar. En dat is wat ik mis…

Mama van twee kinderen

Mon, 30 May 2016 19:34:37 GMT

Het is heerlijk druk in mijn buik! Sinds twee weken voel ik ons kindje elke dag trappelen en ik geniet er enorm van. Alles gaat nog steeds goed, en op het moment ben ik ook vrij kalm. Ik was in het begin best nog vaak angstig en onrustig maar sinds de 20 weken echo die we hadden op 4 mei, kan ik echt meer loslaten en genieten van deze lieve kleine die elke dag een beetje groter groeit. Vanochtend hadden we weer een echo en wat zag het er prachtig uit… Opnieuw word ik langzaam vreselijk verliefd op een babytje!

Zoals ik schreef in ‘Niemandsland’ vond ik het erg lastig om zoveel verdriet en geluk bij elkaar te voelen. De dood en het nieuwe leven maakte dat ik een beetje in het niets bleef dwalen, en daar werd ik onzeker van. Ook voelde ik me weleens schuldig tegenover mijn buikbaby omdat ik vond dat ik veel blijer moest zijn. Want wat als hij of zij teveel verdriet zou voelen? Nu ik me inmiddels wat meer durf te focussen op ons nieuwe wonder voel ik me juist af en toe schuldig tegenover Boris. Ik weet dat hij er altijd zal zijn, maar hij is niet meer de enige waar ik aan denk.

Normaal als je een tweede kindje krijgt gaat de aandacht vooral naar kind nummer één, want die vreet natuurlijk alle tijd met poepluiers, gebrabbel en kleine handjes. Nu gaat mijn praktische tijd vooral naar werk en muziek en genieten van mijn kleine baby die zich af en toe meldt. En al denk ik natuurlijk elke dag aan mijn lieve Boris, de dagelijkse beslommeringen en de verstreken tijd zorgen ervoor dat hij niet meer altijd op de voorgrond staat.

Een tijdje terug had ik een gesprek met mijn therapeute over deze ingewikkelde strijd in mijn hoofd. Ik had het over de verwarrende en vermoeiende gevoelens die ik heb. Boris vreselijk missen en tegelijk het fijne verlangen naar een nieuwe babytje. Een glimlach bij het getrappel in mijn buik, en tegelijk tranen om mijn dode zoon. Tijdens dit gesprek leerde ze me dat ik twee kinderen heb en dat ik voor allebei verantwoordelijk ben. Dit is heel gek om te zeggen want ik weet heus wel dat ik twee kinderen heb, maar dat ik voor beide een (andere) verantwoordelijkheid heb, had ik me nooit zo helder beseft.

Voor het nieuwe mensje dat in mij groeit heb ik de verantwoordelijkheid om goed voor mijzelf te zorgen, en om ons huis netjes voor te bereiden. Dit kleine babytje verdient alle ruimte en tijd om te groeien en te zijn wie hij of zij is, en wij zullen het alle liefde geven die we hebben.

Ook voor Boris heb ik een verantwoordelijkheid, alleen moet ik deze helaas vooral naar mijzelf afleggen. Boris zal het niet meer merken al hoop ik dat hij ergens de enorme hoeveelheid liefde die we voor hem hebben toch een beetje voelt. Deze verantwoordelijk zit heel anders in elkaar dan ik had gewild maar hij is er wel. Hij bestaat bijvoorbeeld uit het grafje van Boris verzorgen, kaarsjes aansteken, en de tranen laten stromen als ze nodig zijn.

Elk kind brengt zijn eigen verantwoordelijkheid met zich mee. Die heb je van te voren niet te kiezen, maar dat is wel hoe het werkt. Ik vind het fijn dat deze wetenschap me helpt om volledig te kunnen genieten van het trappelende wezentje in mijn buik, en ook om intens te kunnen rouwen om mijn lieve ventje dat ik zo mis. Het hoeft niet allemaal tegelijk, en ook niet los van elkaar, want het komt zoals het komt, zoals het leven gaat. Maar het zijn twee afzonderlijke dingen, twee afzonderlijke prachtige lieve mensjes, mijn kinderen, die beide mijn aandacht verdienen en die ik ze met alle liefde geef.

Naar buiten toe is dit soms best moeilijk. Ik ben inderdaad mama van twee kinderen, maar er is er maar eentje letterlijk aanwezig. Vorige week hadden we familiedag. Het was een heerlijke zonnige en gezellige dag met overal rondhuppelende kleine ventjes en een paar meisjes. Fijn om te zien, maar ik zag ook steeds een klein jongetje met een bos krullen dat al een klein beetje kan lopen, maar die er niet was. Hij had er wel bij moeten zijn en het gat dat hij achterliet is veel te groot en deze dag in volle glorie aanwezig. Maar wel onzichtbaar.

Mensen vragen me tegenwoordig vooral hoe het met de zwangerschap gaat. Alsof de rest niet meer belangrijk is. Ze zullen er vast wel aan denken, maar het leven gaat door en ik merk dat mensen het prettig vinden dat ik ook verder ga. Ik vind dat zelf ook fijn, maar het neemt niet weg dat de rauwe leegte die Boris achterliet er altijd zal zijn, en ik vind het soms best lastig dat niemand dat kan zien.

Maar ook hierin heb ik mijn verantwoordelijkheid, samen met Ad. We zullen zijn naam blijven noemen, elke dag en voor altijd. Hij is niet letterlijk aanwezig maar we zullen altijd zeggen dat hij bij ons hoort. Want het is zo. Hij hoort bij ons, bij zijn grote broer en zus en bij zijn kleine broertje of zusje. En ik ben mama van twee kinderen, of eigenlijk een beetje van vier...

De rouwbubbel

Thu, 19 May 2016 19:28:20 GMT

Ik kan hem bijna letterlijk zien. De ‘rouwbubbel’. Als je net iemand hebt verloren dan zit je daar midden in. Het is alsof je zweeft en niets buiten de bubbel meer echt is. Zelfs stemmen klinken anders dan anders en echt doordringen doen ze niet. Uit de bubbel stappen is zwaar. Je wilt niet, voelt dat je moet, en ineens ga je. Vaak lukt het wel, maar het gaat letterlijk gepaard met duizeligheid en lichamelijke pijn. De wereld opnieuw betreden na een zwaar verlies is denk ik één van de moeilijkste stappen om te zetten.

Nu ruim een jaar later is het net alsof ik de bubbel kan zien. Als ik mensen zie die rouwen, dan is het alsof ik de bubbel om ze heen zie zweven en ik er een klein beetje in kan kijken. Ik ben blij dat ik er niet meer in zit maar af en toe mis ik het gevoel. Dat klinkt gek want ik vertelde net dat het zo zwaar is, maar toch is het zo. De bubbel was vreselijk intens en wreed maar ook nog zo dichtbij Boris. En elke dag brengt ons verder van zijn moment vandaan. Ik heb geleerd om hem voor altijd met me mee te nemen, en dat voelt ook zo, maar ik kan hem niet meer aanraken, en dat wil ik zo graag…

De week herbeleven was zwaar maar ergens ook goed. Het ging ook vanzelf, dus ik had er van te voren niet zoveel over na hoeven denken. We maakten de keuzes dag voor dag en stonden stil bij de belangrijkste momenten. Ik merkte wel dat het ondanks dat het niet altijd alleen maar verdrietig was, het wel een energieslurpende periode was. De emoties die zo door elkaar lopen, vooral ook nog in combinatie met een nieuwe zwangerschap, zijn emotioneel zeer vermoeiend. We hebben ons een tijdje teruggetrokken uit de wereld, misschien wel weer een beetje in een tijdelijke bubbel, en dat was fijn en goed voor ons.

De dagen na de week bleven een beetje vreemd. Alsof de rouwbubbel boven ons hoofd bleef zweven zonder dat we er echt in zaten. Daarnaast waren er ook erg veel tegenstrijdige momenten die het er niet makkelijker op maakten. Zoals de 20 weken echo op de dag van de begrafenis en moederdag met én zonder mijn baby’s. Geluk en verdriet zo haaks op elkaar, en zo samen. Het blijft verwarrend helaas, en dat zal nog wel een tijdje zo blijven denk ik.

Deze dagen hebben we besloten om het kamertje van Boris te veranderen naar het kamertje voor de kleine in mijn buik. Boris heeft een nieuwe plek gekregen op onze slaapkamer, lekker dichtbij ons. Zijn spulletjes zitten in een mooie grote kist die achter ons bed staat, en boven ons bed hangt een kastje die open en dicht kan met onder andere zijn haartjes, knuffeltjes en voetafdrukjes. Het ging gepaard met flink wat tranen, want het is niet fijn om de spullen van je zoon in een kist te stoppen. Maar het klopte niet meer. Het kamertje van Boris was al eventjes niet meer alleen van hem, en het voelde niet goed meer om het zo te laten. Nu wordt het langzaam de ‘nieuwe’ babykamer, en voelen we weer hoop en toekomst als we er zijn. Het is goed zo, en het moest ook.

Inmiddels zijn we weer aan het werk. We gaan ‘gewoon’ maar weer verder. Verder met het tweede jaar van Boris en het jaar waarin zijn broertje of zusje wordt geboren. Alles gaat goed met de baby dus dat is fijn, maar aan de andere kant, met Boris ging ook alles goed tot het eind. Het blijft spannend en onvoorspelbaar, zoals het leven altijd is. De rouwbubbel hangt ergens in de lucht en zal ooit weer een keer zijn moment pakken. Maar daar ga ik niet op wachten. Ik moet vertrouwen op dat het meestal goed gaat en dat er echt de kans bestaat dat we oud worden met de lieve mensen om ons heen die er nog zijn.

En af en toe kijk ik nog even naar de min of meer vert(rouw)de bubbel. Het heeft me geleerd dat de dood vreselijk zwaar is, maar zeker niet het einde...

Moederdag

Sun, 08 May 2016 19:21:40 GMT

Ontbijt op bed en lieve kadootjes en berichtjes van lieve mensen!

Wat fijn dat ze er zijn...

Buiten schijnt de zon en vanmiddag is er muziek.

Het gat in mijn hart doet extra pijn op deze dag,

maar toch ook niet want ik voel de liefde van en voor Boris altijd.

En ondertussen trappelt er zachtjes een

nieuw mooi mensje in mijn buik...

Bijzonder.

Moeder mogen zijn is een prachtig geschenk...

Eén jaar

Fri, 29 Apr 2016 20:08:22 GMT

De dagen rond de eerste (ver)jaardag van Boris waren emotioneel en heftig. Niet altijd in negatieve zin, gelukkig ook vaak in posotieve zin. Tijdens deze dagen schreef ik brieven aan Boris. Ik had heel erg de behoefte het met hem te delen, en dat deed ik op deze manier.

Ik hoop dat hij het heeft gevoeld en gehoord, maar dat denk ik wel...

★

27 april, 23.15 uur

Vandaag was je laatste dag… Als een koning in mijn buik!

Straks als ik naar bed ga dan is het een jaar geleden dat ik je heb gevoeld. Je trappelde wild en het deed een beetje pijn in mijn buik. Ik weet nog dat ik dacht; ‘je wordt steeds sterker!’ Nu denk ik dat het je laatste schopje was, al weet ik dat natuurlijk niet zeker…

Morgen ben je er al een jaar niet meer ook al was je nog niet geboren. Morgen was het de zwartste dag ooit. Ik wil hem overslaan maar ik moet er doorheen. Ik ga samen met je papa op zoek naar spulletjes voor je grafje. Dat vinden we fijn.

Ik heb net nog even aan je kleertjes geroken, en hoewel het weer wat minder is geworden, ruik ik je nog steeds. Vooral de vlekjes in je witte sokjes en rompertje vind ik zo fijn om te zien. Het is nog een stukje van jou dat altijd hier zal blijven, net als je haartjes in het witte lijstje.

Ook heb ik een kadootje voor je gemaakt vanavond. Het is een kadootje voor je verjaardag en ik geef het je vrijdag. Ik hoop dat je het mooi vindt, liefje…

Liefs van je mama

★

28 april, 16.13 uur

Het valt mee vandaag. Het is niet zo zwart als ik had gedacht. Vanochtend toen ik ging douchen had ik het wel even heel zwaar. Ik miste je zo en ik was zo bang dat je broertje of zusje in mijn buik ook niet meer zou leven! Misschien gaan alle baby’s in mijn buik wel dood... Gelukkig voelde ik net vaag wat drukte van binnen en nadat we het hartje hebben geluisterd ben ik weer even wat gerust gesteld.

Over ongeveer een uur kwamen we erachter dat jou hartje niet meer klopte. Het blijft zo’n gek idee, alsof het niet echt is gebeurd. Het onweert een beetje nu. Niet heel hard, maar we vinden het fijn. Het klopt wel bij vandaag.

We zijn vanochtend op zoek gegaan naar een steen voor je, maar dat is niet helemaal gelukt. Volgende week gaan we verder zoeken. Wel hebben we mooie lampjes gevonden die we bij je neer gaan zetten. We gaan er wat moois van maken. Eigenlijk wilden we dat morgen graag doen, maar dat maakt niet uit. Je bent toch altijd hier bij ons, en bij je grafje is maar een klein deel van jou. Vandaag gaan we niet naar je toe, maar morgen wel. We hebben je knuffelvos gewassen en ik neem dan natuurlijk ook je kadootje voor je mee.

Het was fijn om even alleen met je papa samen te zijn. We hebben heerlijk rondgereden in Duitsland en mooie dingen gezien. Het was goed om even wat te doen, want thuis zitten zou het alleen maar lastiger maken.

Papa is nu even weg, en ik merk gelijk dat ik begin te piekeren, dus even wat schrijven is goed voor me. Ik ga zo maar eventjes een beetje opruimen in huis. Blijf je dicht bij me, lieverd?

Xje

★

29 april, 9.41 uur

Gefeliciteerd lieve jongen… Je eerste (ver)jaardag!

Ondanks dat we zo verdrietig zijn, vieren we vandaag dat je bestaat en dat je bij ons hoort. Want ook al was je hier maar veel te kort, je bent voor ons nooit weggeweest. We vieren dat je het allermooist was dat we ooit zagen en dat je ons zoveel liefde hebt geleerd, we zijn zo blij met jou! Er hangen nog geen slingers, maar misschien komt dat nog, speciaal voor jou! En zoals een lief klein vriendinnetje van je zei; ‘Hopelijk is er chocoladetaart in de hemel.’

Fijne (ver)jaardag lieverd, wij zijn dicht bij je, voor altijd…

Kusjes van papa en mama

★

30 april, 13.08 uur

Gisteren begon een beetje met een gek gevoel. Ik was me constant bewust van dat het de dag was en dacht steeds na over wat we toen aan het doen waren. Het was een beetje een waas, net als donderdag eigenlijk. Maar ook deze dag was niet heel zwaar. Eigenlijk was het zelfs wel fijn!

Donderdagavond stelde papa voor om slingers op te hangen voor je verjaardag. Ik vond het eerst een beetje gek maar gistermiddag dacht ik, waarom ook niet?

Dus we hebben slingers voor je gekocht en twee hele grote ballonnen. De slingers hebben we samen met Daan opgehangen. Er staat nu één ballon thuis naast jouw plekje op de piano, die we gaan oplaten wanneer we dat willen, en de andere ballon staat bij je grafje. Het ziet er echt supermooi uit, zo’n enorme ballon bij al die lieve kleine plekjes. We hebben je grote vos bij je grafje gezet, de kleinere staat nu weer op je kamertje. Ook liggen er bloemen, tekeningen en andere kadootjes van allemaal lieve mensen die aan je denken en blij met je zijn. Echt een verjaardagsplekje!

Gister bedacht ik me dat we eigenlijk nooit hebben gevierd dat je bestaat! We zijn verdrietig geweest, hebben veel gehuild en gepraat, maar nooit gevierd dat je bij ons hoort. Gisteren besloten we dat elk jaar op de 29e te doen. De 28e is een verdrietige dag omdat je toen bij ons weg moest. Maar de 29e was het moment dat we je voor het eerst zagen en dat was alleen maar prachtig! Dus we blijven je verjaardag vieren, gewoon elk jaar, mét slingers en ballonnen.

’s Avonds kwamen er een paar lieve mensen en kregen we een mooi kado en bloemen. We hebben op je geproost en het was een fijne gezellige avond.

Toen iedereen weg was hebben papa en ik je filmpjes bekeken. We zijn zo blij dat we die hebben! Het is altijd moeilijk om ze te bekijken omdat we je dan zo vreselijk missen. Maar tegelijk ook mooi, want liefje, wat was je prachtig! Met een glimlach en een traan hebben we zo samen de dag afgesloten. Fijn dat papa en ik dit altijd zo fijn samen kunnen doen.

We zijn een trotse papa en mama!

★

4 mei, 10.38 uur

Vandaag een jaar geleden was de week voorbij. De enige week die we met je hadden... Veel te kort maar zo ontzettend prachtig en kostbaar. Vandaag lieten we je gaan, we sloten je kistje met een allerlaatste kus en lieten een ballon op bij onze vrienden en familie. Deze keer met zijn tweeën. Speciaal voor jou! Heb je hem gezien, liefje?

Kusjes van papa en mama

★

April

Thu, 21 Apr 2016 19:57:43 GMT

Er zijn best veel dagen dat ik niet continu aan Boris denk. Soms is hij zelfs even heel ver weg in mijn hoofd. Nooit helemaal weg maar wel op de achtergrond. Hierdoor kan het wel zijn dat een herinnering ineens inslaat als een bom, juist omdat hij even zo ver weg was. Zoals bijvoorbeeld bij het ruiken van een bepaalde geur of het zien van een foto.

Gisteravond sloeg er eentje in. Ik was nog even aan het werk op mijn nieuwe computer. Er zit ook een nieuw wachtwoord op en de naam van Boris zat er ook in verwerkt. Leek me wel een fijn idee. Maar toen ik het gisteravond in moest vullen ging de bom af… Ik schrok van de impact die het tikken van zijn naam op me had en ineens kwam er een explosie van tranen. Het was kort maar heel heftig. Ik was ineens zo kwaad op de zinloosheid van dat onze Boris er niet meer is en de tranen vloeiden weer als vanouds. Ik heb gauw mijn oude wachtwoord er weer op gezet, want dit wil ik niet nog een keertje bij het aanzetten van mijn computer.

In april gaan er meer bommen af. Hoe dichter ik bij de 28e en de 29e kom, hoe meer ik word teruggezogen in de tijd. Fijne herinneringen aan een dikke buik tijdens mijn zwangerschapsverlof, maar vooral ook flashbacks naar de angstige momenten die we beleefden toen we het eigenlijk al wisten, en angst om het eerste jaar af te sluiten. Eén jaar. Een eeuwigheid en een paar seconden tegelijk. Het is gebeurd alsof het nooit is geweest. Maar de liefde en het rauwe verdriet leert ons elke dag dat onze Boris bestaat en dat hij volgende week één jaar zou zijn geworden.

Wat april nog wat lastiger maakt is dat ik ook nu weer zwanger ben. Natuurlijk niet omdat het vervelend is om zwanger te zijn, maar wel omdat het soms zo door elkaar heen loopt. Zo moesten we flink puzzelen in het ziekenhuis om de volgende echo niet op de 29e te plannen en is de 20 weken echo op 4 mei, de dag van de begrafenis van Boris. Het kon niet anders dus het moet maar gewoon zo, maar ik vind het niet fijn. Elke dag voel ik nog de pijn van jouw leven dat ik heb moeten laten gaan, terwijl er ondertussen nieuw leven in mij groeit. En deze maand lijkt dit gegeven in een nog schriller contrast te staan.

Zwanger zijn met als enige ervaring de dood als ‘afloop’ is zwaar. Het is af en toe heel eng en het maakt me ontzettend kwetsbaar. Toch merk ik dat ik me langzaam steeds meer kan verheugen op mijn buikbaby. Ad en ik hebben het er al vaker over en kijken samen uit naar het moment dat er een lief klein babytje tussen ons in ligt. Net zoals Boris tussen ons in lag, maar nu met zijn of haar oogjes open. Uiteraard met net zoveel liefde en warmte.

Onze omgeving is lief voor ons. Ze beseffen dat 29 april dichterbij komt en ook dat het zwaar is om nu te genieten van deze zwangerschap. Het is fijn om familie en vrienden te hebben die ons zo goed begrijpen.

Toch bemerken we ook af en toe de onwetendheid van andere mensen die wat verder weg staan. Zo zijn er af en toe mensen die ons nét iets te blij feliciteren met het feit dat ik weer zwanger ben. Alsof het nu goed is gekomen terwijl dat natuurlijk niet kan. Onze lieve buikbaby creëert een nieuwe plek in ons hart, maar zal het gat, dat is ontstaan na het verlies van Boris, nooit vullen. Ik begrijp het best want de meeste mensen kunnen nu eenmaal beter omgaan met blijdschap dan verdriet, dus we nemen het niemand kwalijk. Maar het doet ons wel steeds beseffen dat dat wat er stuk is gegaan niet voor iedereen zichtbaar is, en dat is iets waar we mee moeten leren leven. Ons verdriet hoort bij ons net zoals Boris bij ons hoort, maar niemand kan dit zien.

28 april vind ik het moeilijkst. Het is de zwartste dag in ons leven en ik vind het lastig die dag weer tegemoet te gaan. Ik ben bang dat de heftigheid van de allerzwaarste momenten me gaat overvallen als een mijnenveld vol nare herinneringen. De gedachte aan de monitor met het beeld van een hartje dat niet meer klopt, probeer ik vaak weg te drukken omdat het te veel pijn doet. Dat moment rukte een stuk uit mijn hart en die pijn is niet meer te genezen. Het heeft me getekend voor het leven en het liefst sla ik die dag voor altijd over.

De 29e is naast het verdriet vooral ook heel erg mooi. Het is de dag dat ik moeder werd en dat Ad en ik ons eerste kindje kregen. We zagen voor het eerst ons allermooiste ventje waar we zo naar uit hadden gekeken en die eerste momenten met ons drieën waren heel bijzonder en magisch. Daar denk ik heel graag aan terug. Hij was zo prachtig onze tovenaar, en dat gaan we vieren volgende week. De 29e zal een dag zijn met veel verschillende gevoelens maar vooral eentje vol liefde en bewondering.

En ook al is de tijd voor Boris stil blijven staan op 29 april 2015, voor ons wordt onze lieve vent gewoon 1 jaar en zal hij elk jaar met ons mee groeien.

‘Omdat er liefde is bestaat er geen voorbij,

in alle eeuwigheid ben jij…’

Toon Hermans

★

Elf maanden

Tue, 29 Mar 2016 19:48:07 GMT

Lieve Boris,

Vandaag zou je alweer elf maanden zijn. Over een maand is dus je eerste verjaardag! Want ook al ben je er niet meer, ik vind het toch gewoon je verjaardag. We weten nog niet wat we gaan doen, maar in ieder geval wel iets speciaals. Omdat we zo blij zijn dat je bent geboren en voor altijd bij ons hoort.

Elf maanden alweer, al een hele vent zou je zijn geweest denk ik! Ik zie nog steeds mooie blauwe ogen die op die van je vader lijken en mijn donkere krullen op je hoofd als ik aan je denk, maar het is nogal vaag. Mijn beeld van jou is prachtig, maar het is niet genoeg. Nog elke dag mis ik je en dat wordt niet minder.

Ik moet weer extra veel aan je denken de laatste dagen. Misschien wel omdat je verjaardag zo dichtbij komt. Ik blijf me afvragen hoe het zou zijn, en elke keer doet me dat weer pijn. Aan jou denken doet geen pijn, want jij was en bent daarvoor veel te mooi. Maar denken aan wat had kunnen en moeten zijn is zo gemeen en moeilijk.

Weet je al dat ik een baby in mijn buik heb? Ik weet niet of je ons kunt zien, maar ergens denk ik wel dat jij het weet. Lieve Boris, jij bent het allermooiste dat ik ooit heb gezien en dat er een broertje of zusje komt, verandert daar helemaal niets aan. Dan zijn er gewoon twee allermooisten van de hele wereld.

Moeder worden is een prachtig wonder, moeder worden van jou het allergrootste. Straks word ik nog een keertje moeder, en ik hoop dat je broertje of zusje langer bij ons mag blijven dan jij. Ik hoop dat ik ooit het woordje mama zal horen, maar ik weet ook dat het pijn zal doen. Want ook al zal het heerlijk zijn om het van je broertje of zusje te horen, jij had het die eerste keer moeten zeggen.

Jij hebt mij moeder gemaakt en dat zal nooit veranderen. Jij bent mijn eerstgeborene, mijn oudste zoon, en daar ben ik trots op. Jij leerde mij nog veel meer over de liefde dan ik al wist en dat zal ik leren aan je broertje of zusje. Ik zal vertellen over wie je bent en je naam blijven noemen. Altijd zul je bij ons horen, ook al moeten we het voor altijd zonder jou doen.

Ik heb de baby nog niet gevoeld, al denk ik stiekem toch één voorzichtig keertje. Ik kijk ernaar uit maar vind het ook eng. Wat als ik weer te lang niets voel? Wat als ook je broertje of zusje niet bij ons mag blijven? Het fijne is dat ik zeker weet dat hij of zij dan niet alleen zal zijn, want je bent vast en zeker een hele lieve grote broer. Maar ik probeer te vertrouwen op mooie dingen en vervulde verlangens. Dat moet. Voor mezelf, voor papa en natuurlijk voor de baby die komt. We zullen verder moeten leven, ook al is dat zonder jou.

En ik beloof je, lieve Boris, ook al ben je niet hier, áltijd ben je in mijn hart, en áltijd blijf ik je mama. Ook als ik straks vreselijk druk ben met alle babydingen die ik ook voor jou had willen doen. Altijd. Echt áltijd ben jij van mij, en ik van jou.

Ik hou van jou!

Kusjes van mama

★

De weg van dood en leven

Fri, 11 Mar 2016 20:43:38 GMT

Schrijven helpt. Bijna altijd als ik heb geschreven krijg ik nieuwe inzichten en weer iets meer vrijheid in mijn hoofd. Het is soms ook zo ingewikkeld dat ik wel van alles denk en voel maar het gewoon niet altijd even goed begrijp of kan overzien. Als ik schrijf zet ik automatisch alles op een rijtje en aan het eind van een verhaal, dat er dan vanzelf weer is gekomen, heb ik wat meer rust, en vaak weer wat over mezelf geleerd.

Zo ook dit keer. Of eigenlijk heb ik nu niet zo zeer iets geleerd, maar meer de weg voor mezelf een beetje opengebroken die ik aan het bewandelen ben. Namelijk de weg naar het hebben van een dood en een levend kind. Een ingewikkeld pad met flink wat obstakels waar ik nu dus sinds drie dagen wat meer zicht op heb. Ik merk het omdat ik weer tranen heb laten stromen voor Boris, en al iets meer tijd heb besteed aan mijn groeiende buik.

Vannacht toen ik in bed lag en Ad al sliep, voelde ik mijn baarmoeder een beetje trekken. Die is nu natuurlijk flink aan het groeien, en ik begin het mooie gevoel weer te herkennen van een kindje in mijn buik. In het begin voelde ik zwangerschap vooral door de misselijkheid en wat andere vage kwaaltjes, maar ik begin nu ook langzaam weer te voelen dat ik wat draag. Ik vind het een heel fijn gevoel hoewel het ook tegelijk een soort heimwee geeft naar de tijd dat Boris bij me was. Maar vannacht had ik voor het eerst contact met ons tweede kindje. Natuurlijk nog niet echt want daarvoor is hij of zij nog veel te klein, maar ik merkte dat ik, toen ik mijn hand op mijn buik legde, bewust aan ons kindje dacht. Ik vond het fijn en voelde een warm gevoel van verlangen en liefde. Ik had het nog niet eerder gevoeld deze zwangerschap dus ik ben er erg blij mee.

Gisteren hebben we ons bed weer terug gezet in de positie zoals hij stond toen Boris bij ons was. We hadden de situatie even veranderd omdat Ad het lastig vond, en nu staat het weer zoals eerst omdat het ook gewoon praktisch is voor onze slaapkamer. Het lag weer prima, maar toch moest ik af en toe denken aan het wiegje dat naast mij op die plek stond. Alsof de film weer eventjes werd afgespeeld. Ik werd er niet verdrietig van, en heb kunnen genieten van ons tweede kindje, dus het is okee.

Of het nu het schrijven van mijn vorige verhaal is geweest of het feit dat het bed weer terug op zijn plek staat, vanochtend werd ik wakker met een knoop in mijn maag en heb ik vreselijk hard gehuild omdat ik mijn zoon zo mis. Misschien komt het ook wel juist doordat ik vannacht gevoelsmatig zo dicht bij ons tweede kindje was.

Hoe dan ook, het was een heftige huilbui. Eentje die uit mijn tenen kwam en die ik er bijna uit moest persen. Alsof de tranen van heel ver kwamen, en dat was denk ik ook zo. Het voelt nog niet echt als een opluchting dus er zal nog wel meer stromen de komende dagen, maar ik ben blij dat er weer een begin is en dat de leidingen weer open zijn.

Het is misschien gek maar als ik denk aan de bevalling in september (ik ga er maar ‘gewoon’ vanuit dat alles goed gaat) kan ik me bijna niet voorstellen dat ik een levend babytje op mijn borst krijg. Als ik denk aan kindje nummer twee, denk ik gewoon weer aan een heel stil, nog warm, rustig lijfje dat zijn of haar oogjes niet open doet. Het is het enige dat ik ken, en het was ook het allermooiste moment in mijn leven. Net als alle moeders kan ik me ook niet voorstellen dat ik net zoveel ga houden van deze kleine als dat ik van Boris doe, maar dat schijnt allemaal goed te komen als het zover is. Het lijkt me alleen zo vreemd dat hij of zij gaat bewegen, de oogjes open doet en waarschijnlijk heel veel lawaai gaat maken als het een beetje op mij lijkt. Ik kan het me bijna niet voorstellen en ik durf het ook niet echt, maar ik kijk er wel heel erg naar uit.

Het is fijn om te weten dat liefde vanzelf gaat. Ik weet dat ook echt heel zeker want tijdens de bevalling was ik zo bang dat ik niet van Boris zou kunnen houden, en niet zou voelen wat ik wilde voelen, maar het ging gewoon vanzelf. Het moment dat ik mijn mooie kleine ventje voor het eerst vasthield was fantastisch en ik vind het zo erg dat ik dat nooit meer kan doen.

Dat besefte ik me vanochtend ook eventjes extra goed. Ik zal ons tweede kindje kunnen vasthouden, maar Boris niet meer. Nooit meer. Voor áltijd nooit meer. En dat doet pijn. Ik voel me niet schuldig dat we nog een kindje krijgen maar het doet wel pijn dat we veel meer tijd met deze kleine kunnen doorbrengen dan met Boris. De tijd met Boris was veel te snel op en dat is heel erg verdrietig.

Daarom zal de weg van leven en dood nooit meer ophouden. Vanaf nu bewandel ik de weg met leven en dood. Eigenlijk doet iedereen dat natuurlijk in zekere zin, maar ik heb het nu van zo dichtbij gezien waardoor dood en leven ook letterlijk altijd voelbaar zijn. Gelukkig ben ik niet bang voor de dood. Vooral niet meer sinds ik Boris heb gezien, hij was zo prachtig mooi en hij straalde zo veel rust uit, niets om bang voor te zijn. Ik bewandel de weg vol goede moed en levenslust, en zal blijven vechten tegen de obstakels. Maar vooral zal ik proberen te genieten van alle mooie dingen die ik onderweg tegenkom. En het bordje met ‘einde Niemandsland’ lijkt ergens in de verte in zicht…

★

Niemandsland

Tue, 08 Mar 2016 20:38:22 GMT

Prachtig nieuws! We verwachten een tweede kindje… Nu al weer 12 weken zit er een heel klein mini-mensje te groeien in mijn buik. In september ben ik uitgeteld en alles gaat goed ondanks dat ik af en toe vreselijk ziek ben. Maar dat hoort er nou eenmaal bij en natuurlijk neem ik dat gewoon voor lief. We krijgen extra echo’s en in het ziekenhuis zijn ze heel lief voor ons. Ook onze familie en vrienden zijn erg blij alhoewel ik soms het idee heb dat ze het af en toe nog spannender vinden dan wijzelf. En dat snap ik best.

Eind vorig jaar besloten we dat we er weer klaar voor waren. Mijn lijf was weer goed hersteld van de zwangerschap van Boris en ook mentaal voelde het moment goed. Ik wilde heel graag klaar zijn voor het moment, en weer sterk genoeg in mijn schoenen staan voor een nieuwe zwangerschap. Ik wist dat ik, als ik te snel zou gaan, het té spannend zou vinden en me te veel zou laten lijden door angst. En het lijkt inderdaad een goed moment want met de spanning valt het mee. Natuurlijk is het anders en vinden we het soms een beetje eng, maar het valt mee.

Af en toe is er een moment dat het even heel zwaar is, vooral voor mij, maar dan hebben we er al vaak snel weer vertrouwen in dat het allemaal goed zit. En waarom zouden we ook bang zijn? Boris was een gezond ventje en we hebben dus geen redenen om angst te hebben voor herhaling. Natuurlijk kan er altijd bij elke zwangerschap iets mis gaan, maar we moeten erop vertrouwen dit kindje levend ter wereld komt. Vertrouwen in het leven is lastig als je zoveel verdriet hebt gehad, maar het is wel nodig om weer verder te gaan.

Maar het is niet altijd even makkelijk! Bij de laatste echo voelden we allebei, een paar hele lange nare en trage seconden, een venijnige angst… We zagen een beeld van een niet bewegend mini-lijfje en het bleef maar stil liggen… Al gauw ging het geluid aan en hoorden we een prachtig hartje, gelukkig lag ons kindje dus gewoon heerlijk te slapen. Maar die eerste paar seconden waren vreselijk, heel even waren we bang dat we het kindje kwijt waren. En dat is logisch, we kunnen er nou eenmaal niet omheen dat er momenten van angst zullen zijn.

Maar zoals ik al zei, we hebben besloten ons niet door angst te laten lijden. We willen net zo van deze zwangerschap genieten als van die van Boris. We hadden maar zo weinig tijd met hem, maar alle tijd die we hadden was heerlijk. Een zwangerschap en het groeien van zo’n klein mensje is een wonder en een prachtig iets. Daar mogen we nu weer van genieten en dat zijn we dus ook zeker van plan!

Waar ik dacht dat de spanning het grootste obstakel zou zijn, is voor mij nu het genieten helaas het meest lastig. Sinds ik weet dat ik zwanger ben, ben ik vooral in de war en heb ik geen woord meer op papier gekregen. Waar normaal sinds Boris de woorden op papier vliegen lukt het me nu niet, want ik weet het even niet meer. Ik weet niet wat ik voel en ik weet ook niet meer zo goed hoe het moet om echt te voelen. Het is alsof mijn hart even pauze heeft genomen en ik in een soort niemandsland verkeer. Ik voel geen blijdschap omdat er teveel verdriet is, en ik voel geen verdriet omdat er ook blijdschap is.

Misschien is het niet erg en is het wel eventjes fijn of goed om niet het hele diepe verdriet te voelen, maar gek genoeg verlang ik ernaar. Ik wil graag weer eventjes heel hard huilen omdat ik mijn zoon zo vreselijk mis. Op zo’n diep moment ben ik het dichtst bij hem en dat is gek genoeg heel fijn. Ik denk elke dag aan hem maar het diepste diep van mijn hart lijkt eventjes op slot.

Daarnaast wil ik ook zo graag blij zijn met het kindje dat nu in mijn buik zit. En ook al ben ik natuurlijk echt heel erg blij, het lukt me niet om het intens te voelen. Ik doe wel mijn best door lekker op internet te struinen naar babydingetjes maar soms is het net of iemand anders dan ik al die schattige spulletjes bekijkt.

Verdriet en geluk kunnen naast elkaar bestaan schijnt, maar waarom lukt het me nu dan niet? Ik weet niet hoe ik ermee moet omgaan en ik raak er erg van in de war. Misschien moet ik mezelf ook wel de tijd gunnen. Hoe kan het ook anders dan dat het moeilijk is te bevatten? Mijn eerste kindje is dood en mijn tweede kindje zit in mijn buik en is druk aan het groeien en springlevend. Ik ben moeder van twee kinderen maar ze zijn allebei niet hier. Ik voel me gevangen in een wereld tussen leven en dood, in een wereld tussen blijdschap en verdriet. Het maakt dat ik me leeg voel en moe, slenterend door het niemandsland waar het leven me tijdelijk in heeft gedrukt.

Tenminste daar ga ik vanuit, dat het tijdelijk is. En terwijl ik dit schrijf beginnen de tranen die ik soms zo mis toch te stromen. Misschien is het een begin dat ik toch maar weer ben gaan zitten om te schrijven. Ik weet dat het mogelijk is om blij te zijn terwijl er verdriet is want dat heb ik geleerd in het afgelopen jaar, daarom heb ik er ook wel vertrouwen in dat het weer goed komt.

Waar ik nog méér op vertrouw is dat mijn hart groot genoeg is voor deze twee kindjes en natuurlijk mijn andere twee grote bonuskinderen waar ik zo trots op ben. Liefde zal er voor zorgen dat het goed komt. Dat ik heel hard kan blijven huilen om het gemis van mijn lieve Boris, en heel erg kan genieten van het lieve kindje dat nu in mijn buik groeit. En samen met Ad kan ik álles aan.

Maar voor nu ben ik nog even in de war. Wandel ik nog even door het niemandsland waar leven en dood niet lijken te bestaan. Gelukkig loopt Ad naast me. Ik hoop daar niemand tegen te komen want het is er echt niet zoveel aan…

★

'La Le Lu'

Sat, 16 Jan 2016 20:33:33 GMT

Ik scheur net de 15e dag van het jaar van de kalender. Het is 16 januari. Weer een dag waarop Boris er niet is terwijl hij er wel had moeten zijn. Ik keek naar de kalender en sloeg wat pagina’s om. Allemaal dagen zonder Boris. Alle dagen die vanaf nu zullen komen, zijn zonder Boris…

Oud & Nieuw was eigenlijk geen Oud & Nieuw dit jaar. Ik heb er geen drama van gemaakt en ben de dag doorgekomen zonder er teveel bij stil te staan. Je kunt niet overal voor weg lopen, en ik ga mijn verdriet volledig aan, maar voor sommige dingen bescherm ik mezelf, zoals bewust een nieuw jaar ingaan. Het werd gewoon 00.00 uur en het was goed zo.

Inmiddels is het al de 16e dag van het nieuwe jaar. De tijd blijft maar verder tikken terwijl hij voor mij nog steeds af en toe stil staat als het om Boris gaat…

Het gaat steeds vaker goed. Het gaat zelfs vaker goed dan niet goed. Het is fijn om dat te bemerken, en het maakt ook dat ik weer beter en helderder in het leven sta. Ik kan weer op een goede manier keuzes maken en ben weer doeltreffender in mijn werk. Ik vergeet minder en vind het niet meer zo moeilijk om uit bed te komen. Verder leven is bijna geen verder leven meer, maar ‘gewoon’ leven.

Ook al gaan de dagen over het algemeen goed, er gaat er geen één voorbij dat ik niet aan Boris denk. Soms heel vaak en lang, en soms maar een paar keer heel eventjes. Soms word ik heel verdrietig en soms krijg ik een grote glimlach op mijn gezicht. En altijd is er een gevoel dat een beetje lijkt op heimwee, maar dan erger. Ik kan er niet de juiste woorden voor vinden. Soms heb ik dat gevoel opeens zonder direct aan Boris te denken, alsof het met me verweven is, en het bij me hoort. En ik denk ook dat dat zo is, omdat ik nooit meer compleet zal zijn. Misschien is dat het wel, heimwee naar een compleet gevoel, naar een volledige ik.

Soms word ik ineens teruggezogen in de tijd. Dat kan dan zo heftig zijn dat ik er letterlijk misselijk van word. Vaak zie ik mezelf dan weer op het ziekenhuisbed liggen terwijl ik het nieuws hoor, schreeuwend en in paniek. Dan probeer ik de heftigheid een beetje weg te drukken, omdat het gewoonweg té erg was. Af en toe kies ik ervoor even terug te gaan naar dat moment. Dan wil ik de pijn voelen, dan wil ik hem missen en denken aan hoe rauw en heftig het was. Het blijft één van de herinneringen die ik heb aan hem, hoe erg ook.

Een andere herinnering aan Boris is de Lalelu. De Lalelu is het knuffeltje en speeldoosje van Boris. Toen ik zwanger was speelden we het muziekje altijd af voor het slapen gaan, altijd twee keer, tussen ons in, tegen mijn buik aan. Soms reageerde hij erop, maar niet altijd. Het liedje dat de knuffel afspeelde is ‘La Le Lu’, een prachtig lief Duits slaapliedje. Na het overlijden van Boris heeft Ad het liedje op de piano uitgezocht, en hij speelt het nog bijna dagelijks. Aan het begin met veel tranen, en nu nog altijd met dat ene gevoel, de heimwee waar ik het net over had. Ik vind het fijn om ernaar te luisteren, vooral omdat Ad het speelt. En altijd denk ik aan Boris, ik zie dan een lachend klein jongetje voor me in mijn hoofd, uiteraard met blauwe ogen en donkere krullen. Een prachtig beeld!

We hebben de Lalelu zelf niet meer afgespeeld sinds Boris er niet meer is. Ik wilde wel maar Ad durfde het niet goed. De Lalelu staat zo symbool voor de tijd waarin Boris nog leefde en bij ons was, dat hij het te pijnlijk vond. Tot Nieuwjaarsnacht. We namen de Lalelu mee naar bed zoals we dat toen ook altijd deden en speelden hem af. Gek genoeg vond Ad het vooral heel fijn en was ik degene die het er het moeilijkst mee had. De tranen stroomden over mijn wangen en ik miste hem zo erg! Vooral in mijn buik, het deed me letterlijk pijn en de leegte die ik voelde was vreselijk… Hij had gewoon bij ons moeten zijn.

Ik heb een Nederlandse tekst op het liedje ‘La Le Lu’ geschreven. Het is misschien vreemd, maar ik weet echt niet meer wanneer ik het schreef. De datum is natuurlijk ook niet belangrijk maar ik weet niet meer of ik het schreef vóór Boris overleed of erna. En eigenlijk is het ook niet belangrijk, want ik schreef het hoe dan ook voor hem. Ik heb het nooit voor Boris gezongen, en ik weet ook niet of me dat ooit gaat lukken.

Wie weet zing ik het ooit een keer voor een broertje of zusje van Boris, dat zou mooi zijn. En als ik dat doe zal ik het ook voor Boris zingen. Want als het om hem gaat zal de tijd altijd stil blijven staan, hoeveel dagen er ook zullen verstrijken, en hoeveel pagina’s ik ook van de kalender zal scheuren. Voor Boris blijft het altijd toen, nu, en voor eeuwig tegelijk…

★

La Le Lu

La le lu, doe je oogjes nu maar toe

En ga dan maar lekker slapen

Ik houd de wacht

La le lu, ook de schaapjes zijn al moe

Straks dan is er weer een morgen

Liefje droom zacht…

Droom maar van de sterren

Vlieg maar naar de maan

Zwevend door de wolken

Jij kunt alles aan

La le lu, doe je oogjes nu maar toe

En ga dan maar lekker slapen

Ik houd de wacht

La le lu, ook de schaapjes zijn al moe,

Straks dan is er weer een morgen,

Liefje droom zacht…

★

Hoezo gelukkig nieuwjaar?

Wed, 30 Dec 2015 20:21:11 GMT

Morgen is het weer zo ver, een nieuw jaar komt eraan. Te veel oliebollen in een schaal, champagneglazen die klaar staan, vuurwerk in de gang, aftellen en gaan. Gelukkig Nieuwjaar! Het is 2016, het jaar van nieuwe kansen, fantastisch!

Nou nee, liever niet… Niet voor mij, ik sla graag over dit keer.

Ik zag op tegen Kerst, omdat ik bang was voor veel verdriet. Ik was bang dat het missen té erg zou zijn en extra confronterend tijdens de feestdagen. Maar we deden het wel, ‘gewoon’ zoals altijd, dus de kerstboom die ik in eerste instantie niet wilde stond er gewoon, en we hadden een enorme hoeveelheid kadootjes. En uiteindelijk viel het mee. Of eigenlijk was het zelfs een fijne Kerst. Ik heb de kerstboom met veel plezier versierd, we hebben lekker gegeten, spelletjes gedaan en kerstfilms gekeken in foute pyjama’s. Natuurlijk miste ik Boris, maar dat doe ik elke dag. Het was een fijn samenzijn waarbij Boris gemist werd zoals elke andere dag. Kerst was dus niet die extra trigger, terwijl ik dat wel had gedacht.

Oud & Nieuw voelt anders. Ik heb er niet alleen geen zin in, het voelt ook onnodig en heel erg stom. Vorig jaar was ik zwanger en proostte ik met alcoholvrije champagne op een nieuw jaar. Een nieuw jaar waarin we mogelijk nóg gelukkiger zouden worden en waarin Boris geboren zou worden, al wisten we toen zijn naam nog niet.

En morgen is het weer tijd om een jaar af te sluiten en te starten met een nieuwe. Maar waarom moeten we dit jaar afsluiten? Ik wil helemaal niet het jaar afsluiten waarin Boris nog in leven was. En hoe kan ik nou proosten op een nieuw jaar waarin Boris niet bij ons is? Dat is toch helemaal geen champagne waard? Ik vind het een belachelijk idee, en ik weet ook echt nog niet hoe ik dat moet gaan doen.

Toen Boris overleed begonnen we gedwongen aan een nieuw leven. Niet een nieuw jaar maar een compleet nieuw leven. Eentje waarin we altijd ouders zullen zijn van een overleden kind, en waarin we nooit, maar dan ook nóóit onze zoon weer zullen zien. Een leven waarin we nooit meer met ‘zijn allen’ zullen zijn en familiefoto’s altijd incompleet zullen zijn. 2016 is het eerste volledige jaar zonder Boris, het eerste volledige jaar van ons leven waarin we gebroken en incompleet verder gaan. Ik kan het niet zien als iets goeds of moois, maar alleen maar als iets waar ik heel erg verdrietig van word.

Als ik mijn best doe mijn sarcastische kijk op de wissel van 2015 naar 2016 even opzij te schuiven zie ik ook mooie dingen. Ik heb het allerergste meegemaakt maar ook het allermooiste gekregen. Ik werd moeder in 2015, en in 2016 ben ik dat nog steeds. Gelukkig is er naast het veel te harde verdriet ook dankbaarheid voor afgelopen jaar en hoop voor 2016.

Daarbij heb ik gemerkt dat ik intens kan genieten van samenzijn ondanks dat Boris er niet is, en het is gelukt om écht blij te zijn binnen een gezelschap waarin Boris mist. Misschien juist wel, omdat ik heb geleerd hoe kostbaar samenzijn is, en hoe belangrijk het is om liefde te voelen.

Ook zijn er fijne plannen voor 2016. We durven al een beetje verder te kijken.

Ik weet nog niet of we samen champagne gaan drinken morgen om 00.00 uur. Maar áls we besluiten de kurk te ontpoppen zal het niet zijn op het nieuwe jaar, want dat zie ik nog steeds niet zitten. Nee, als we gaan proosten zal het zijn op de liefde! Ik wist het al, leerde het extra in 2015 en neem het mee naar 2016; Liefde is alles, en alles zou liefde moeten zijn…

★

Kerst

Fri, 25 Dec 2015 20:18:49 GMT

Kerst! De eerste van Boris.

Ook al is hij veel te ver weg, het is toch zijn eerste.

Ik zag er tegenop, maar gelukkig is het fijn.

Er lag ook een kadootje onder de boom voor Boris.

Een kado dat vanaf nu elke Kerst traditie zal zijn.

Ik hoop dat hij het hoort en ziet, en dat hij weet dat hij erbij hoort en dat we van ontzettend veel van hem houden.

Fijne Kerst liefje...

★

Lichtjesdag

Sun, 13 Dec 2015 20:08:53 GMT

Vandaag is het Wereldlichtjesdag. Vanavond komen ouders die een kind moeten missen met misschien wel hun familie en vrienden bij elkaar, om aan alle mooie lieve kinderen te denken die hier niet meer mogen zijn. Een prachtig initiatief en een heel erg mooi idee, maar we hebben ervoor gekozen om niet te gaan. Bij ons brandt er elke dag een kaars voor Boris, en ik heb er geen behoefte aan om verdrietig te zijn in een grote groep mensen. Dat doe ik liever alleen of samen met Ad. Dus vanavond blijf ik lekker thuis, bij mijn man en bij ons eigen lichtje.

Ondertussen blijft de tijd maar verder gaan. Soms vraag ik me af wat er allemaal is gebeurd. Dan probeer ik te bevatten waar ik ben beland en hoe het kan dat ik hier nu sta. Een moeder zonder kind, een vrouw die het verdrietigste verdriet meemaakte. Het is alsof de tijd een loopje met me heeft genomen en de wereld op de kop heeft gestaan. Ineens ben ik een onzichtbare moeder, ineens zijn we samen ouders maar kunnen we niet voor onze lieve baby zorgen.

Een paar dagen geleden keek ik naar een foto van mijzelf met mijn zwangere buik. Ik vind het een prachtige foto. Op de foto was ik op mijn állergelukkigst. Ik vind het verdrietig dat ik nooit meer op die manier gelukkig kan zijn en dat raakt me heel erg als ik naar de foto kijk. Ik zie een vrouw die letterlijk en figuurlijk vol verwachting was. Naar nieuw leven, en naar haar zoon. Mijn prachtige zoon heb ik gekregen, en een nieuw leven ook, maar dat laatste was niet waar we op hadden gehoopt. We hielden er rekening mee, dat wel. Maar dat dit ons nieuwe leven is, dat had ik nooit kunnen bedenken.

Als ik terugkijk naar de periode dat Boris is geboren wordt ik verdrietig. En dan bedoel ik niet het verdriet om Boris, maar verdriet om ons, en om mezelf. Omdat het een tijdje geleden is kan ik met wat meer afstand kijken naar wat er is gebeurd en af en toe schrik ik ervan. Ik herinner me dat ik minstens twee weken alleen maar in bed lag. Kapot, gebroken, verdrietig en moe. Soms voel ik het nog, maar af en toe zie ik het met andere ogen, net als in een film. Dan zie ik een vrouw die niet wist wat ze moest doen, een vrouw die tegen muren opliep en letterlijk op de grond viel van verdriet. Een vrouw die vol hormonen, liefde en moedermelk zat maar er geen kant mee op kon. Wat een hel. Ik zat er middenin, maar kan het me soms maar amper beseffen.

Ad vertelde me tijdens die dagen weleens dat hij niet alleen verdriet had om Boris maar ook om mij. Ik moet eerlijk zeggen dat dit voor mij niet zo was en ik begreep het daardoor niet helemaal. Ik had natuurlijk ook verdriet om Ad, maar vooral om Boris. Ik denk ook dat het logisch is, want als een kindje wordt geboren is een moeder geprogrammeerd om te zorgen, liefde te geven en er alleen maar te zijn voor het kind. Ik was er klaar voor, met mijn hele lijf en geest, maar het kon niet. Nu kan ik zien hoe verdrietig dat eigenlijk is. De natuur die zo prachtig kan zijn in één van zijn meest wrede vormen.

Ik droom wel eens dat hij nog leeft. Alleen vervelend genoeg is hij dan nooit echt bij me. Soms heeft iemand anders hem meegenomen maar meestal ben ik hem kwijt en kan ik hem niet vinden. Dan zoek ik overal en als ik hem dan heb gevonden gaat het heel slecht met hem of ben ik te laat. Hij ziet er nooit mooi uit, maar vaak heel naar, niet zoals hij was. Het zijn enge dromen en vaak wordt ik er heel verward en verdrietig van wakker. Ik hoop dat ik ooit een keer droom dat hij geboren word en bij me mag blijven. Dan kan ik toch een keertje een klein beetje voelen hoe het zou zijn geweest, ook al is het maar voor heel eventjes.

Is het echt gebeurd? Ben ik echt moeder van een dode zoon? Was ik echt zwanger met een hele mooie buik en een stralend hoofd, maar werd mijn kindje dood geboren? Ik begrijp het niet, en wil het ook niet leren begrijpen. Het is een nieuwe wereld die niet had mogen bestaan. Een wereld waarin ik helemaal niet wil leven maar toch moet. Gelukkig zijn er mooie lichtjes op deze dag! Lieve kleine lichtjes die deze gemene wereld eventjes wat lichter maken. Boris is ons mooie lichtje, en elke dag opnieuw zorgt hij voor onze eigen Lichtjesdag…

★

Genieten

Tue, 01 Dec 2015 20:00:08 GMT

Vanochtend is het gebeurd. Niet een beetje of heel even, maar écht. Ik wist dat het kon, dat had ik al geleerd, maar toch was ik bang dat het niet zou komen. Ik zat in de bus en was naar buiten aan het staren. Ik zag vogels in de lucht, en ze vlogen in een V-vorm. Het waren er een heleboel en het zag er fantastisch mooi uit zo boven de weilanden. En ineens, voor het eerst sinds ruim zeven maanden, genoot ik ervan. Zonder er iets voor te hoeven doen, gewoon zoals ik altijd deed, vond ik het prachtig en zag ik het écht! Ik besefte gelijk dat ik van iets genoot zonder ook maar één nare of verdrietige gedachte, en kreeg er kippenvel van terwijl ik bijna bovenop de verwarming van de bus zat.

Ik was blij. Niet eens verdrietig. Want het is gebeurd! Zomaar ineens zonder erbij na te hoeven denken. Ik weet zeker dat er meer van dit soort momenten komen, en ik denk dat ik er na een tijdje zelfs niet meer echt bewust van zal zijn. Als vogels in een V vliegen belooft het ons vorst, maar vandaag beloofden deze vogels me geluk. Ik vind het een mooi begin.

Ik vind het moeilijk om te zeggen maar er zijn momenten dat ik niet aan Boris denk. Soms zelfs een paar uur. Ik vind het erg dat het zo is, en voel me er soms schuldig over, maar ik weet dat het goed is. Ik weet ook dat het moet, anders kan ik niet verder en zal het me belemmeren in mijn dagelijks leven. Het gevolg van dat ik niet meer elke seconde aan Boris denk, is dat ik nu wel eens zeg dat het goed gaat en ik het ook echt meen. Soms schrik ik er zelf van, maar het is wel echt waar. Het gaat niet hetzelfde goed als voorheen, want de dood heeft het vroegere goed stukgemaakt. Maar de nieuwe goed is ook best okee, en in ieder geval goed genoeg om te leven.

Het is gek want ik schrijf over dat het goed gaat en over genieten, terwijl ik gisteravond mezelf in slaap huilde. Mijn verdriet is er namelijk nog steeds. Het is fijn dat het beide kan. Het kan blijkbaar ook goed met je gaan als je soms nog heel erg verdrietig bent.

Het is bijna Kerst. Een paar weken geleden wilde ik december overslaan en geen Kerst en Oud & Nieuw vieren. Voor de kinderen en Ad vond ik dat het moest, maar ik had er echt geen zin in. Ik heb er nog steeds niet echt zin in, maar ik kijk wel uit naar twee weekjes vakantie. Uitrusten van dat het weer goed gaat, want het is heel erg vermoeiend om ineens weer in het leven te staan, en misschien zelfs af en toe genieten van de feestdagen. Vanochtend voelde ik dat ik weer oprecht kan genieten dus wie weet lukt het ook een beetje met Kerst.

Toch zie ik er tegenop. Vooral tegen de pakjes onder de boom. Er hangt een verlanglijstje aan de muur met vier namen, en niet met vijf. Het had wel gemoeten, het was één van de dingen waar ik me zo op had verheugd. Wat zou het mooi zijn geweest, de eerste Kerst van en met Boris. Met een veel te grote lelijke kerstmuts, en kadootjes waar hij niets van zou snappen. Ik zou kerstliedjes zingen en met hem bij de kerstboom dansen. Nu gebeurt het alleen in mijn hoofd, en wat ziet het er prachtig uit… Misschien koop ik ook wel een kadootje voor Boris, omdat hij bestaat en omdat hij bij ons hoort. En dan brengen we het bij zijn grafje als we de kadootjes hebben uitgepakt.

Vanochtend is het gebeurd en ik ben er blij om. Ik ben blij dat ik ondanks het grote verdriet weer echt kan voelen dat ik leef. Blij dat ik het mooie weer kan zien en niet meer de hele tijd verdrietig ben. Ik ben blij dat ik vaak een glimlach op mijn gezicht heb als ik aan Boris denk. De tranen heb ik geaccepteerd, ik neem ze voor lief want ze horen er nou eenmaal bij.

Als Boris me kan zien weet ik dat hij trots op me zal zijn. Trots op zijn moeder die ondanks alles haar ‘echte ik’ niet is kwijtgeraakt, misschien wel heel even, maar niet voor altijd…

★

Feeling Good

Birds flying high

You know how I feel

Sun in the sky

You know how I feel

Breeze driftin’ on by

You know how I feel

It’s a new dawn

It’s a new day

It’s a new life

For me

And I’m feeling good...

Nina Simone

★

Mijn kind bestaat

Thu, 26 Nov 2015 19:45:41 GMT

Ik las net een stukje ergens online. Over een moeder die soms moet uitleggen dat ze wel een dochter heeft maar dat ze niet mocht leven, en er soms voor kiest het niet te vertellen omdat sommige mensen het gewoon niet begrijpen. Daar word ik verdrietig van. Ik word er verdrietig van dat sommige mensen denken dat je nét geen moeder bent geworden, of dat ze niet begrijpen dat je ook een kind verliest als je baby sterft rond zijn geboorte. Ik word er soms boos om en bij vlagen vind ik het ook echt heel erg stom. Ook nu eventjes.

Ik heb laatst voor het eerst tegen iemand gezegd dat ik een zoon heb en dat hij niet meer leeft. Een man vroeg me of ik kinderen had. Ik zei; ‘Ja, twee stiefkinderen en een zoon, maar helaas leeft hij niet meer...’ Hij schrok natuurlijk even, maar doordat ik er verder geen issue van maakte konden we zo weer verder. Hij vond het erg, en dat is het ook. Soms zie ik pas hoe erg het is in de ogen van andere mensen. Ik zie de schrik van de heftigheid, en soms ook tranen omdat het zo verdrietig is. Ik vind het fijn dat mensen weten dat Boris bestaat, want ook al is hij er niet, hij bestaat wel. Hij bestaat zelfs heel erg! En daarom heb ik het gezegd, omdat ik niet anders kan. En gelukkig was deze reactie fijn.

Aan alle mensen die het niet begrijpen of het gewoon niet weten, wil ik graag het volgende vertellen. Uit naam van alle moeders en vaders van een babytje dat stierf rond de geboorte:

Ik heb een kind. Ik kreeg een hele lieve prachtige baby, de mooiste van de hele wereld, alleen hij leeft niet meer. Ik was niet ‘bijna’ moeder, en het is ook niet mislukt. Ik verloor geen zwangerschap, en had ook geen miskraam. Ik verloor mijn kind en daar ben ik heel verdrietig om. Daar zal ik altijd verdrietig om zijn ook als er nog een kindje mag komen. Niemand kan namelijk mijn overleden kind vervangen, want hij bestaat, en ik ben zijn moeder. En ook al is mijn kind niet hier, ik zal er altijd van houden net zoals iedereen van zijn kinderen houdt. Alleen zal ik hem ook altijd moeten blijven missen, en daar kom ik nooit meer overheen.

Ik ben Anja, moeder van het prachtigste kind van de hele wereld.

Zijn naam is Boris...

★

Herinneringen

Wed, 18 Nov 2015 19:40:05 GMT

Ik was net op het kamertje van Boris, ik mis hem heel erg vandaag. Maandag schreef ik dat het beter gaat en soms zelfs goed. Dat is ook zo, maar het missen blijft. En dat is maar goed ook want zo heb ik hem dichtbij me.

Op zijn kamertje staat zijn wiegje, het wiegje waarin Boris lag toen hij bij ons was. Zijn dekentje ligt er nog in, en ook zijn eerste pakje heb ik er zorgvuldig ingelegd. Ik heb het netjes in een lakentje gevouwen. Het lakentje dat over hem heen lag als we eventjes niet bij hem waren. Daar omheen zit de omslagdoek die mijn moeder voor Boris maakte, en daarbovenop ligt een klein Nijntje spuugdoekje dat we gebruikten om zijn armpje te ondersteunen. Als laatste leg ik altijd de deken eroverheen, alsof ik zijn kleertjes even lekker instop zoals ik bij Boris ook zou hebben gedaan.

Ik kom niet vaak op zijn kamertje. Meestal niet eens elke week. En als ik er kom pak ik ook niet altijd zijn kleertjes. Vandaag wel, omdat het missen zo vreselijk erg is. Boris is al een half jaar niet meer bij ons, maar zijn kleertjes ruiken nog steeds naar hem. Ik heb het blijkbaar zo goed ingestopt dat de geur best goed bewaard blijft. Het ruikt echt heerlijk en het brengt me altijd weer even heel dicht bij het moment dat ik hem vasthield…

Soms ben ik bang voor het moment dat ik de kleertjes pak en zijn geur niet meer ruik. Ik word al verdrietig van het idee. Ik heb nog steeds elke nacht het vosje van Boris bij me in bed, vaak heb ik het vast als ik in als ik in slaap val en anders ligt het tussen ons in. Laatst was ik voor de eerste keer het vosje vergeten mee te nemen naar bed. Ik schrok en rende naar beneden om het vosje alsnog te pakken, maar hij lag er niet. Ik raakte in paniek en heb het hele huis doorgezocht. Ik moest het vinden! Uiteindelijk ging ik huilend weer naar bed zonder het vosje en toen ik tegen Ad aan kroop voelde ik dat het vosje onder zijn rug lag. Ik was het dus helemaal niet vergeten… Ik was natuurlijk enorm opgelucht maar ik was ook geschrokken van mijn reactie. Ik hou me zo vast aan de kleine dingen die ik nog van Boris heb zoals de geur van zijn kleertjes en zijn vosje, dat ik niet weet wat ik zonder zou moeten. Het is het enige dat ik heb en dat wil ik dichtbij me houden. Ik heb hierna besloten het vosje niet meer mee naar buiten te nemen, ik ben veel te bang dat ik het écht een keertje kwijtraak.

Als ik in het kamertje van Boris ben, denk ik inmiddels niet meer alleen aan Boris. Ik denk ook af en toe aan een tweede kindje. Ik merk dat ik er steeds meer voor durf open te staan en probeer me voor te stellen hoe het zou zijn. Het liefst zou ik het kamertje zo houden en een extra kamertje toveren in ons huis voor een broertje of zusje, maar dat kan natuurlijk niet. Daarnaast zullen we ook niet voor eeuwig in dit huis blijven wonen dus ik zal uiteindelijk toch afscheid moeten nemen van het kamertje van Boris.

Ik weet al dat ik sommige dingen hetzelfde zal laten. Zoals de muren, de vloer, de meubeltjes en de lamp. Het is een prachtige kamertje geworden waar ik nog steeds heel trots op ben en dat blijft zo. Maar sommige dingen zijn alleen van Boris. Die heb ik special voor hem uitgekozen net zoals ik bij een tweede kindje ook weer speciaal spulletjes zal aanschaffen voor hem of haar.

Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit net zoveel van een ander kindje kan houden als van Boris. Ik weet dat elke vader en moeder dat heeft en dat vind ik dan wel weer een fijn idee. Het is één van de dingen die ervoor zorgt dat ik me écht moeder voel.

Wat ik wel een vreemd en soms ook naar idee vind is dat ik een tweede kindje ook echt de liefde kan geven die ik Boris nooit heb kunnen geven. Natuurlijk wel toen hij in mijn buik zat, maar niet daarna. Alsof Boris niet goed genoeg zou zijn geweest, en alsof ik hem tekort doe. Natuurlijk weet ik dat dit niet zo is, en uiteindelijk zal ik maar al te graag mijn liefde en zorg geven aan een kindje dat hopelijk heel erg lang zal leven, maar nu voelt het nog een beetje gek. Ik heb alleen maar Boris, en aan hém wil ik al mijn liefde en zorg geven ook al kan dit helaas niet...

Toch begin ik ernaar uit te kijken. Mijn buik voelt letterlijk leeg. Omdat ik Boris mis, maar ook omdat ik het gevoel van hoop en zin hebben in de toekomst mis. Ik kijk ernaar uit om mooie plannen te maken voor ons gezin, want dat voelt nu nog allemaal heel pijnlijk en verdrietig.

Ik hoop dat mijn droom ooit gaat uitkomen, en ik probeer erop te vertrouwen dat dit uiteindelijk ook gaat gebeuren. Niet de droom om moeder te worden, want dat ben ik al, maar wel de droom om voor een kindje te zorgen. Om een slapend kindje in te stoppen, en niet de kleertjes van mijn overleden zoon. Hoewel ik dat met alle liefde doe! Want Boris is en blijft mijn eerste prachtige mooie zoon. Het liefste ventje die mij een échte moeder maakte…

★

Licht

Mon, 16 Nov 2015 19:34:29 GMT

Het gaat beter. Soms durf ik zelfs te zeggen dat het goed gaat. Ik merk dat ik meer energie heb en weer vaker volledig mezelf kan zijn. Ik weet dat het goed is dat ik me zo voel, maar toch vind ik het af en toe lastig om hardop te zeggen dat het zo is. Het gaat goed, maar dat kan toch helemaal niet?

Ruim een half jaar geleden dacht ik dat het leven voorbij was en dat het nooit meer goed zou komen. Het komt inderdaad ook nooit meer ‘goed’, maar blijkbaar is er een andere ‘goed’ dat het leven ook mooi kan maken. En ondanks dat lelijke stukje dood en verdriet waar iedereen in zijn leven helaas mee te maken krijgt, is er nog steeds genoeg moois en liefde in overvloed om voor te leven en voor te gaan. Ik merk dat ik bewuster ben, vaker stil sta bij wat ik voel en wat ik vind. Ik word nóg verdrietiger van de vreselijke dingen die er gebeuren, zoals de aanslag in Parijs en mensen die ernstig ziek worden, omdat ik nu zo goed weet wat diepe pijn betekent. Het is de hel, en uit die hel klimmen is het moeilijkste dat er is. Je hebt kracht nodig en enorme grote bergen liefde.

Gelukkig voel ik die liefde om me heen. Van de mensen om ons heen maar vooral van mijn lieve man. En daarnaast ben ik gezegend met een enorme wilskracht om ergens beter uit te komen. Een handige karaktertrek als je in het diepste diep zit. Ik vocht als een beer om uit het donkere te blijven en als ik terug kijk naar de moeilijkste tijd in mijn leven, zie ik dat ik zelfs toen op een perfectionistische manier te werk ging. Perfectionistisch rouwen. Te graag alles té goed willen doen. Te graag het lelijke mooi willen maken. Te graag niet verdrietig willen zijn als ik andere mama’s en mooie baby’s zie. Te graag een sterke vrouw willen zijn. Te graag Boris willen laten zien aan de hele wereld. Het heeft me geholpen om te staan waar ik nu sta, maar ik heb wel geleerd dat het niet erg is om het even niet goed te doen. Sterker nog, er bestaat geen ‘goed’ tijdens een rouwproces. Het komt zoals het komt en de enige manier is om er dwars doorheen te gaan. En dat heb ik gedaan! Ik denk dat ik door het zwaarste gedeelte heen ben, ik voel het en ik ben er blij om. Dat betekent niet dat ik mijn zoon niet meer mis, en natuurlijk zal ik altijd verdrietig blijven om het feit dat mijn zoon maar zo kort mocht leven.

Ja, mijn zoon heeft geleefd. Niet buiten mijn buik, maar hij heeft bijna negen maanden geleefd. En ik heb hem nooit leren kennen in de buitenwereld, maar wel toen hij dichtbij me was. Ik vind het vreemd om te moeten bemerken dat er in Nederland nog steeds een taboe rust rond het fenomeen babysterfte in de tijd rond de geboorte. Het doet me pijn dat het verlies van sommige ouders die hun baby moesten verliezen niet wordt begrepen en soms wordt vergeleken met een miskraam, of als iets dat dit keer niet gelukt is en een volgende keer vast wel gaat lukken. Door de onzichtbaarheid van het verlies van een baby is er soms te weinig begrip. Verdrietig...

Gelukkig hebben mijn man en ik hier geen ‘last’ van. We zijn gezegend met lieve warme mensen om ons heen en het vermogen uit te spreken wat we voelen. En ik ben blij dat ik door mijn schrijven meerdere mensen kan leren over hoe het is je baby te verliezen.

Een baby verliezen is een kind verliezen. Punt. Ongeacht hoe oud je kind is, het is een letterlijk deel van jezelf dat je niet kunt missen. De basisliefde voor je kind ontstaat vanaf het moment dat je het bij je hebt, en dat wordt niet bepaald door leeftijd of omstandigheden.

Natuurlijk weet ik dat de band tussen kind en ouder ontwikkelt naarmate het kind ouder wordt, daar ben ik me zelfs ontzettend van bewust want dat is mijn grootste wens. En daarbij weet ik ook dat de omstandigheden omtrent het verlies van een kind elke keer weer anders zijn. Ik moet er bijvoorbeeld niet aan denken dat je naast het gemis van je kind ook nog moet dealen met de wetenschap dat je kind pijn of verdriet heeft gehad. Dat lijkt me het aller-allerergst.

Maar vader en moeder zijn we allemaal zodra je kindje in je armen ligt. Oogjes open of dicht, dat maakt echt niet uit...

Gisteren was ik bij een live opname van een album van een prachtige zangeres. Ze schreef een liedje over haar zoontje en vertelde over dat hij zoveel moois bracht in hun gezin tijdens een moeilijke tijd in hun leven. Ze omschreef dat er bij elke geboorte iets bijzonders gebeurt, en dat elk kind een nieuw licht geeft in deze wereld. In eerste instantie werd ik er verdrietig van omdat ik dacht; ‘Dit had ik ook zo graag gewild voor ons gezin, en voor Boris…’ Maar een seconde later besefte ik dat ook wij dit hebben gevoeld. Boris is een prachtig licht in ons leven, en het moment dat hij werd geboren was naast het meest verdrietige moment in ons leven ook tegelijk het allermooiste moment.

Ondanks de zwarte tijden die we persoonlijk en wereldwijd veel te vaak beleven zijn er altijd nog puntjes van licht. En Boris is voor mij het allermooiste lichtpunt, en dat zal hij altijd blijven. Als een fonkelende ster bovenaan de hemel. Veel te ver weg, maar dichtbij genoeg om te stralen.

★

Boris de Tovenaar

Thu, 29 Oct 2015 13:38:10 GMT

Vandaag is het een half jaar geleden dat Boris is geboren. De tijd vliegt voorbij, maar toch ook niet. Het is gek maar tijd lijkt niet te bestaan als het om Boris gaat. Vanaf dat hij er is lijkt het alsof het nooit anders is geweest. Hij is er niet maar toch is hij er altijd.

We hebben het vaak over vóór Boris en ná Boris. Alsof de wereld die dag besloot een andere koers te varen. Nooit zal het meer hetzelfde zijn en dat willen we ook niet. Want ondanks alle nare dagen, de donkere zwarte gevoelens en het vreselijke gemis, zou ik alles zo weer over doen. Boris is ons allergrootste geschenk, ook al werd hij ons veel te ruw weer afgenomen.

In de week dat Boris bij ons was noemde we hem onze tovenaar, zo zag hij er ook uit met zijn stoere blauwe shirt met sterren en zijn mutsje op. Juist doordat hij niet leefde gaf hij ons en alle mensen om ons heen zo ontzettend veel. Hij leerde ons de liefde. En dan niet de liefde die iedereen wel kent, maar de échte liefde; de meest pure en allermooiste vorm. Een kado dat niet iedereen in dit leven krijgt, maar waar iedereen een beetje van zou moeten proeven. Boris heeft het in ons leven getoverd en daar ben ik hem vreselijk dankbaar voor.

Ik geloof dat hij er nog is. Niet hier, maar wel dichtbij. Als we ’s avonds de kaars van Boris uitblazen doen we dat altijd samen, het is een ritueel geworden. Af en toe blaast Ad de kaars nét iets te snel uit om mij te klieren, en dan horen we onze lieve vent lachen in onze gedachten. Hij is er altijd, ook al vind ik het veel te ver weg.

Een half jaar alweer! Wat zou je al weer groot zijn geweest, lieverd… Ik weet zeker dat je al heel hard zou kunnen lachen en je grote vrienden zou zijn met je papa. Ik zou elke dag wel honderd keer met je knuffelen, ik denk nóg vaker. Ik zou lieve en grappige liedjes voor je zingen en bij je bedje blijven zitten tot je slaapt. Lief ventje, ik hoop dat je voelt dat ik van je hou. Ik mis je elke minuut van de dag, al een half jaar lang, en tot het einde van mijn leven zal ik je blijven missen. Maar dan zullen we weer samen zijn!

Voor altijd lieve Boris…

★

Zwart

Mon, 26 Oct 2015 13:32:01 GMT

Het is nog steeds niet beter. Het werd zelfs even nog veel erger. Ik heb me nog nooit zo leeg, negatief en somber gevoeld. Zelfs toen Boris overleed was het niet zo zwart als de afgelopen weken. Mijn positieve karakter en mijn vermogen om te kunnen genieten van de kleine dingen waren volledig weg. Ik voelde me erg depressief en had het op momenten echt niet erg gevonden als het leven ermee zou stoppen. En dan niet alleen voor mezelf, maar voor de hele wereld. Want waarom zijn we hier allemaal nog als er zoveel ellende is? Waar is het allemaal goed voor? Ik geloof in God en heb altijd geloofd dat de mensheid een hoger doel heeft. Maar waarom maakt God geen einde aan al deze ellende als Hij dat kan? Ik begrijp het niet, en vind het eerlijk gezegd vooral stom op het moment. De zinloosheid die ik nu zo intens voel achtervolgt me en maakt me moedeloos. Ik ben zat van het vechten en weet af en toe niet meer waar ik de kracht vandaan moet halen om verder te gaan.

Maar vandaag heb ik iets geleerd. Tijdens mijn therapiesessie vanochtend kreeg ik een inzicht dat ik liever niet kreeg, maar dat me wel meer rust geeft. En waardoor ik in ieder geval weer meer lucht heb gekregen en niet meer hoef te vechten tot ik er bij neer val.

Toen Boris overleed was ik vastbesloten mijn leven nóg mooier te maken dan het was. Ik zou ervoor zorgen dat mijn leven niet donkerder zou worden, en ik zou er alles aan doen om zijn verlies tot iets positiefs te maken. Dat ik me nu zo slecht voel en het leven nogal zinloos vind, staat hier natuurlijk lijnrecht tegenover. Dit is niet wat ik wilde! Ik wilde sterk genoeg zijn voor mijn zoon en laten zien aan de wereld dat je ondanks alles nog steeds verder kunt leven en weer gelukkig kunt worden. Het voelt als een soort falen dat ik dan nu toch in die blijkbaar onoverkomelijke donkere fase zit, en ik probeerde me er met alles wat ik heb tegen te verzetten.

Maar sinds vanochtend begrijp ik dat vechten geen zin heeft. Er is namelijk een zwart stukje bijgekomen toen Boris overleed dat er altijd zal blijven. Dat komt niet door Boris, hij heeft daar helemaal niets mee te maken. Maar het komt door wat er gebeurd is, doordat hij dood is en ons is afgenomen. Het gat dat overbleef nadat ik gebroken ben heeft helemaal niet de vorm van een hart. Het is lelijk, zwart en rafelig. En hoe graag ik ook wil dat het wel een hart is, dat zal me nooit lukken. Het is ook geen smerig beest dat ik moet verslaan om weer verder te kunnen, het is er, en het gaat niet meer weg.

Maar het hoeft ook niet! Boris staat namelijk los van het gat. Boris is het allermooist en heeft een prachtige mooie plek in mijn leven en hart gekregen. Er is alleen ook een plekje bijgekomen dat helemaal niet mooi is. Een plekje dat inderdaad zinloos voelt, en in- en in-zwart is. Ik hoef er niet tegen te vechten want dat plekje wordt nooit meer licht. Dat vind ik erg en ik word er verdrietig van, maar het geeft ook rust. Het is er altijd, maar ik hoef er niets mee. Ik hoef alleen maar te accepteren dat het er is en te zorgen dat alle andere dingen eromheen weer fijn worden. Daar kan ik aan werken, maar daar hoef ik niet voor te vechten.

Die mooie dingen zijn er namelijk allemaal al! Het zijn alle mooie mensen om me heen, het is mijn allerliefste man, het zijn de bloemen waar ik altijd zo van genoot en het is de muziek waar ik mijn hele ziel en zaligheid in kan leggen. Ik hoef alleen maar te leren om ze weer te zien, en te zorgen dat deze mooie dingen samen met mijn lieve Boris de overhand krijgen. Natuurlijk zal de zwarte leegte het af toe winnen. Dat is verdrietig, maar daar kan ik mee leren leven.

Het is niet meer zo zwart als het de afgelopen weken was, maar ook nog niet beter. Door vanochtend weet ik gelukkig wel weer dat het beter zal worden, ook al had ik dit stiekem bijna opgegeven. Mijn positieve karakter zal vanzelf weer naar boven komen, en daarbij ook het vermogen om te kunnen genieten van de kleine dingen. Het is een bikkelharde weg, maar wat ik gelukkig nog steeds niet ben kwijtgeraakt is mijn vastberadenheid, en daarmee bewandel ik hem. Oke, ik struikel af en toe flink en ik vind de weg maar stom en lelijk, maar het is de enige weg naar ‘nieuw’ geluk…

★

Vechten

Wed, 07 Oct 2015 12:17:00 GMT

Normaal gaat het na een paar nare dagen altijd wel weer een beetje beter. Vooral na het schrijven van een blog of na een flinke huildag. In het begin natuurlijk niet, maar naarmate de tijd verstreek wel. Dit keer niet. Het missen blijft, het verdriet blijft hoog en er zijn dagen dat ik het echt even niet meer zie zitten. Het smerige beest dat ‘missen’ heet, heeft zich volledig in mijn zijn genesteld en lijkt er ook nog eventjes niet uit te komen...

Toen Boris net was overleden dacht ik dat het, ondanks dat het nooit meer goed komt, over een tijdje allemaal anders zou zijn. Stapje omhoog, stapje naar beneden, nog een stapje omhoog, nog één, en weer eentje naar beneden. Zo zou ik langzaam weer die trap beklimmen en dan zou het vanzelf weer beter gaan. Dat moest, voor Boris.

Die stapjes omhoog gaan best goed. Maar de keren dat ik weer terugval ga ik niet met één stapje, maar dan kletter ik gelijk weer helemaal naar beneden, volledig gevloerd. En om dan weer die trap helemaal op te klimmen naar daar waar je stond is erg vermoeiend. Het lukt hoor, meestal. Maar het is alsof ik in een boksring sta. Vechtend met het smerige beest, en zorgen dat je weer de controle krijgt zodat het beest even blijft liggen, en jij niet. Het sloopt me, maakt me in de war, en houdt me op het moment maar lastig op de been.

Soms is het net of het missen ook juist erger wordt. In het begin had ik Boris namelijk nog! Hij was zo mooi en lief en een paar dagen heel dichtbij me. Na het afscheid stortte ik volledig in, maar ik kon nog best een tijdje teren op de gedachte aan dat lieve mooie lijfje.

Met dat de tijd verstrijkt wordt de gedachte aan Boris niet minder mooi en levendig, maar raak ik wel verder van dat moment verwijderd. Ik mis hem tot het diepst van mijn ziel en dat doet me op het moment meer pijn dan ooit!

Wat een makkelijke gedachte zou zijn is opnieuw zwanger worden en voor een tweede kindje zorgen. Dan kan ik in ieder geval mijn liefde kwijt en genieten van een lief babytje zoals ik dat zo graag wilde. Maar ik weet dat dit geen oplossing is. Zoals ik eerder al schreef, ook al krijg ik nog honderd kinderen, mijn lieve Boris zal altijd mijn eerste zoon zijn en ik zal hem altijd even hard blijven missen. Net zoals iedereen evenveel van al zijn kinderen houdt.

Ik moet accepteren dat mijn zoon er niet is, accepteren dat ik hem elke dag mis, en verder gaan met het idee dat mijn zoon niet meer leeft. Dat is de realiteit en die wordt nooit meer beter. Natuurlijk wil ik alsnog graag voor een baby zorgen, en blijft mijn wens onveranderd, maar ik heb eerst nog wat anders te doen. Namelijk mijn zoon missen.

Om me heen worden er overal baby’s geboren. In die levensfase zit ik nou eenmaal dus daar moet ik me aan overgeven. Soms bescherm ik mezelf, maar over het algemeen gaat het prima.

Mijn lieve vriendin is zwanger. In de week dat Boris overleed ging het hartje kloppen van een nieuw leven en moesten mijn vriendin en haar man dealen met dood en leven tegelijk. Ze waren heel lief en vertelden het ons met tranen in hun ogen. Dat was niet nodig want we zijn vreselijk blij voor ze! Naarmate mijn verdriet om het missen van mijn zoon groeit, groeit haar zoon in haar buik heerlijk verder. En het gaat samen. En dat moet, want het is namelijk de realiteit, en we houden van elkaar dus zijn we samen blij én verdrietig. Het is fijn dat het kan. Ik kijk ernaar uit dat het ventje wordt geboren! Ik hou van baby’s, altijd al gedaan, en al helemaal bij zulke lieve mensen. Dit keer zal het extra bijzonder zijn. Met een extra lach omdat het zo fijn en mooi is, maar vast ook met een traan. En dat is okee, want het is zoals het is.

Ik ben blij dat het me lukt blij te zijn voor andere mensen. Wat me vaak raakt zijn niet eens de zwangere buiken en de kleine baby’s, maar geluk in het algemeen. Ik zie mensen genieten van hun buik en baby’s, maar ook van hun werk, leven, man, of oudere kinderen.

Onbevangen geluk raakt me het meest. Helaas zie ik het te weinig, want mensen zijn veel te druk met hun dagelijkse beslommeringen en vaak té onbelangrijke zaken. Maar af en toe zie ik puur geluk, en dan word ik er verdrietig van. Blij voor de mensen, maar verdrietig van de kwetsbaarheid ervan, en dat het zomaar ineens kan stoppen. Puur geluk kan zomaar ineens omdraaien naar een vreselijke staat van zijn. Ik heb het nu gezien en daardoor is mijn naïeve positieve kijk op het leven aangetast. Het heeft me een ander mens gemaakt.

Maar ondanks alle donkere dagen, en ondanks dat het smerige beest me veel te vaak in de weg staat, is er nog steeds iemand die me heeft geleerd dat niets voor niets is. En dat leven en liefde één woord zijn. Dus ook al zie ik het licht nu eventjes niet, ik blijf vechten tot ik er bij neer val…

★

Dag Liefje...

Tue, 29 Sep 2015 12:39:03 GMT

Vandaag zou je vijf maanden zijn geweest… De maanden zijn voorbijgevlogen en het voelt allemaal nog als de dag van gisteren. Ik ben benieuwd of het ooit gaat voelen als heel lang geleden, maar de komende tijd in ieder geval nog niet.

Ik ben zo benieuwd hoe het nu zou zijn, wat je al zou kunnen en of je veel zou lachen. Ik denk het wel, want er wordt heel veel gelachen bij ons thuis. Gelukkig is dat weer teruggekomen. En ik ben ook zo benieuwd naar hoe het zou klinken. Ik ben bang heel hard, want naast veel gelach wordt er ook erg veel geluid geproduceerd in dit huis. God, wat zou ik je graag willen horen, lieve schat.

Ik mis zelfs de dingen van je die ik nooit heb gezien. Ik mis je naast me op de bank als ik even tv kijk na de voeding en ik je nog niet in bed wil leggen. Ik mis je tegen me aan als ik in de grote oranje stoel in je slaapkamer zit en je geluidjes vanuit de box. Vandaag zou ik een foto van je maken, misschien wel in de zon in de wandelwagen omdat het weer zo fijn is, en dan zou ik er een vijf-maanden-kaartje bij leggen. Die had ik gekregen voor je, allemaal kaartjes voor bijzondere dingen die je zou meemaken, zoals je eerste lachje en je eerste tandje.

Ik heb even opgezocht hoe het is om een baby te hebben van vijf maanden. Hoe belachelijk om dit via google te moeten doen, want ik wil het in het echt, maar toch was ik even nieuwsgierig. Ik las dat je al een beetje zou gaan beginnen met brabbelen en dat je al dingen zou kunnen vastpakken. Ik zou met je zingen en dansen en net zo lang met je oefenen tot je mama zou kunnen zeggen. Het woordje dat ik nu zo extra bijzonder vind. Ook las ik dat je al veel beter zou kunnen bewegen, zoals omdraaien en misschien zelfs al zitten. Ik vind het zo erg dat ik niet weet hoe het zou zijn, en dat ik het niet voor me kan zien. Ik heb soms wel een beeld van hoe je eruit zou zien, maar ik weet het niet echt, en dat doet zoveel pijn…

Ik las ook dat moeders zichzelf niet moeten vergeten bij een baby van vijf maanden, omdat het zo heftig is, en omdat je baby zoveel van je vraagt. Nou, dat zal allemaal best, maar ik word er een beetje misselijk van. Een kind missen vraagt pas veel van een moeder! Maar als ik eerlijk ben weet ik dat ik hetzelfde zou hebben als je hier zou zijn. Dan zou ik ook moe zijn van je huiltjes, krampjes en sprongetjes. Och liefje ik zou er alles voor geven…

Grappig dat ik tegen je praat alsof je een volwassene bent maar toch nog een baby. Dat komt denk ik doordat de tijd niet meer belangrijk is. Je bent wie je bent en dat blijf je. Je zult nooit veranderen en altijd dezelfde blijven. Overal en nergens ben je, en altijd mooi en prachtig!

De laatste dagen mis ik je ineens weer veel erger. Ik moet de hele tijd aan je denken, en het doet de hele tijd pijn. Ik huil veel en word verdrietig van je foto’s. Inmiddels heb ik geleerd om aan je te denken met een glimlach, zonder verdriet, en genietend van de mooie herinneringen die ik heb, maar nu lukt het even niet, het missen is té heftig. Het is gewoon gemeen en de wereld kan me eventjes helemaal niets meer schelen.

Het liefst stop ik met alles wat ik doe en krijg ik tien kinderen die ik helemaal vol stop met liefde omdat dat het allerbelangrijkste is! Dat heb jij me geleerd, ‘liefde’ is net als jij het allermooist. Maar ik weet dat ik je nog steeds zou missen, ook al krijg ik honderd kinderen. En ik weet ook dat ik mezelf zou missen als ik alleen maar moeder zou zijn en verder niets. Maar daar heb ik nu niets aan, ik wil nu alleen maar liefde geven, en jij bent er niet, dus het kan niet. Er is niemand die de leegte op kan vullen, en dat zal ook nooit gaan gebeuren. Ik wil het zelfs ook niet want die leegte is jou plekje, en die mag niemand innemen!

Maar wat moet ik nu dan doen, liefje? Verder leven lukt steeds beter, en zelfs mijn dagelijkse ritme krijgt weer een acceptabelere vorm, maar het is niet genoeg en ik ben zo vreselijk moe. Ik ben het gevoel met mijn lijf helemaal kwijt en voel me futloos en leeg. De tijd heeft me geleerd dat ik weer geluk ga vinden, en dat het allemaal steeds beter wordt, maar nu even niet. Nu vind ik het gewoon allemaal vreselijk stom en walgelijk. Walgelijk dat ik je moet missen en dat je er niet bent.

Ik vind het maar lang duren voor het weer licht wordt…

Falling Leaves

The falling leaves drift by my window.

The falling leaves of red and gold.

Since you went away the days grow longer

And soon i’ll hear old winter song

But i miss you most of all my darling

When autumn leaves start to fall

Cosma en Prevere

★

Gelukkig

Thu, 17 Sep 2015 12:34:41 GMT

Het leven zomaar weer beginnen bleek toch niet zo gemakkelijk. Het besluit nemen om maar weer verder te gaan zoals vóór Boris was iets te ambitieus. Zoals ik al schreef; ‘Ik ben nog maar pas gebroken’. Dus hoe kan ik dan van mezelf verwachten dat ik zomaar ineens weer verder kan?

En dat hoeft ook niet. Ik vul mijn dagen steeds meer zoals het eerder was, maar ik ben wel vaker lief voor mezelf. Ik ben vaak zo vreselijk moe dat ik soms nog wel eens uitslaap of een middagdutje doe. Gelukkig werkt Ad thuis dus hij is altijd bij me, en als ik hem nodig heb kruipt hij even naast me op de bank. Dus nu heb ik besloten niets meer te besl uiten. Mijn perfectionistische ik zal gewoon maar even geduld met me moeten hebben en dan komt het allemaal vanzelf wel weer.

Toen we op 28 april hoorden dat Boris niet meer leefde had ik niet gedacht dat we nu alweer zouden staan waar we staan. Ik dacht echt dat het nooit meer goed zou komen en dat ons leven voorgoed stuk zou zijn. Gelukkig vonden we al heel gauw de kracht om daar tegen de vechten en besloten we juist voor Boris ons leven nóg mooier te maken, maar heel vaak wist ik echt niet hoe. En hoe vastberaden ik ook was om het verlies van mijn lieve zoon mij niet tot een verbitterde vrouw te laten worden, ik was zo bang dat ik nooit meer gelukkig zou kunnen zijn.

Een paar weken voordat Boris overleed voelde ik me intens gelukkig. Ik heb in mijn leven al best eens wat moeten strijden, maar ik was op een punt in mijn leven samen met Ad beland, dat we oprecht heel erg gelukkig waren met alles wat we hebben. We voelden ons gezegend met ons werk, ons gezin, onze vrienden en familie, en natuurlijk met de komst van Boris. Het was zo’n fantastisch mooie tijd dat ik er verdrietig van word dat het nu niet meer zo is. Ik mis het gevoel van onbevangen gelukkig zijn, en dat doet me pijn.

Nu is alles anders. Onbevangen gelukkig zijn kan nooit meer, want dat is stuk gegaan toen Boris overleed, maar kunnen we wel weer gewoon gelukkig zijn? Deze vraag hield me al een flinke tijd bezig, maar de laatste paar dagen heb ik geleerd dat het wel weer kan. Er zijn een paar kleine momenten geweest dat ik er even heel dichtbij was. Het lukt nog niet om het helemaal te voelen, want daarvoor is het nog te vroeg, maar dat ik het al bijna weer kan aanraken geeft me rust en hoop voor de toekomst. De tranen stromen over mijn wangen op dit moment, want hoe kan ik nu ooit weer gelukkig worden als mijn zoon niet meer leeft? Af en toe voel ik me daar eventjes schuldig om, maar dat is vaak al gauw weer weg. Want ik weet dat Boris juist wil dat we gelukkig zijn, en eerlijk gezegd kan ik niet wachten tot het weer zo ver is.

Wat heel fijn is, is dat het steeds vaker lukt om aan Boris te denken zonder al te veel verdriet. In het begin was alles omtrent Boris gekoppeld aan verdriet. Natuurlijk ook heel veel liefde en trots, maar toch vooral ook veel verdriet. Het lukt ons steeds beter om het verdriet van het gemis los te koppelen van Boris. We zijn verdrietig om dat hij er niet meer is, maar niet omdat hij er is geweest. Ik zou alles zo weer over doen, en door dezelfde hel gaan, want ik had mijn zoon nooit willen missen. Hij heeft mij moeder gemaakt en Ad en mij onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Hij is het allermooist dat we ooit kregen en zagen.

Het klink misschien vreemd, maar Boris was zo prachtig mooi dat hij bijna heilig was. Hij lag zo sereen en volmaakt in zijn wiegje, ik denk niet dat er iets mooiers bestaat. Hij leefde niet en dat is verschrikkelijk, maar juist doordat hij niet leefde was hij zo prachtig. Hij stierf in mijn buik, ik denk de mooiste plek ter wereld; bij je moeder, lekker warm met alleen maar liefde. En zo kwam hij ter wereld, met alleen maar liefde, warmte en perfectie. Geen ziekte, geen dorst en honger, geen angst en geen verdriet. Alleen maar liefde. En dat kon je zien! Gek genoeg voelen we ons bevoorrecht dat we dit mooie stukje van het “leven” hebben mogen zien. Natuurlijk hebben we er alles voor over om hem bij ons te hebben, maar wat we hebben gezien is echt een wonder. Onze Boris is het mooiste wonder van de wereld, en dat zal hij altijd blijven.

Ik weet nu dat we dit moois voor altijd met ons mee zullen dragen, en dat geeft me nog meer vertrouwen voor de toekomst. Boris heeft ervoor gezorgd dat we dichter bij onszelf en elkaar blijven en heeft ons geleerd dat het altijd weer licht wordt, ook al is het soms zo akelig donker.

En tot het weer écht licht wordt blijven we gewoon maar verder leven. Proberen we zoveel mogelijk te genieten van alles dat er wél is, zijn we soms nog steeds erg verdrietig, maar zullen we steeds weer een beetje dichterbij ‘gelukkig zijn’ komen.

Gelukkig maar…

★

Gebroken

Thu, 20 Aug 2015 12:31:45 GMT

Ik ben kapot. Bijna vier maanden geleden ben ik stukgevallen en ik word nooit meer heel. Er zijn inmiddels weer heel veel scherven aan elkaar geplakt, en op sommige plekken zijn de barsten al een beetje aan het vervagen, maar er blijft een gat.

Deze week is het leven weer begonnen. Althans dat heb ik besloten. Vanaf deze week probeer ik het leven weer op te pakken zoals het was. Gewoon weer werken, mijn mailtjes beantwoorden en plannen maken voor de muziek. Het is fijn om te doen en om bezig te zijn, maar het valt me zwaar. Ons hele leven is compleet veranderd en ineens moet ik zomaar weer mijn dagelijkse bezigheden hervatten. Elke ochtend opnieuw moet ik mijn best doen uit mijn bed te komen en de dag te beginnen. Allemaal zonder mijn kleine mooie vent die er gewoon had moeten zijn.

Ik ben erg verdrietig de laatste dagen. De tranen zitten constant achter mijn ogen en vallen soms ineens naar beneden. Soms maar heel even, maar soms komen ze uit mijn tenen en dan voelt het alsof ik verdrink in mijn eigen tranen.

Ook heb ik ineens meer last van de confrontatie met baby’s, kinderen en zwangere vrouwen. Ik had er eerst nog geen last van. Ik zag ze wel, en het viel me ook echt wel extra op, maar het kwam niet bij me binnen. De laatste dagen ineens wel.

Toen ik gisteren in de wachtkamer van het ziekenhuis zat, stond er een kinderwagen. Ik keek erin omdat ik nieuwsgierig was naar het kleintje maar ineens deed het zo vreselijk veel pijn dat ik de andere kant op moest kijken, ik kon het even niet aan. Ik hoorde het kindje kleine geluidjes maken en ze gingen door merg en been. Wat een vreselijk gat zit er van binnen….

Ik wil nog steeds het leven niet ontwijken, ben nog steeds niet jaloers en ook nog steeds blij voor anderen. Maar het is net alsof ik ineens uit mijn cocon ben gestapt en nu pas de grote boze wereld zie. Een wereld vol baby’s, en gelukkige mensen. Een wereld waarin ik altijd vrolijk mee huppelde en waarin ik nu ineens ontzettend mijn best moet doen voor een paar kleine stapjes.

Toch heb ik er al een flink aantal gezet de laatste tijd. Ik ga vrijwel zonder na te denken alleen de deur uit, ik lach, heb lol met vrienden, geniet van mijn man en kan weer heerlijk muziek maken. Het is ook allemaal echt, niets ervan is nep of gelogen. Maar het verschil is zo groot, het verschil tussen het gewone leven en het verdriet dat nog zo ontzettend aanwezig is. Ik word er zo vreselijk moe van.

Ik laat het verdriet niet zien aan de buitenwereld. Natuurlijk wel bij Ad, en ik schrijf er ook over, maar ik deel niet direct. Als ik bijvoorbeeld bij vrienden of familie ben vind ik het moeilijk om écht open en eerlijk te zijn. Ik praat wel veel en graag over Boris, zoals over dat hij zo mooi was en dat het allemaal zo oneerlijk is. Maar ik praat niet echt over mezelf. Niet vanuit het diepste diep. Niet over hoe vaak ik moet terug denken aan het allerergste moment dat ik zag dat onze lieve Boris dood was. En ook niet over dat ik hem zo vreselijk mis en constant aan hem moet denken. Ik zeg het niet hardop omdat ik bang ben voor de tranen en dat ik ze niet meer kan stoppen. Want als dat gebeurt ben ik liever alleen.

Ik leef het leven weer een beetje maar ik ben van binnen gebroken. Ik lach ook bijna elke dag, maar huil mezelf in slaap. Het is nog niet over en het gaat ook nooit over, het zal alleen beetje bij beetje iets beter worden.

Misschien moet ik mezelf iets beter beschermen. Niet zomaar gewoon weer alles doen, maar een beetje voorzichtig zijn met mezelf. Eerlijk zijn over dat het niet altijd goed gaat en het verdriet iets vaker mee naar buiten nemen of juist eventjes binnen blijven. Ik ben tenslotte nog maar pas gebroken en nog maar gedeeltelijk in elkaar gelijmd.

Ik ben kapot. Bijna vier maanden geleden ben ik stukgevallen en ik heb mezelf al aardig weer in elkaar gezet. Maar er is een stukje dat ik nooit meer terug kan zetten, het blijft een gat en het heeft scherpe randjes. Het betekent dat mijn zoon nooit meer terugkomt, en dat ik hem voor de rest van mijn leven elke dag moet missen. Het gat heeft wel de vorm van een hart, maar juist daarom doet het zo’n pijn. Ik kan er geen pleisters op plakken, want de tranen spoelen ze zo weer weg. Ik zal er maar mee moeten leren leven…

★

Blauwe ogen

Tue, 28 Jul 2015 20:41:11 GMT

Vandaag is het drie maanden geleden dat je bent overleden in mijn buik.

Vannacht drie maanden geleden voelde ik je nog. Je laatste bewegingen waren heftig en flink en ze deden me pijn. Misschien stribbelde je wel tegen en vocht je tegen de dood. Of misschien wilde je me wel vertellen dat je ging en nog één laatste keer van je laten horen. Je laatste schopjes vergeet ik in ieder geval nooit meer…

Soms denk ik dat ik het wist. Natuurlijk niet echt maar toch had ik een soort vreemd voorgevoel. En vooral achteraf moet ik daar vaak aan denken. Ik kon me niet voorstellen dat Boris als een levend klein babytje in zijn wiegje zou liggen, ik kon het niet pakken, die gedachte. Het was alsof we onbewust rekening hielden met dat Boris niet lang bij ons zou zijn. Misschien dat ik daarom zo intens van mijn zwangerschap genoot. De meeste vrouwen zijn hun zwangerschap op een gegeven moment wel zat maar ik heb dat nooit gehad. Ik heb zelfs wel eens gezegd; ‘Blijf maar lekker zitten lieverd, want nu weet ik dat het goed is.’

Als iemand me vroeg of ik er zin in had, antwoordde ik nooit met een volmondig ja. We waren ons allebei erg bewust van het feit dat er nog van alles mis kon gaan, vooral rond de geboorte. Maar dat het zó mis zou gaan hadden we natuurlijk nooit gedacht. En dat is maar goed ook anders had ik denk ik nooit zoveel van mijn drukke kleine ventje in mijn buik kunnen genieten.

We krijgen vaak de vraag hoe het met ons gaat. En dan hoor ik Ad of mezelf meestal zeggen dat het wel goed gaat. Gek genoeg klopt het, maar toch ook niet. Want natuurlijk gaat het niet goed met je als je kind is overleden, ook niet na drie maanden. Het is verschrikkelijk, het doet pijn en voelt verre van goed.

Maar omdat we de kracht kunnen vinden om door te gaan redden we ons, en dat gaat goed. We voelen veel liefde, proberen de goede dingen van het leven te zien en kunnen steeds meer lachen. Dat is fijn, maar denk nu niet dat het al een beetje over is, het gaat namelijk nooit meer over! En ‘goed’ zal nooit het zelfde ‘goed’ zijn als hiervoor.

Ik denk niet meer de hele dag door aan Boris, maar nog wel heel vaak. Zo probeer ik soms te denken aan hoe het zou zijn als hij zou leven. Aan dat ik dan zijn bewegende lijfje in mijn armen zou voelen en dat hij naar me zou kijken met zijn kleine oogjes. Ik ben zo benieuwd naar de kleur ervan! We hebben ze natuurlijk nooit kunnen zien, maar ik denk dat ze blauw zouden zijn want dat is het meest waarschijnlijk als je naar onze familie kijkt. Wel weet ik zeker dat hij krullen had.

Het zou vast en zeker een knappe vent zijn geworden, met een donkere dikke bos krullen en lieve blauwe ogen. Waarschijnlijk ook gespierd want hij had flinke armen en benen bij zijn geboorte. Toen we Boris in zijn kistje met ons meenamen om hem te begraven voelde ik dat hij bij ons was. Ik zag hem zitten bovenop de Jaguar met zijn elleboog leunend op zijn knie, zijn krullen in de wind en een grote glimlach op zijn gezicht. Als ik er aan denk moet ik zelf ook glimlachen. Mooi perfect ventje.

Hoe perfect Boris was bleek vorige week ook uit de uitslag van de obductie. Het eerste wat de gynaecoloog zei was; ‘Boris was een gezond jochie’. Daarna noemde ze nog een paar medische termen, maar het kwam er op neer dat ze niets hebben kunnen vinden waaraan hij is overleden. We hadden deze uitslag al verwacht maar toch is het fijn om nu zekerheid te hebben.

Veel mensen vroegen ons (of onze familieleden) of we wisten waar Boris aan is overleden. Er werd zelfs over gespeculeerd en we hoorden dat iemand had gezegd dat mijn baarmoeder te klein was. Die persoon heeft mij vast niet zien rondlopen toen ik zwanger was, want mijn baarmoeder was verre van klein! Ik kon er wel om lachen toen ik het hoorde.

Wel bijzonder dat zoveel mensen nieuwsgierig waren naar de uitslag, terwijl we dat zelf veel minder hadden. We hebben gekozen voor een uitgebreide obductie, maar niet voor onze kleine man. Boris is dood en hij komt nooit meer terug. Ook niet als we weten waarom hij is overleden, en het verdriet zal er ook echt geen millimeter kleiner van worden. De enige reden waarom we hadden gekozen voor obductie was om medisch gezien meer inzicht te krijgen voor een toekomstige zwangerschap. Gelukkig is er na het onderzoek geen reden om ons hierover zorgen te maken en staan we statistisch gezien aan de goede kant van het lot.

Wat wel fijn is om te weten is dat Boris geen stress of pijn heeft gehad. Ze kunnen dit zien aan bepaalde waarden in zijn lijfje dus dat weten we nagenoeg zeker. Hij is letterlijk bij me weggegleden toen hij helemaal perfect was. En perfect zal hij ook altijd blijven.

Mijn arme kereltje, je was zo klaar voor deze wereld. En wij waren zo klaar om voor jou te zorgen. Maar voor we van je konden genieten gleed je bij me weg. Ik mis je het meest in mijn buik en in mijn armen. Ik wil je zo graag vasthouden!

Ik weet niet hoe je oogjes eruit zien want ik ken je alleen maar met je ogen dicht. En dat is goed liefje, want je bent zoals je bent, helemaal perfect…

★

Zomerflarden

Fri, 17 Jul 2015 20:35:52 GMT

Het is niet makkelijk om vakantie te hebben. Je zou denken dat het afleidt en dat het fijn is om nergens aan hoeven te denken maar dat is juist naar, want alle lege ruimte in je hoofd die zo heerlijk is aan vakantie, wordt nu gevuld met verdriet. Op vakantie gaan zien we dus ook nog niet zitten. We kregen een weekendje weg van mijn lieve familie. Wie weet gaan we over een tijdje, we zien wel hoe het voelt en loopt.

Het gaat al best goed met ons. Als je het hebt over een rouwverwerkingsproces doen we het goed. We krabbelen langzaam weer op en bewegen ons steeds meer in de ‘echte’ wereld. Daarnaast praten we veel, huilen we soms en kunnen we ook echt weer lachen. Het is zwaar en moeilijk en het gaat écht niet vanzelf, maar het lukt! We zijn volop bezig met ‘verder leven’.

Maar de diepe dalen… Wat zijn ze vreselijk hard en verdrietig. Juist omdat het al best goed gaat lijken ze nóg dieper. De val is dan zo hard en pijnlijk en het gemis niet te dragen.

Ergens tussen de dalen en de zonnestralen door schreef ik korte briefjes aan Boris.

★

30 juni, 22.41 uur

Lieve Boris,

Vandaag was de eerste echte zomerdag. Gisteren hebben we het badje opgezet. Papa en ik hadden er allebei hetzelfde gevoel bij, vertelden we ’s avonds aan elkaar. Het maakte ons verdrietig. We hadden zoveel zin in de eerste zomerdagen met jou! Een warm badje maken in de schaduw, en een mooi plekje voor jou in de kinderwagen. Maar nu staat er een groot bad koud water in de zon en moet ik er alleen van proberen te genieten.

Vanmiddag toen ik een handdoek pakte zag ik jou handdoekje. Een mooie blauwe met een hoekje met berenoortjes voor je lieve hoofdje. Ik had me zo verheugd om jou daar lekker in te stoppen en dan heerlijk op schoot! Toen ik alleen in het bad zat moest ik huilen. Ik probeerde me voor te stellen hoe het zou zijn en ik miste je zo erg dat het pijn deed. De zon was fijn en het water net iets te koud, maar het lukte me niet om er van te genieten. Misschien morgen...

Ik mis je lieverd...

★

1 juli, 22.15 uur

Dag lieverd,

Het is vanmiddag even gelukt! Ik heb weer in de zon gelegen en ik heb er het grootste deel van de tijd van kunnen genieten. Dat was fijn. Het was ruim 30 graden maar in en uit het badje ging het prima. Daarna hebben papa, Iris en ik even ergens wat gegeten. Het was lekker en gezellig maar toch ook gek om zomaar buiten de deur te eten. Ik merk dat ik, als ik dan thuis kom, toch wel weer in een flinke dip schiet... Zo lang iets ‘normaals’ doen kost me energie en dan wil ik weer even heel veel aan je denken. Dat doe ik natuurlijk de hele tijd maar met anderen erbij is het moeilijker. Dus nu zit ik buiten met een dekentje en je vosje dicht bij me. Eventjes alleen met jou. Ik denk dat ik zo een filmpje ga kijken. Kijk je met me mee?

Oh ja.

Vanochtend vond ik een opname van toen je nog in mijn buik zat op mijn telefoon, met een liedje. Ik zong en speelde piano. Gewoon iets wat in m’n hoofd zat, ik zong het voor jou. Het klonk lief. God, wat was ik toen gelukkig! Ik denk niet dat ik ooit weer zó gelukkig word... Ik wist nog niet dat je een jongetje was, dat je Boris heette en dat je zo mooi was. Ik heb het twee keer geluisterd en ik werd er erg verdrietig van. Het doet gewoon té veel pijn. Je had hier moeten zijn liefje...

★

10 juli, 16.42 uur

Dag liefje,

Eindelijk schijnt de zon weer. Na die heerlijke dagen was het even een paar dagen minder met af en toe een bui en veel wind. Maar vanmiddag zit ik weer even buiten!

Vanaf dat ik wakker werd vanochtend moet ik de hele tijd aan je denken. Je bent niet meer elk moment van elke dag aan de oppervlakte van mijn gedachten, maar vandaag wel. Ik word er moe van, verdrietig en somber. Soms kan ik aan je terugdenken met een glimlach, maar vandaag overheerst het missen te erg. Ik vind er niets aan. Ik moet eigenlijk afleiding proberen te zoeken, maar dat lukt niet echt. Dus schrijf ik maar even wat. Meestal helpt het een beetje en kan ik even iets anders doen daarna. Wie weet werkt het straks ook.

Ondanks dat vandaag zo’n nare dag is gaat het wel iets beter met me. Ik ben dinsdag voor het eerst alleen naar de stad geweest. Ik vond het eng maar het viel mee. Natuurlijk waren er mensen die keken, en ik zag ze mij soms ontweken. Ik begrijp het wel, maar vind het wel lastig. Gisteravond ben ik opnieuw naar de stad geweest, samen met je oma en je tante Liesbeth. We kochten babyvoeding voor Thomas, je grote neef. Het was okee, maar ook confronterend. Ik heb er niets over gezegd, dat was niet nodig, maar ik voelde het wel. Ik wilde zo graag ook voor jou iets kopen.

Morgenavond ga ik naar de bioscoop met Hanneke. Daar heb ik wel zin in! Ik hoop dat het me lukt er van te genieten.

Lieverd ik mis je zo, mijn buik doet er pijn van. Ik wil dit niet. Dit hoort niet en ik baal er van. Ik wil een plakkerig lijfje op mijn borst omdat het zo warm is. En ik wil zere borsten van de borstvoeding en veel te dure luiers kopen. Ik wil niet alleen in de tuin met een ijsje en een boek over rouwverwerking. En ik hoef de zon ook niet, ik wil alleen maar jou…

Dag liefje, ik ga maar even proberen tv te kijken.

Ik wil best aan je denken hoor! Maar nu eventjes niet.

Wees maar gewoon dicht bij me, zonder dat ik me zo somber voel. Daar ben ik even aan toe…

Kusjes

★

17 juli, 14:40 uur

Lieve Boris,

Er is weer een hoop gebeurd! Ik heb veel dingen gedaan deze week en wat dat betreft gaat het best goed met me. Ik heb heerlijk gelachen met vrienden en familie, veel gepraat en kom vaker buiten de deur, ook af en toe alleen. Boodschappen doen gaat makkelijker en ik kan me ook al beter concentreren. Ik voel me ook niet meer zo vaak schuldig tegenover jou. Ik weet dat ik verder moet, en ik denk dat jij dat alleen maar fijn vindt.

Gisteren waren we in Hilversum. Op dezelfde plek waar ik mijn single heb ingezongen toen je nog bij me was. Eenmaal in de studio moest ik er gelijk aan denken en het deed eventjes pijn. We hebben de single geluisterd met de jongens van de studio en papa moest er van huilen. Hij moest ook denken aan de laatste keer dat we er waren. Hij zag me weer staan in de studio met mijn dikke buik. Het liedje is zo mooi geworden, en het is zo gaaf dat jij er bij was! Dat maakt het liedje extra bijzonder.

Het zingen ging goed! Het lukt echt al beter en ik heb steeds meer controle. Ik ben blij dat het weer lukt en ik kan er ook al best van genieten. Ik had je vosje en je foto’s in mijn tas gedaan dus die waren bij me, ik vond het toch gek om zo lang van huis te zijn. Ik weet dat je toch wel bij me bent, maar het voelde iets beter met jouw spulletjes…

Gisteravond had ik heel veel last van mijn buik. Een krampachtig gevoel dat ik vaker heb sinds jij er niet meer bent. Ik denk dat het komt door het missen. Het voelt vreselijk naar en ik heb het vaak als ik weer een dag iets ‘normaals’ heb gedaan. Want ondanks dat het fijn is om weer dingen te doen kom ik altijd weer terug in het lege gat. Het gat waarin jij er niet bent. Dan voel ik me zo machteloos en verdrietig. Dan verlang ik zo enorm naar je zachte warme lijfje dat het pijn doet. Dan huil ik de tranen uit mijn diepste diep en voelt het alsof het nooit meer goed komt. Gelukkig duurt dat nooit lang, en lukt het me elke keer weer om rustig te worden.

Soms kan ik ook met een glimlach aan je denken, dan denk ik aan dat je zo mooi was en zo lief.

Ik heb je fotoboek deze week afgemaakt. Ik vond het moeilijk er aan te beginnen maar eenmaal bezig was het juist heel fijn. Wat hebben we veel mooie foto’s van je! Daar ben ik zo blij mee… Het boek is een soort document geworden. Een verslag en babyalbum in één. De hele week met jou zit er in, en elke keer als ik het bekijk, voel en zie ik zoveel liefde. Soms moet ik ervan huilen, soms lach ik, maar elke keer is er liefde. Allemaal voor jou! Ik kan er geen kant mee op, dus is het fijn om nu je fotoboek te hebben. Dan kijk ik maar naar je en aai je gezichtje. En dan voel ik niet de foto want in mijn hoofd zit nog steeds het gevoel van jou zachte lijfje. Zo lief, zo mooi, té ver weg…

Hou van jou Boris!

X mama

★

Trots

Tue, 07 Jul 2015 20:25:59 GMT

In mijn eerste blog schreef ik over het moment dat Boris is geboren. Het moment dat ik zo vreselijk eng vond maar dat gelukkig toch het allermooist werd. Toen hij net bij me lag en ik voor het eerst naar hem keek was ik tot over mijn oren verliefd op mijn zoon en zo belachelijk trots! Een paar seconden was er niets anders dan geluk, we waren met zijn drieën en verder leek er niets meer te bestaan. Geen mensen, geen verdriet, geen vroeger of later. Alleen Boris, Ad en ik. Het was perfect...

Ik denk daar nog vaak aan terug. Als ik erg verdrietig ben en hem heel erg mis dan duik ik in die herinnering. Dan voel ik weer even zijn nog warme lijfje op mijn borst en ruik zijn huid. Ik weet nog dat ik naar Ad keek en zag hoe trots hij was. We waren verbaasd over dat hij zo mooi was. Niet om wat er gebeurd was, maar gewoon omdat we niet hadden gedacht dat wij samen zo’n mooi kindje zouden krijgen, daar hebben we tijdens mijn zwangerschap vaak genoeg grapjes over gemaakt. Maar we kregen geen gelijk, Boris was echt prachtig!

Als ik op social media kijk zie ik overal foto’s van baby’s, moeders en zwangere vrouwen. Social media staat er altijd al vol mee, maar nu valt het mij natuurlijk veel meer op. Ik weet dat sommige vrienden en familie het in eerste instantie moeilijk vonden om iets te plaatsen van hun kinderen, maar ik heb ze gelijk verteld dat dit niet hoeft en ze gewoon verder moesten gaan met wat ze altijd al deden; mooie foto’s plaatsen omdat je zo trots bent.

Ook op straat zie ik overal baby’s en zwangere vrouwen. Sommige mensen zie ik schrikken als ze me herkennen, en soms schrik ik zelf ook. Maar het is niet erg! Dit is wat het is, niemand kan me hier tegen beschermen en ik zal er maar ‘gewoon’ aan moeten wennen dat het leven doorgaat en dat er (gelukkig) heel veel mensen zijn die wel een levend en gezond kindje mogen krijgen. En daar kan ik ook écht blij om zijn. Ik vind het fijn dat mijn vrienden, familie en andere mensen zo kunnen genieten van hun kinderen, ik geniet ook van ze. Ik ben niet jaloers, ik had het alleen zelf ook zo graag gewild en soms confronteert het me met mijn gemis.

En ik geniet ook nog steeds van mijn kind. Hij is niet meer hier, maar elke dag ben ik trots.

Omdat hij zo verschrikkelijk mooi en lief en puur is. Omdat ik verliefd op hem ben en het van de daken zou willen schreeuwen. Omdat hij me zoveel heeft geleerd en gegeven. Omdat hij mijn alles is. Mijn lieve Boris. Onze tovenaar.

★

Briefje aan Boris

Thu, 02 Jul 2015 20:21:31 GMT

Dag lieve Boris,

Gisterochtend vond ik een liedje op mijn telefoon dat ik had opgenomen toen ik net zwanger was. Ik speelde op de piano en zong een liedje voor jou. Het waren lieve woordjes vol met dromen en ik weet nog dat ik erg gelukkig was. Gisteren werd ik er verdrietig van, het deed zo veel pijn om mezelf te horen en de tranen bleven stromen. Het gaat soms al best goed met me hoor! Maar ik mis je zo. Dat jij er niet meer bent is gewoon zo verschrikkelijk gemeen. Geef me maar een beetje tijd, dan komt het allemaal wel weer...

kusjes van mama ♥

★

Verder leven

Fri, 26 Jun 2015 20:10:05 GMT

Ik denk dat ik in een nieuwe fase ben beland.

Voor zover je van fases kunt spreken en als zoiets bestaat, denk ik dat het nu gebeurd is. Het waardeloze gevoel dat ik in het vorige hoofdstuk beschreef was daar misschien wel het begin van. Als je je namelijk steeds waardeloos voelt, en heel veel op de bank zit te piekeren en te niksen, krijg je de behoefte om weer dingen te doen. Niet omdat je dat leuk vindt, maar wel omdat je er zin in hebt. En dat zijn dus blijkbaar twee verschillende dingen. Iets leuk vinden betekent dat je er echt van geniet, ergens zin in hebben betekent denk ik gewoon dat je iets nieuws of anders wilt omdat je niet tevreden bent met de huidige situatie.

En dat is nu het geval. Ik ben zat van het waardeloze gevoel dat is ontstaan toen er meer ruimte kwam naast het verdriet. Verdriet kost heel veel energie en slurpt je hele dag op, twee tellen en de dag is weer om. Als je je waardeloos voelt duurt de dag juist tergend lang. De minuten lijken uren te duren, en met het uur voel je je nóg waardelozer. Dus heb ik besloten meer te gaan doen. Niet om te vergeten, maar omdat ik het patroon wil doorbreken, en ik er behoorlijk klaar mee ben. Daarnaast is het ook niets voor mij om zo lusteloos te zijn, ik word er onrustig, moe en chagrijnig van.

Maar hoe ga ik dat dan invullen? Dat vind ik erg lastig. Inmiddels doe ik al iets meer zoals een boodschapje, het huishouden of een stukje wandelen. Verder kijk ik vooral veel tv of ben met dingen voor Boris bezig. Zoals boeken lezen over rouw, filmpjes monteren van Boris of over hem schrijven. Maar inmiddels is dit een vicieuze cirkel geworden waar ik maar lastig uitkom.

Zo ben ik een keertje in Emmen geweest met mijn moeder, zusje en nichtje. Ze gingen winkelen en vroegen of ik mee ging. Ik had er geen zin in, maar voelde ook geen ernstige weerstand om te gaan. Ik heb me deze dag weer voor het eerst écht opgemaakt zoals ik altijd deed, en ik heb zelfs dingen voor mezelf gekocht. Af en toe met een flink schuldgevoel, maar het ging best goed. Echt genieten deed ik niet, maar ik vond het okee en het was weer een stapje in de goede, of in ieder geval een andere, richting. Een stap buiten de vicieuze cirkel waarin ik zo vast zit.

Maar naarmate ik op de terugweg dichterbij huis kwam voelde ik mijn gedachten steeds zwaarder worden. Ik kon er niet echt de vinger op leggen want het was niet het waardeloze of verdrietige gevoel dat ik ken. Het leek iets nieuws. Een soort onheilspellend, naar en leeg gevoel. Thuis op de bank werd het alleen maar erger en ik kroop voor mijn doen lekker vroeg in bed.

Een poosje geleden zei iemand tegen ons; ‘Ook sterkte voor over een tijdje, want dan komt het pas’. Toen dacht ik; ‘Hoe kan dat nou, hoe kan ik me nu nóg ellendiger voelen dan nu?’. En dat is het ook niet, want het verdriet kán namelijk niet erger. Maar nu denk ik dat ze dit bedoelde. Zomaar gewoon weer verder gaan met wat je altijd deed, en dan ’s avonds alleen op de bank zitten met een naar leeg gevoel. Het besef dat het leven doorgaat ook zónder Boris. En dat we moeten wennen aan een nieuw leven, dat eigenlijk hetzelfde is maar toch ook zo ontzettend anders.

Misschien is die nieuwe fase dan wel helemaal geen fase. Misschien is dit wel gewoon het ‘verder leven’. De behoefte om weer verder te gaan omdat je zat bent van het rouwen, maar nog wel steeds opgezadeld zit met het vreselijke gapende gat dat we voelen. Want uiteindelijk is dat het ergst, het missen. Het leven had verder moeten gaan mét Boris, en niet zonder ons lieve ventje…

Ik weet dat we verder kunnen met ons leven, ik zie en voel het gebeuren. Het gaat bijna vanzelf. Maar ik wil het helemaal niet! Ik vind het zo vreselijk erg om verder te gaan zonder Boris, en ik wil alleen maar terug naar het moment dat hij bij me was. Dan wil ik dat de tijd stopt en dat ik daar voor altijd mag blijven. Met mijn grootste trots, mijn allermooiste en liefste Boris… Want hij hoort bij mij, hij hoort bij ons. En niet zo vreselijk ver weg.

Lieve Boris,

Sorry dat ik verder moet met mijn leven.

En sorry dat ik niet voor je kan zorgen, want ik had het zo graag gedaan.

Ik had er álles voor over gehad om je hier te hebben, maar het kan niet.

Jij wilt denk ik ook dat we verder leven, omdat het goed is voor ons en het niet anders kan. Maar bij elke stap die ik zet neem ik je mee, lieve kleine vent, en ik laat je nooit meer los…

kusjes mama

★

Waardeloos

Thu, 18 Jun 2015 20:05:22 GMT

De ochtenden zijn het naarst. Elke ochtend wakker worden zonder je baby is vreselijk. In het begin was het vooral verdriet wat ik voelde. Gelijk als je wakker wordt dat nare ellendige verdrietige gevoel. Dit duurde dan eigenlijk de hele dag en dat was zo vermoeiend dat ik vooral veel sliep. Als ik dan wel wat deed dan was het tv kijken, lezen of schrijven. Meer energie had ik niet, en ik kón ook niet meer. Daarvoor was ik te gebroken. Zelfs een normaal gesprek voeren of een boterham smeren leek een onmogelijke taak. Ik heb me compleet laten opzuigen door mijn verdriet en alle tijd genomen die het nodig had. Hoe zwaar het ook was, dat had ik echt nodig, en soms nog steeds.

Gek genoeg kun je wennen aan het verdriet. Ik had het me eerder niet kunnen voorstellen, maar het kan echt. Als je het continu voelt dan wordt het je hele ‘zijn’, dan bén je verdriet en wordt het bijna normaal. Soms word ik mij door andere mensen opeens weer bewust van de ernst van de situatie, en dat het echt niet ‘normaal’ is wat we voelen en wat er allemaal gebeurt. Maar op het moment hoort het verdriet bij ons. Waarschijnlijk zal dit ook altijd zo blijven, al weet ik dat het uiteindelijk steeds minder aan de oppervlakte zal liggen.

Doordat het verdriet ‘went’ komt er langzaam meer ruimte voor andere dingen. Zo heb ik in de afgelopen twee weken weer wat meer kunnen doen. Zoals eten koken, af en toe een boodschap en zelfs een klein beetje werken. Ook lijken de ups die we hebben tussen de downs door steeds meer op ‘normaal’, op hoe het was. En dat is fijn, want zo word ik langzaam weer een beetje mens. Niet meer alleen de rouwende moeder maar ook weer een klein beetje Anja.

Maar ondanks dat doe ik nog steeds niet veel, omdat het voor de meeste dingen nog te vroeg is. Praktisch gezien kán het wel, omdat ik alle tijd heb. Ik hoef namelijk niets te doen want ik heb nog de hele zomer ‘zwangerschapsverlof’, en er is dus niemand die op me rekent. Een paar weken terug had het me héérlijk geleken om zoveel vrije tijd te hebben, maar nu maakt het me gefrustreerd en voel ik me nutteloos. Een waardeloos hoopje mens dat maar een beetje rondhangt en af en toe de was doet, schrijft en met geluk een klein stukje wandelt.

Dus nu komt er iets nieuws. Naast het verdriet komt er een heel akelig en vermoeiend gevoel bij dat mogelijk nét zo erg is. Namelijk een compleet waardeloos en doelloos gevoel. En dat is echt vreselijk… Het knaagt de hele dag en vertelt me dat ik niets waard ben. Een extra worsteling die op het moment een groot gedeelte van mijn dag bepaalt.

Vanochtend besprak ik dit gevoel met mijn therapeut en ze leerde me dat dit een logisch gevoel is. Niet realistisch natuurlijk, maar het komt doordat er iets niet klopt. Het hoort niet dat ik niets doe want ik had het heel druk moeten hebben. Mijn dagen horen nu te bestaan uit luiers verschonen en kleine kusjes geven. Nu kan dat niet en voel ik me waardeloos, waardeloos omdat ik geen moeder kan zijn. Dat was namelijk hét doel van afgelopen jaar, en dat doel is nu weg.

Nu moet ik leren om mijn leven op een andere manier weer vorm en doel te geven. Ik weet dat het niet zinloos is en ik heb nog steeds vertrouwen in het leven. Ik ben nog steeds vastberaden ons leven weer op te pakken en het nóg mooier te maken dan het al was, maar nu moet ik het wel gaan doen! En dat is zó vreselijk zwaar en moeilijk en ik weet vaak echt niet hoe.

Het doet me denken aan een gedicht dat ik een paar dagen geleden kreeg van een lieve vriend. Het leerde me dat het niet in één keer hoeft, maar dat het ook langzaam mag. Stapje voor stapje de trap op die ‘leven’ heet, en af en toe ook weer even een paar treden terug.

Boris is er niet maar zal er altijd zijn, en nu moet ik leren dat als ik verder ga met mijn leven, dat dit niet verandert. Ik heb Boris gekoppeld aan mijn verdriet en aan een wereld die stil staat. Nu moet ik leren Boris mee te nemen met mijn leven dat wél verder gaat, en leren dat ik ook heus wel weer mag lachen en genieten van leuke dingen. Ik weet zeker dat Boris liever een blije mama heeft dan eentje die zich waardeloos voelt en zo vreselijk verdrietig is. En eerlijk gezegd heb ik dat zelf ook liever. Maar gelukkig hoef ik het niet alleen te doen! Ik doe het samen met mijn grote liefde heel dichtbij me en met mijn kleine liefde in mijn hart…

De bodem van mijn bestaan

Vandaag kwam ik aan op de bodem van mijn bestaan.

Toen ik er rond keek, was er niets,

Slechts een trap met maar één trede.

Dat was tenminste iets.

Geen hoop, geen uitzicht, geen gelach,

Geen vrede, geen geluk, geen nieuwe dag.

Geen kleur, geen geur,

Geen tijd, geen vriendelijkheid.

Alleen die trap.

Vandaag kwam ik aan op de bodem van mijn bestaan.

Toen ik er rond keek, was er niets,

Alleen die trap.

Die heb ik toen genomen.

Het was een hele stap…

Bert Nonkes, 2015

★

Mama

Fri, 12 Jun 2015 20:02:40 GMT

Het liedje* dat ik schreef voor Boris heb ik nog steeds niet teruggeluisterd. Ik durf het nog niet aan. Wel de muziek. Die heeft onze lieve vriend Kees zo mooi gespeeld tijdens de begrafenis van Boris, en af en toe speelt Ad het thuis op de piano. Soms moet ik er gelijk van huilen, maar meestal kan ik er met een fijn gevoel naar luisteren. Maar de woorden die bij het liedje horen vind ik nog te pijnlijk...

Het doet me vaak denken aan mijn zwangerschap, omdat ik het liedje toen heb gemaakt. En dan wrijf ik even over mijn buik en mis het gevoel van een levende Boris die zo vreselijk druk kon zijn. Dat heerlijke getrappel en geschuif waarmee hij me elke ochtend zo gezellig wakker maakte...

Ik genoot van elke seconde dat hij bij me was en vond het zó fijn om zwanger te zijn, elke dag weer! En wat vind ik het erg dat ik hem nu niet meer kan voelen. Het doet zo vreselijk veel pijn, de leegte is echt ondraaglijk en maakt me misselijk en vreselijk verdrietig.

Ik ben het zat om niet te kunnen zorgen, en elke ochtend weer wakker te worden om niet mijn lieve baby te kunnen zien. Om niet met hem te knuffelen en om hem niet te zien liggen slapen in zijn wiegje. Om hem niet te kunnen voeden, en om geen gebroken nachten te hebben en hem niet te kunnen horen huilen. Ik ben het zat om een moeder te zijn zonder dat ik ook écht mama kan zijn. Want wat had ik Boris graag groot zien worden, en wat had ik hem graag dingen willen leren zoals hij mij zo veel geleerd heeft...

Lieve Boris,

Ik had zo graag je mama willen zijn, niet alleen zoals nu, maar ook écht. Zoals je luiertjes verschonen en je lekker in bad doen. Met je spelen, je knuffelen en je duizend kusjes geven. Naast je liggen als je in slaap valt en er voor je zijn als je weer wakker wordt. Om je groot te zien worden en je te helpen met veters strikken. Om een pleister te plakken op je zere knie en je te troosten als je moet huilen. Je wegbrengen naar je eerste schooldag en je zoveelste vriendinnetje ontmoeten. Zelfs ruzie maken zou ik graag met je willen doen! Ook al moest het elke dag.

Maar het allerliefst had ik je graag iets willen horen zeggen, een woord dat ik nog nooit zó mooi heb gevonden als nu. Ook al was het maar voor één keertje…

Mama…

★

Onweer

Fri, 05 Jun 2015 20:00:00 GMT

De tijd verstrijkt maar daar is ook alles mee gezegd. Ik doe niet zo veel en probeer zoveel mogelijk met Boris bezig te zijn. Zo schrijf ik onder andere in mijn dagboek. Ik sleep het de hele tijd achter mij aan, samen met het vosje, het knuffeltje van Boris, en wat boeken die gaan over rouwen en het verliezen van een kindje. Alsof het helpt om dit allemaal de hele dag met me mee te slepen. En als ik het even vergeet en de stapel ligt niet binnen een straal van één meter van mij vandaan, dan schrik ik en voel ik me schuldig tegenover Boris. Als of ik de spulletjes nodig heb om aan hem te denken. Natuurlijk is dat niet zo want ik denk de hele tijd aan hem, maar misschien geeft het me een soort houvast. Alles is namelijk een grote chaos en af en toe verlang ik naar rust en wil ik dat alles weer normaal is. Naar een leven dat ik min of meer onder controle heb en dat eigenlijk best leuk is. Maar dat gaat niet… althans nu nog niet. En echt normaal zal het ook niet meer worden want ik zal altijd verder gaan met iets wat ‘abnormaal’ is. Namelijk mijn lieve baby missen. Veel dingen horen nou eenmaal bij het leven maar een kind verliezen zou er niet bij moeten horen. Het hoort namelijk toch echt andersom te zijn; eerst jij, en dan pas je kind. Jammer dat de natuur dat niet altijd even goed begrijpt…

Naast dat ik veel schrijf, lees ik ook veel. In de boeken die ik de hele dag met me mee sleep en ook veel op internet. Eén van de dingen die me opvallen tijdens het lezen en tijdens gesprekken met hulpverleners, is dat het verliezen van een kind vaak nóg iets heel ergs met zich meebrengt. Namelijk de strijd met je partner, en de angst elkaar te verliezen tijdens deze zware periode. Dat doet me pijn.

Je hebt elkaar zo vreselijk hard nodig. Als Ad er niet zou zijn geweest had ik het niet gered. Dan had ik de bevalling niet aangedurfd en een keizersnede geëist. En dan had ik ook niet op zo’n prachtige manier afscheid kunnen nemen van onze lieve Boris. Daarbij had ik het leven waarschijnlijk ook niet meer gewild, want dan zou ik pas écht alleen zijn geweest.

Belangrijker nog, je lieve baby is er in eerste instantie omdat je zo vreselijk veel van je partner houdt. Hoe erg zou het zijn dat je door het verlies van je kleintje ook nog eens je grote liefde kwijtraakt! Ik vind het een ondraaglijk en verdrietig idee. Gelukkig zijn Ad en ik sterk samen, en dichter bij elkaar dan ooit. En ik ben ervan overtuigd dat dit zo blijft.

We krijgen vaak de vraag hoe het met ons gaat. Het is moeilijk uit te leggen, maar het gaat. Voor zover dat kan natuurlijk. Veel ups en downs, maar de laatste tijd iets meer ups dan downs. De downs blijven ondraaglijk met veel tranen, gemis en een naar knagend leeg gevoel. Tijdens de ups word ik iets meer mezelf, en kruip ik langzaam een klein beetje uit mijn cocon. Ik zie wat meer mensen en kom langzaam weer een beetje buiten.

Vanmiddag toen het zo heerlijk was buiten, zat ik eventjes binnen omdat ik het, zoals een goed Nederlander betaamt, zo vreselijk warm had. Ik was alleen thuis, keek naar de piano en dacht; ik ga het proberen… En toen heb ik het weer gedaan, zomaar ineens. Ik heb voor het eerst weer gezongen. En inderdaad, zoals ik al dacht stroomden de tranen over mijn wangen. Ik denk dat ik nog nooit zó vals en onvast heb gezongen, maar het kwam eruit, bijna het hele liedje…

Ik zong ‘Perfect’ van Pink. Een nummer dat altijd erg veel voor mij betekende. Het gaat over trots zijn op jezelf, en dat je perfect bent zoals je bent. Een steun voor mij om door te gaan na een moeilijke periode in mijn leven. Nu is er opnieuw een moeilijke periode in mijn leven, een onmenselijke zelfs. En ondanks dat de tekst nu eigenlijk eventjes niets met alles te maken heeft, blijft het liedje voor mij een steun. Een kracht om door te gaan met mijn leven. Ik moet het namelijk zelf doen! Er zélf voor kiezen om weer te gaan genieten van de kleine dingen. Bijvoorbeeld van de zon, van heerlijk geurende bloemen en van mooie liedjes. Ik hoop dat het me ooit weer gaat lukken.

Er komt een onweersbui aan. En volgens mij een flinke! Hoewel dat meestal toch wel tegenvalt. De dag van de begrafenis (4 mei) zou het ook gaan onweren. Helaas gebeurde dat niet maar we hadden het stiekem wel gehoopt. Alsof de hemel dan boos zou zijn omdat onze lieve Boris er niet meer mag zijn en zijn donder flink zou laten horen.

We fantaseren vaak over hoe Boris zou zijn geweest en we kunnen zijn karakter inmiddels bijna uittekenen. Zo weten we zeker dat hij onweer geweldig zou vinden! Hij zou net als wij de hele bui willen meemaken en alle flitsen willen zien. Met zijn kleine handjes op zijn oren om ze te beschermen tegen de grote klappen die vanuit de hemel klinken. De grote warme handen van papa daar natuurlijk weer omheen. Hij zou er om lachen en enthousiaste geluiden maken, maar ondertussen vooral héél dicht bij ons blijven, omdat het stiekem toch best spannend is.

Klein ventje, ik kan je bijna horen…

Lieve Boris, wat mis ik je toch…

★

Verder leven

Wed, 27 May 2015 18:22:11 GMT

Ik heb nog niet gezongen.

Vandaag al precies vier weken heb ik niet meer gezongen. Eerst wilde ik het niet, maar nu durf ik niet. Bang voor wat er los komt, bang voor nog meer tranen en nog meer pijn. Soms probeer ik een paar woordjes als ik alleen ben, maar de tranen zijn er gelijk. Ik zing vanuit mijn hart, ik kan niet anders, maar mijn hart doet pijn. Dus nu doet zingen pijn.

De vijf veel te korte dagen dat Boris bij ons was lijken een eeuwigheid geleden en voelen als de dag van gisteren. Zo ver weg en zo dichtbij. Hij was zo prachtig en ik mis hem zo vreselijk erg.

Hij zag er zo rustig uit, zo sereen en zo vredig. Elke seconde hebben we van hem genoten,

elk moment hebben we opgeslurpt, in onze herinnering gestopt en in ons hart gesloten. En nu kan het niet meer. Nooit meer...

We zijn niet boos. Geen van beiden. Waarom zouden we ook? Daar komt Boris niet mee terug, en boosheid overschaduwt mooie herinneringen. De ‘waarom ik?’ vraag hebben we ook niet. Dat zou oneerlijk zijn, want waarom iemand anders wel? We zijn allebei realistisch, dat zijn we altijd geweest. Je leven kan elk moment veranderen en op zijn kop worden gezet. Meestal gebeurt dat bij iemand anders of in een film, maar nu gebeurde het bij ons. En we kunnen niets anders dan dat accepteren, want hij komt echt nooit meer terug.

We halen troost uit het feit dat hij geen pijn heeft gehad. Hij is rustig gestorven op de mooiste plek die je maar kunt bedenken. In mijn buik geboren en overleden, een plek met alleen maar warmte en liefde. Hij zal nooit verdrietig zijn, nooit worden gepest, nooit ziek worden of pijn lijden. Geen enkele aardse ellende heeft hem aangeraakt.

De verloskundige vroeg mij of ik alles weer over zou doen als ik dit alles had geweten. Mijn antwoord was gelijk ja, want we hadden Boris nooit willen missen! Ondanks de vreselijke rauwe pijn die we voelen is Boris het allermooist dat ons is overkomen. Hij heeft ons zoveel gegeven, zoveel liefde en warmte. Boris heeft mensen dichter bij elkaar gebracht en mensen doen beseffen dat je moet koesteren wat je hebt, hij is onze prachtige geweldige tovenaar. Hij heeft ons geleerd dat er maar één ding belangrijk is, namelijk liefde.

Maar nu moeten we dealen met de leegte. De niet te stoppen leegte en het grote gat.

Het voelen van zoveel liefde en warmte, de drang om te zorgen, maar met lege handen.

Mama en papa zijn, maar het hem nooit kunnen horen zeggen.

Boris is een stukje van mezelf, een deel van ons. En nu hij weg is, is er een stuk van mijn hart afgerukt. Een gapend gat is alles wat er over is gebleven, en ik weet niet wat ik er mee moet.

Maar hoe zinloos het ook allemaal lijkt, er was niets zinloos aan onze grote kleine man.

En daarom gaan we verder. Daarom móeten we verder ook al is dat op sommige momenten echt niet te doen. Hij is in ons leven gekomen en daar zijn we zo blij mee! En daarom zal zijn komst ons leven mooier maken, en niet donkerder.

Ook al is het vertrouwen nu nog niet terug, we gaan ervoor, samen. Dat moet. Voor het leven, voor elkaar, voor onszelf, maar vooral voor onze allermooiste lieve kleine man. Boris.

★

Het is goed zo...

Sun, 10 May 2015 18:09:58 GMT

De week van Boris was een goede week. Voor ons gevoel hebben we er alles uitgehaald en we zijn blij met hoe alles is verlopen. Iedereen was lief voor ons en we hebben gedaan wat we konden doen. Maar toen begon het pas. Verder met een leven zonder Boris. Alsof er niets is gebeurd, gewoon met zijn vieren zoals het was, en toch zo pijnlijk anders.

Zondagavond voordat we Boris gingen begraven zei ik tegen Ad; ‘Het is niet goed, maar het is goed zo’. We hebben alle momenten samen met hem volledig uitgebuit en van elk moment genoten, maar op een gegeven moment was het goed. Boris was er aan toe, maar wij ook. Je kunt niet elke dag leven met een dode baby. Je wilt wel dat hij altijd bij je blijft, maar het kan niet. We willen het liefst dat Boris in ons leven, is maar dat is niet zo. Voor ons ondraaglijk, maar voor Boris is het goed.

We geloven dat hij op een mooie plek is in de Hemel en dat hij het goed heeft. En als er geen hiernamaals zou zijn dan is dat ook niet erg voor hem. Hij heeft bijna 9 maanden geleefd in mijn buik, op de meest heerlijke plek waar je kunt zijn met alleen maar liefde en warmte, en is daar langzaam van ons weggegleden. Een klein bijzonder mini-mensje dat alleen maar liefde heeft gekend. En daarom is het goed, en hebben we er vrede mee.

Maar verder gaan was en is niet makkelijk. Het is een loodzware weg met nare hobbels en veel verdriet. De eerste dagen na de begrafenis waren een hel. Ik kwam de deur niet uit en wilde geen mensen zien. Mijn lijf en geest stribbelden met alle geweld tegen maar ik moest door. De tijd dwong me ertoe.

In de volgende blogs lees je hoe ik deze heftige periode heb doorleefd. Volledig vanuit mijn hart, eerlijk en rauw. Gewoon zoals het was, en soms nog is. En altijd met een flinke dosis liefde.

Mijn dagboek...

★

De begrafenis ⋆ Ons verhaal 5/5

Tue, 05 May 2015 17:55:05 GMT

Maandag 4 mei ~

Vandaag deden we het ondenkbare. Onze zoon, die buiten mij nooit heeft geleefd, moesten we gaan begraven. We zagen er vreselijk tegenop, maar we waren er klaar voor. De wekker ging om 8 uur en we hadden een strakke planning. We haalden hem uit zijn wiegje en legde hem op ons bed. Terwijl Ad de koeling opruimde en nog wat andere dingen regelde, zette ik zijn wiegje op zijn eigen kamertje. Ik wilde niet thuis komen met een leeg wiegje naast ons bed. Dat leek me té heftig.

Toen kwamen de allerlaatste momenten met onze lieve kleine man. Om beurten hielden we Boris dicht bij ons. We maakten de laatste foto’s en filmpjes en probeerden alles zo intens mogelijk te beleven. Ik legde hem nog even in zijn wiegje en op de commode en wiegde hem in mijn armen. Met elke aanraking namen we langzaam afscheid van onze zoon.

Ad legde hem in zijn kistje met een dekentje over hem heen en we vroegen de kinderen om afscheid van hem te nemen. Ze mochten allebei iets in de kist de leggen, ze waren zo stoer…

We haalden hem eventjes weer uit zijn kistje en namen nu zelf afscheid van hem. We knuffelden voor de laatste keer, hielden hem nog eventjes dicht tegen ons aan, en dit keer legde ik hem in zijn kistje. Ook wij hebben Boris iets meegegeven. Ad gaf één van zijn kleine klompjes van vroeger aan Boris. De linker voor Boris, en de rechter voor hemzelf, omdat hij verder moet met zijn leven. Ik legde mijn trouwring onder zijn handjes op zijn hartje. De trouwring is een bewijs van de liefde van Ad en mij, maar die hebben we niet meer nodig, want daarvoor hebben we Boris. De ring mag nu bij hem zijn, zodat onze liefde altijd bij hem is.

Toen kwam de laatste aanraking en de allerlaatste kus… Het was de meest intense kus die ik ooit aan iemand gaf. Ad deed de deksel op zijn kistje met op de binnenkant de tekst; ‘het allermooist ben jij…’ Wat een afschuwelijk vreselijk moment was dat, het idee dat je je kind in een kist stopt en het daarna nóóit meer kan zien en nóóit meer kan vasthouden. Wat een hel. Afschuwelijk ondraaglijk en niet te doen… Ik zal het nooit meer vergeten…

Ad schroefde hem dicht met vier schroeven, en ik sloeg er daarna vier houten pinnen in met een hamer. Zo konden we allebei letterlijk het kistje en de veel te korte periode met ons lieve kleine ventje afsluiten.

De witte Jaguar stond voor het huis. Ad zette Boris op de achterbank, in het midden zodat Iris en Daan er naast konden gaan zitten. We namen zijn foto, zijn vosje, de ballonnen en onze speech mee en we reden naar de Oude Kosterij. De rit er naar toe was super! Het klinkt gek, maar Ad en ik waren zo trots dat we Boris meenamen in zo’n stoere auto.

Bij de Kosterij aangekomen droegen we Boris met zijn vieren mee naar binnen terwijl onze vriend Kees op de piano speelde. Onze familie en vrienden waren al binnen en onze vriend Bertil maakte foto’s van de hele begrafenis. Als baar hadden we een korte dikke boomstam (die nu bij ons in de woonkamer staat) en daarop zetten we zijn kistje met zijn foto en zijn vosje.

Het was een prachtige ceremonie met veel muziek en mooie woorden. Ad vertelde over onze dagen met Boris en hoe wij alles beleefden. Over dat we niet boos zijn en dat we zo ontzettend trots zijn. Over dat we hem ‘Boris de fixer’ noemen omdat hij zoveel teweegbracht. Ook ik deed mijn verhaal en vertelde over dat Boris zo geweldig is. Over dat het leven nooit minder mooi mag worden nadat Boris in ons leven is gekomen, en dat we er alles aan zullen doen om ons leven weer op te pakken. Ook las ik een brief voor die ik aan Boris schreef:

Lieve Boris,

Wat heb ik genoten van de tijd dat jij bij ons was. De kleine momenten dat ik je voelde in mijn buik en daarna je mooie kleine vingertjes kon aanraken. En wat is het gemeen dat je er nu niet meer bent! Ik ben verliefd op jou, en je hebt er voor gezorgd dat ik nóg verliefder ben op je papa.

Het lijkt zo zinloos maar dat is het niet. Je hebt nu al zoveel voor ons gedaan, en ik had het voor geen goud willen missen. Ik voel zoveel liefde voor jou, en ik weet dat je altijd bij me bent.

Lieve Boris, het allermooist ben jij…

★

Kees speelde aansluitend mijn liedje ‘Het Allermooist’ op de piano*. Ik zong het niet, dat was te moeilijk voor me, maar ik zong de woorden in mijn hoofd.

Toen de ceremonie was afgelopen droegen Ad en Daan samen Boris naar buiten. We stapten weer samen in de Jaguar en terwijl de klokken luidden (daar hadden we speciaal om gevraagd) reden we naar de begraafplaats samen met onze familie en vrienden. Daar stond een rolstoel klaar voor mij. Zijn kistje werd bovenop de rolstoel gezet zodat ik hem naar zijn grafje kon dragen, en we knoopten er een witte ballon aan. Met zijn allen in een lange rij van ongeveer vijftig mensen liepen we naar zijn plekje toe.

Ad zette Boris boven zijn grafje op twee houten balkjes en de dominee zei een paar woorden. Toen was het tijd voor mij om de ballon op te laten gaan. Ik pakte hem vast en wist dat dit voor mij het moment was waarop ik mijn kind moest loslaten. Ik sprak zachtjes de woorden ‘dag liefje’ en liet de ballon los. Daar ging hij, ver weg van ons... Terwijl de ballon omhoog ging kwamen er een paar druppels regen naar beneden. ‘De hemel huilt met ons mee’, zei ik tegen Ad. Vrienden en familie vertelden ons later dat de ballon naar de zon vloog die zich verschool achter de wolken en zich eventjes liet zien. Mooi...

Daarna zette Ad het kistje in het grafje. Onze vrienden en familie namen één voor één afscheid van Boris door een bloem naast het grafje te leggen en wat zand op zijn kistje te gooien. Toen iedereen weg was namen Iris en Daan afscheid van Boris. Ze gooiden ook allebei zand in zijn grafje en we stonden nog even stil met z’n vieren. We hielden elkaar stevig vast totdat het tijd voor ze was om te gaan.

Ad en ik bleven met zijn tweeën over. Ook ik deed een handvol zand in het grafje en Ad spitte het grafje van Boris dicht. Helemaal zelf, schep voor schep. Dit was voor hem hèt moment dat hij echt afscheid nam van zijn zoon en de veel te korte tijd dat hij bij ons was. Het was hartverscheurend om te zien. Mijn lieve man die met zijn hele lijf het laatste deed dat hij ooit voor zijn zoon kon doen…

Toen het grafje dicht was hebben we samen alle bloemen netjes op het zand gelegd zodat het er mooi uitzag voordat we weggingen. We stonden nog even stil bij zijn plekje en toen was het tijd om te gaan… Het was voorbij, we hadden onze zoon begraven nog voordat we van zijn leven konden genieten. Onze lieve Boris was weg, dood, en we zouden hem nooit meer zien…Verslagen verlieten we samen het kerkhof en gingen zonder onze mooie zoon naar huis.

Thuis hebben we samen met de naaste familie geluncht en de ochtend afgesloten. De begrafenis had ons gesloopt dus ’s middags hebben we lang geslapen. ’s Avonds was het dodenherdenking, een bijzonder moment om 20.00 uur. Vanaf nu zal deze dag voor ons een heel andere betekenis krijgen, en ik denk voor veel meer mensen om ons heen.

Die avond zaten we met zijn vieren op de bank en begon ik ineens te trillen. Ik kon er niet meer mee stoppen. Ad pakte een dekbed en ik trok een dikke trui aan maar ik bleef trillen. Het was hetzelfde gevoel dat ik had vlak na de bevalling. Waarschijnlijk door de emotie en de heftige inspanningen. Bijzonder dat ik het voelde toen ik mijn kind op de wereld zette en ook toen ik hem weer terug gaf aan de aarde…

★

Thuis ⋆ Ons verhaal 4/5

Mon, 04 May 2015 17:43:50 GMT

Donderdag 30 mei ~

De volgende ochtend kwamen de verpleegsters Boris halen. Hij moest even onder de scan om te kijken of ze iets in zijn lijfje konden zien en de kinderarts zou hem onderzoeken. Toen Boris terug kwam vertelde de kinderarts ons dat hij niets had kunnen vinden. Boris zag er perfect uit en hij zei dat we rekening moesten houden met dat er uiteindelijk ook niets gevonden zou worden. Waarschijnlijk is het een geval van ‘pech’ dat Boris z’n hartje is gestopt met kloppen. Mensen kunnen nou eenmaal doodgaan, en helaas ook baby’s…

Om toch meer zekerheid te krijgen kozen we voor een obductie. Niet omdat we perse een verklaring wilden hebben voor de dood van Boris, dat zou namelijk niets veranderen aan het feit dat hij er niet meer is, maar wel voor de toekomst en een eventuele volgende zwangerschap. De gynaecoloog stelde ons een aantal vragen over de obductie en we gaven overal toestemming voor. Zolang zijn hoofdje en handjes maar intact bleven en we hem nog konden vasthouden. De volgende dag zouden ze hem ophalen, en de uitslag ervan zou nog een flink aantal weken duren.

Toen alles in het ziekenhuis was geregeld konden we eindelijk naar huis. Tijdens de bevalling hebben Ad en ik besloten dat we alles zelf wilden regelen en doen, dus ook Boris mee naar huis nemen deden we zelf. Samen met een verpleegster liepen we naar de auto. Ad nam alle nodige spullen mee en ik zat in een rolstoel en had Boris in mijn armen.

Ik vond het zo’n naar idee dat iedereen in het ziekenhuis mij kon zien in de rolstoel met mijn dode baby, het leek net een bizarre film. Het was alsof we zweefden en het allemaal niet echt was. Helaas was het wel echt en namen we ons dode kindje mee naar huis.

Toen we thuis waren legden we het koelmatrasje in zijn eigen wiegje. Het stond naast ons bed met de koeling eronder. Ik legde zijn mooiste dekentjes erin en pas toen alles perfect was legden we Boris erin. Zijn plekje voor de komende dagen, veel te kort, maar wel heel dicht bij ons.

Om een uur of elf kwamen Iris en Daan. Ze hadden bij mijn zusje geslapen en konden nu eindelijk Boris zien. Het was heftig maar wel fijn dat ze erbij konden zijn en hun kleine broertje konden zien en aanraken. Ze vonden het spannend maar uiteindelijk viel het ze mee. Ondanks de heftigheid van de dood was het zo mooi om hem te mogen zien. Hij lag er zo vredig bij, er was helemaal niets engs aan. Hij was gewoon Boris, en hij was van ons. Ook onze familie kwam bij Boris kijken, iedereen wilde hem natuurlijk zien. Logisch ook, want hij was zo prachtig…

Nadat ik even had geslapen kwam de kraamverzorgster. Een hele lieve vrouw met alle begrip voor de situatie. Ze verzorgde mij en deed een paar klusjes in huis. Ook kwam de verloskundige nog even bij ons. Het was fijn om met ze te kunnen praten want we hadden veel vragen en op veel daarvan konden ze antwoord geven. Ondertussen lag ik vooral veel in bed. Omdat ik moest rusten maar ook ik omdat ik zoveel mogelijk bij Boris wilde zijn nu het nog kon.

Aan het einde van de middag kwam er een fotografe van Make a Memory om foto’s van ons te maken. We waren met zijn vijven en ze heeft prachtige beelden gemaakt. Tijdens de fotoshoot hield Ad Boris voor het eerst vast. Hij vond het moeilijk omdat hij bang was voor wat er los zou komen, maar dit was het moment. Het was heftig om te zien; mijn lieve man met onze zoon. De tranen stroomden over zijn wangen en over die van mij. Voor de derde keer vader maar wat gemeen dat dit kindje niet naar hem kon kijken en niet met zijn kleine handjes de grote vingers van zijn vader kon vastpakken. Ook Iris en Daan hebben hem voor het eerst en het laatst vastgehouden tijdens de fotoshoot. Bijzondere momenten die we nooit zullen vergeten.

Omdat we niet wisten hoe Boris terug zou komen van de obductie die de volgende dag zou zijn, besloten we dat onze familie en vrienden die avond konden komen om Boris te zien en afscheid van hem te kunnen nemen. Vanaf 20.00 uur waren ze welkom. Ad was beneden om iedereen op te vangen en ik lag boven in bed naast Boris.

Het was een hele bijzondere avond. Per twee of drie kwamen ze naar boven om Boris te zien. De sfeer in de slaapkamer was heel onwerkelijk. Het was een soort heiligdom waarin iedereen zachtjes praatte, mij knuffelde en Boris zachtjes aanraakte. Net een sprookje.

Het was heftig en vermoeiend maar we zijn heel blij dat we dit gedaan hebben, zo konden we iedereen laten zien wie Boris is en konden onze dierbaren hem ook leren kennen.

Die nacht legden we Boris tussen ons in voordat we gingen slapen. We lagen heel dicht tegen hem aan en hielden elkaar vast. Ad en ik hebben altijd al vreselijk veel van elkaar gehouden en onze band is super. Maar deze dagen was onze band bijna magisch, we waren zo dicht bij elkaar! Samen kunnen we de hele wereld aan, en zelfs dit onmenselijke verlies kunnen we samen dragen.

★

Vrijdag 1 mei

De wekker ging al om 6.30 uur want om 7.30 kwam een uitvaartverzorger Boris halen om hem naar Groningen te brengen voor de obductie. Ik wilde graag dat Boris andere kleertjes aan kreeg na het onderzoek, zodat ik zijn eerste pakje kon bewaren. Dus ik legde hem op de commode en deed zijn kleertjes uit. Zijn rompertje en mutsje hield hij aan, want dit vond ik een beetje te spannend om te doen. Hij was zo kwetsbaar en ik wilde niets aan zijn mooie lijfje beschadigen. Het was de eerste en laatste keer dat ik hem op de commode verzorgde en ik deed het met alle aandacht en liefde die ik had.

De uitvaartverzorgster had een klein rieten mandje mee voor Boris. Ik wikkelde hem in een omslagdoek en legde hem erin. Ik gaf de uitvaartverzorgster schone kleertjes mee plus een uitgebreide uitleg van wat ik precies wilde met zijn kleertjes. Gelukkig begreep ze het heel goed. We vonden het erg moeilijk om hem te laten gaan en waren bang dat er onderweg iets zou gebeuren. We hadden al zo weinig tijd samen en nou moest hij ook nog weg! Maar we wisten dat hij in goede handen zou zijn.

Om de tijd te doden dat Boris weg was, hadden we voor deze dag een afspraak gemaakt met de uitvaartverzorger en de dominee voor de begrafenis. Ook ging Ad naar het gemeentehuis om Boris aan te geven. Heel bijzonder voor een vader om dit soort dingen toch te kunnen doen voor je zoon. Vroeger was dit helaas heel anders. De meeste moeders en vaders konden toen geen afscheid nemen van hun baby, en ik voel me daarom gezegend dat we in deze tijd leven.

Aan het einde van de dag hadden we al een flink aantal dingen geregeld voor de begrafenis. Wat inmiddels vast stond is dat het maandag 4 mei zou gebeuren en dat we de afscheidsceremonie zouden houden op de plek waar we getrouwd zijn, in de Oude Kosterij. Verder regelden we met behulp van lieve vrienden allerlei dingen zoals witte ballonnen, muziek en een auto; een witte oude Jaguar, een stoere auto voor een stoer klein ventje.

Om 17.30 kwam Boris weer terug, heerlijk om hem weer thuis te hebben! We vonden het allebei erg spannend om hem terug te zien omdat we wisten dat hij achteruit was gegaan. Gelukkig viel het ons mee. Natuurlijk zag hij er iets minder goed uit, maar voor ons maakte dit niet uit. Boris is onze zoon, en niets is mooier dan dat!

Die avond heb ik vooral veel naast Boris gelegen en kwam Ad af en toe bij me liggen. Hij zorgde heel goed voor me en verdeelde zijn tijd tussen Boris, mij en Iris en Daan.

Voordat we gingen slapen schreef ik een brief aan Boris.

Lieve Boris,

Ik lig in bed. Papa ligt naast me te slapen en jij ligt aan de andere kant naast me in je mooie wiegje. Papa ligt zacht te snurken maar jou hoor ik niet. Wat had ik jou graag horen huilen en geluidjes maken, kleine zuchtjes en kreuntjes. Je bent er wel maar eigenlijk ben je er niet. Ik denk dat je in de Hemel bent maar toch ook bij ons. Ik voel je overal en constant. Je bent mijn mooie kleine lieve Boris, mijn zoon. Het lijkt zo zinloos allemaal maar dat is het niet. Je betekent zoveel en ondanks dat je niet leeft ben je echt het allermooist! Mijn liedje* voor jou klopt nog steeds. Het leven ís gemeen en toch ook mooi. Ik geniet écht van elk moment dat je nu nog bij me bent. Ik hoop dat ik dat straks vast kan blijven houden.

Ik ben bang voor wat gaat komen. Nu ben je nog een beetje bij me maar straks ben je weg. Echt weg, maar toch ook niet. Zo intens verdrietig maar toch zo blij met jou, dat je bij me hoort, en dat ik je mama ben.

Mijn lieve kleine Boris…

★

Zaterdag 2 mei

In de ochtend kwam eerst de dominee om nog wat dingen te bespreken voor de begrafenis. Daarna ging Ad naar zijn vriend Luuk om het kistje te maken voor Boris. Hij had een tekening van het kistje gemaakt en daarmee gingen ze aan de slag.

Ik lag in bed en maakte foto’s van Boris. Ik legde hem in zijn ledikantje in zijn eigen kamertje, liep met hem door de bovenverdieping en legde hem naast me in bed. Ik probeerde zoveel mogelijk beelden van hem te maken en zoveel mogelijk van hem te genieten. Vanuit mijn bed kon ik hem goed bekijken. Hij voelde nog steeds heerlijk zacht en ik raakte zijn vingertjes en zijn gezichtje zoveel mogelijk aan, dat gevoel vergeet ik nooit meer!

Ad stuurde mij foto’s van het kistje in wording en ik stuurde Ad foto’s van mij en Boris. Ik vond het naar dat hij zo lang weg was maar een prachtig idee dat hij dit voor Boris kon maken. We konden zo weinig voor hem doen en alles wat we wel konden doen grepen we met beide handen aan.

In de avond nodigden we nog wat vrienden en familie uit om bij ons te kunnen zijn en eventueel Boris nog even te zien, want de volgende en laatste dag met Boris wilden we alleen met hem zijn. Het was goed hen om ons heen te hebben en even te praten met elkaar, maar ik vond het ook fijn dat ze weer weg gingen want dan kon ik weer naar mijn ventje toe.

★

Zondag 3 mei

We waren ons allebei heel erg bewust dat dit de laatste volledige dag met Boris zou zijn, dus we gingen heel zorgvuldig met onze tijd om. Ik lag heel veel in bed naast Boris, en Ad kwam vaak bij me liggen. We huilden, praatten, en genoten van onze mooie lieve zoon. Tussendoor regelden we nog wat laatste dingen.

Aan het einde van de middag ging het mis. Ik was bij Boris en stond gebogen over zijn wiegje. Ik raakte hem aan en het feit dat hij echt weg moest kwam ineens zo hard binnen! Ik huilde zoals ik nog nooit gehuild heb en viel op de grond naast zijn wiegje. Alles draaide en het werd zwart voor mijn ogen. Ad kwam bij me en trok me van de grond. Hij hield me vast en bleef dicht bij me. Wat een verdriet en wat een pijn, het was echt verschrikkelijk. Daarnaast kreeg ik een enorme hoofdpijn en we maakten ons zorgen omdat het een bijwerking kon zijn van de mislukte ruggenprikken. Ad belde het ziekenhuis omdat hij niet meer wist wat hij moest doen. De verloskundige kwam langs en ze gaf me Oxazepam voor de paniek en heftige pijnstillers voor mijn hoofdpijn. Het hielp gelukkig een beetje en ik kon mezelf weer bijeen rapen. Maar goed ook, want de volgende dag moesten we Boris begraven en daar moest ik wel sterk genoeg voor zijn.

Die avond maakten we het kaartje voor de begrafenis en schreven we onze speech. We wilden namelijk zelf iets vertellen tijdens de ceremonie. Voordat we gingen slapen legden we onze kleine vent voor de laatste keer tussen ons in. We knuffelden met hem en maakten nog wat foto’s en filmpjes. We hebben eindeloos gepraat en naar Boris gekeken. We waren dichter bij elkaar dan ooit…

De bevalling ⋆ Ons verhaal 3/5

Sun, 03 May 2015 09:25:13 GMT

Woensdag 29 april 2015 ~
Om 9.00 uur moesten we in het ziekenhuis zijn. Ik was nog steeds in shock en vond het erg spannend. Gelukkig had ik Ad. Hij was zo sterk en zo lief voor mij, zonder hem had ik geen stap kunnen verzetten maar samen met hem kon ik alles.

We hoopten allebei dat het erg snel zou gaan, en we gingen daar ook een beetje vanuit. Helaas bleek dat in eerste instantie niet het geval en vertelden ze ons dat we rekening moesten houden met dat het nog best een dag kon duren. Ik raakte daar behoorlijk van in paniek en Ad vroeg of het echt niet anders kon, bijvoorbeeld door een keizersnede. Maar na een gesprek waarin duidelijk werd dat bevallen voor mijn lijf het beste was en dat ik na een keizersnede de begrafenis niet op een goede manier mee zou kunnen maken gaf ik me eraan over. Het moest gebeuren, ik kon er niet omheen. Ik moest gaan bevallen van mijn dode zoon.

Gelukkig reageerde mijn lichaam sneller dan gedacht en kreeg ik in het begin van de middag wat kleine rugweeën. Daarna kreeg ik weeënopwekkers via een infuus en aan het einde van de middag had ik al om de minuut weeën. Helaas had ik nog niet genoeg ontsluiting, dus het persen liet nog even op zich wachten, maar de kans was gelukkig groot dat het vandaag toch nog ging lukken.

Ondertussen had ik erg veel pijn en kreeg ik een ruggenprik. Ze willen lichamelijke pijn in dit soort situaties zoveel mogelijk beperken, maar juist nu ging het helemaal mis. Pas na een flink aantal pijnlijke mislukte pogingen kreeg ik een goede prik. Gelukkig werkte het daarna snel en heb ik tijdens de weeën nog even kunnen slapen. Ondertussen was Ad de liefste man van de hele wereld door mijn rug te masseren en te kriebelen, en ontelbare keren het washandje op mijn hoofd te verversen. Hij hield zich sterk voor mij, maar huilde elk moment als ik het eventjes niet zag. Hij kon niets doen, en moest machteloos toekijken hoe zijn vrouw deze zware bevalling moest doorstaan.

Ad en ik hebben hebben tijdens de bevalling heel veel met elkaar gepraat. We hebben wel honderd keer tegen elkaar gezegd dat we het samen gingen doen, en dat het goed zou komen met ons. Als we maar dicht bij elkaar bleven, en dat deden we. Ook bespraken we alvast een aantal dingen voor de begrafenis. Bizar om te doen tijdens de bevalling maar het moest. Ad kreeg overdag nog een appje van zijn vriend, met de vraag of hij samen met hem het kistje voor Boris wilde maken. Ad was in tranen en vond het een prachtig idee! Ik ook.

Ik was erg bang voor het moment dat Boris er zou zijn. We waren bang dat we niet zouden voelen wat je normaal hoort te voelen als je een kindje krijgt. En ook voor wat we zouden zien. Want hoe ziet een dode baby eruit? Dat kun je je niet voorstellen.

Toen de persweeën begonnen werd ik opnieuw heel bang, maar op een gegeven had heb ik daar geen energie en tijd meer voor omdat het lichamelijk zo heftig was. Het duurde erg lang omdat Boris niet meer ‘mee kon helpen’ zoals een levende baby dat doet, het persen word daardoor nóg zwaarder. Maar na 1,5 uur persen was hij er eindelijk, onze lieve Boris.

★

Om 23.22 uur werd hij geboren en wat was hij prachtig… Ze legden hem op mijn borst en ik voelde zijn heerlijke nog warme lichaampje. Een paar seconden waren we de gelukkigste mensen op de hele wereld. Weer leek de tijd even stil te staan maar nu omdat we vreselijk trots waren op onze zoon, want was hij vreselijk mooi en lief… En hij leek op ons! Mijn neusje en Ad zijn ogen, hij was echt van ons. Ik was verliefd! Het was het mooiste en tegelijkertijd meest verdrietige moment in mijn leven, en ook dat van Ad. Zo vreselijk veel liefde, maar ook zo onmenselijk veel pijn. Want hij leefde niet. Hij zou nooit zijn oogjes open doen en met zijn armpjes en beentjes spartelen. Hij huilde niet en dat hij wel moeten doen. Het bleef nog steeds stil, en dat zal altijd zo blijven…

Boris was helemaal perfect. Volmaakt met flinke bovenarmen en bovenbenen. Hij woog 3620 gram en was 52 cm lang, echt een grote vent dus! Er was niets te zien aan de placenta en aan de navelstreng. Alles leek normaal en gezond en ze konden dus ook niet zien waarom zijn hartje was gestopt. Het vruchtwater was helemaal schoon. Dat vonden we fijn omdat dit betekende dat hij geen stress heeft gehad en dus waarschijnlijk ook geen pijn. Dat gaf ons troost. Ik heb zelf de navelstreng doorgeknipt, ook weer mooi en pijnlijk tegelijk, maar wel fijn dat ik het zelf kon doen.

Ik genoot nog even van zijn heerlijke lijfje tegen me aan. Het was de eerste keer maar ook de laatste keer dat hij zo dicht bij me zou zijn dus ik nam alles in me op, elke aanraking en elke blik. Ad was héél dicht bij mij en Boris en genoot met me mee. We huilden en lachten, voelden ons verdrietig en geschokt, maar trots en liefde overheerste.

Na een tijdje namen de verpleegsters Boris mee om hem voorzichtig schoon te maken. Ook maakten ze afdrukken van zijn voetjes en handjes met gips en verf waar we nu erg blij mee zijn. Terwijl de verpleegsters met Boris bezig waren werd ik gehecht en belde Ad met mijn ouders en Iris en Daan om te vertellen dat Boris was geboren. Het was inmiddels diep in de nacht maar ze waren allemaal bij elkaar en nog wakker, iedereen leefde met ons mee.

Toen Boris bij ons terug was mochten we hem zelf aankleden. Dat vonden we best spannend maar met behulp van de verpleegsters lukte het. Ad heeft Boris grotendeels aangekleed en hem daarna in een ziekenhuis wiegje gelegd.
In eerste instantie zou Boris die nacht naar het mortuarium gaan omdat hij koud moest blijven, zijn lichaampje zou anders snel achteruit gaan. Dit idee vonden we echt ondraaglijk dus de verpleegsters deden hun best om toch een koelmatrasje te regelen. Gelukkig lukte dit en kwamen er twee vrouwen van Monuta midden in de nacht naar het ziekenhuis om dit voor ons te regelen. Heldinnen! Boris kon die nacht gewoon bij ons zijn.

Om ongeveer 3.00 uur lagen we eindelijk op onze kamer, met z’n drietjes. Even later kwamen mijn ouders en mijn zusje, ze wilden Boris heel graag eventjes zien. Het was een verdrietig moment, maar ook mooi dat we dit samen konden delen.
Daarna gingen we slapen. Ik kreeg tabletjes en Ad kroop bij mij in het veel te kleine ziekenhuis bed, want we wilden dicht bij elkaar zijn. Uiteindelijk ging Ad toch naar het bed aan de andere kant van Boris en vielen we in slaap met onze kleine man tussen ons in. De eerste nacht zonder en met Boris na de meest heftige en intense dag ooit.

★

Levenloos... ⋆ Ons verhaal 2/5

Sat, 02 May 2015 08:32:19 GMT

Dinsdag 28 april 2015 ~
Toen Boris een beetje begon met schoppen rond de 20e week, was hij vooral druk in de ochtenden. Dan werd ik wakker met getrappel in mijn buik en vond ik het moeilijk uit bed te komen, veel te gezellig die lieve kleine voetjes! Vanaf een week of 35 werd dat wat minder, het begon dan eigenlijk pas ergens in de middag en ’s avonds was hij het drukst. In de 39e week op maandag 27 april was hij ’s nachts ook zo vreselijk druk. Hij schopte flink en ik kreeg opeens een nare pijn in mijn buik. Daarna werd Boris rustig en zijn we in slaap gevallen. Dinsdag ochtend voelde ik hem niet, maar dat gebeurde dus wel vaker. Ik ging pas om een uur of elf uit bed en begon de dag langzaam. Na de middag ging ik aan de slag want mijn nesteldrang vond dat de wc toch wel weer erg vies was en ook wel wat nieuwe schilderijtjes kon gebruiken.
Doordat ik zo druk was lette ik niet erg op de bewegingen in mijn buik, maar ik vond het wel vreemd dat hij zo rustig was. Toen dat wat lang duurde werd ik een beetje onrustig. Om een uur of 17.00 zat ik op de bank en werd ik nog onrustiger. Ik voelde niets en werd bang. Ik vertelde het Ad en omdat ik me nog nooit zorgen had gemaakt namen we het allebei heel serieus. We waren ongerust en pakten de doppler erbij om naar zijn hartje te luisteren. We konden het altijd vinden maar nu niet. Het bleef stil, veel te stil…

Ik belde de verloskundige (Hanneke) en ze raadde me aan op bed te gaan liggen met een warme kruik. Ze vertelde dat ze er aan zou komen, dus ik ging op bed liggen en Ad maakte de kruik warm. Ad was ondertussen erg bang dat het écht mis was en ik raakte in een soort roes en hield mezelf voor dat het vast wel goed zou komen.

Toen Hanneke kwam voelde ze eerst aan mijn buik en probeerde daarna het hartje te vinden. Weer bleef het angstvallig stil… Ze zei dat ze zich ook zorgen maakte en dat we naar het ziekenhuis moesten. Ik denk dat ik vanaf hier langzaam in een soort shock raakte. Het was alsof ik zweefde en niet alles meer mee kreeg. We stapten in de auto en gingen naar het ziekenhuis. Ik bleef zeggen tegen mezelf dat het vast wel goed zou komen, en dat ze in het ziekenhuis het hartje heus wel zouden vinden. Ad vertelde me later dat hij het inmiddels al wist.

In het ziekenhuis werd het al snel duidelijk met een echo. Het hartje van Boris stond stil. Ik hoorde Ad snikken en hij zei dat ik moest kijken naar het echo apparaat. Maar ik wilde niet kijken. Dat kon ik niet! Toch keek ik uiteindelijk, ik kon niet anders. Wat ik zag was vreselijk! Mijn kleine baby met een hartje dat niet meer klopte… En beentjes en armpjes die niet meer bewogen… Onze lieve Boris was dood…

Ik schreeuwde en huilde, ik kon en wilde het niet geloven! Ad huilde met me mee. Onze lieve baby, hoe kon dit nou gebeuren! De tijd leek stil te staan en de aarde gestopt met draaien. Hoe moesten we dit nou doen! Dit konden we niet. Niet onze lieve baby verliezen, onze kleine Boris waar we zo graag voor wilde zorgen en nu al zoveel van hielden…

Na een kort gesprek moesten we naar huis. Zonder levende baby in mijn buik. Alsof dat zomaar kon! Natuurlijk kon het niet, maar het moest. Ik was in shock en staarde leeg voor me uit. Gek genoeg was ik wel heel helder, en wist ik precies wat er aan de hand was. Ad ook. Samen deden we wat we moesten doen.

Thuis vertelden we eerst het verdrietige nieuws aan Iris en Daan. Mijn lieve stiefkinderen en de grote broer en zus van Boris. Verschrikkelijk! Daarna moesten we het ook onze familie vertellen. Ik wilde graag zelf mij ouders en zusje bellen en dat is ook gelukt, al begrijp ik zelf niet meer goed hoe ik dat heb gedaan. Al heel gauw waren mijn ouders, broertjes, zusjes en wat vrienden bij ons. Verder weet ik niet veel meer. Ik weet niet meer precies wie er was en ook niet wat er gebeurde. Het schijnt dat ik niet veel heb gezegd die avond, en vooral voor me uit staarde. Ik heb amper gehuild en zei af en toe een paar noodzakelijke dingen.

Het was de bedoeling dat ik de donderdag erna zou bevallen, dus over twee dagen. Als ik of Ad iets anders wilden moesten we dat aangeven. Maar het zwanger zijn voelde ineens zo vreselijk naar. Zoveel ik er van genoot om Boris in mijn buik te voelen toen hij nog leefde, zo vreselijk vond ik het dat hij nu dood in mijn buik zat. Ik voelde het aan alles en je kon het ook zien. Zo’n afschuwelijk naar leeg gevoel heb ik nog nooit gehad. Ik wilde zo snel mogelijk bevallen.
En omdat ik het echt zeker wist en op één op andere manier toch rationeel kon blijven denken besloten Ad en ik dat we het ziekenhuis moesten bellen om te vragen of ik de volgende dag gelijk mocht bevallen. En dat kon, dus dat gingen we doen.

Toen iedereen weg was hebben we samen de kleertjes voor Boris uitgezocht. Zijn eerste pakje met sterretjes ging mee, en zijn knuffeltje. Alleen niet de maxi cosi, en ook niet zijn speentje en zijn jasje. Huilend pakte ik samen met Ad de spulletjes in.

Ik sliep die nacht met behulp van medicatie, zodat ik goed kon uitrusten. De volgende dag had ik tenslotte een zware taak te verrichten. De meest zware taak van mijn leven…

Zwanger ⋆ Ons verhaal 1/5

Fri, 01 May 2015 08:32:19 GMT

Op de laatste zondag van augustus 2014 kwamen we erachter. Normaal slaap ik flink uit op zondag ochtend, maar omdat ik wist dat we een test gingen doen was ik voor mijn doen behoorlijk vroeg wakker. Dus voor negen uur zat ik beneden op de bank naast Ad, terwijl de test boven in de douche ondersteboven op de wasmachine lag. Na 3 minuten die eeuwig leken te duren gingen we samen naar boven en draaiden de test om... Positief! Ad was gelijk helemaal blij en ik was in eerste instantie vooral in de war. Ik kon het me niet voorstellen dat het echt waar was en dat we een kindje zouden krijgen. De hele dag leefde ik in een soort roes en moest ik mezelf steeds vertellen dat het echt waar was. Wat een fantastisch nieuws! Mama worden, een droom die uitkomt...

De zwangerschap verliep heel goed. En ik vond het heerlijk! Best bijzonder, want van te voren had ik een heel naar beeld van zwanger zijn. Het idee dat je lijf niet meer doet wat het normaal doet, dat je dik wordt, misselijk bent en je bekken en rug pijn gaan doen. En dan met als klap op de vuurpijl je buik vol striae en 9 maanden geen wijn meer drinken. Het leek me een compleet drama. Maar niets was minder waar. Hoewel alles klopt wat ik hiervoor beschrijf, ik vond het echt niet erg. Integendeel! Ik deed alles met liefde en genoot van elke seconde dat Boris in mij groeide.

En dat werd alleen maar sterker dat gevoel. Mijn buik werd steeds dikker en ik was mega trots. We hadden een doppler gekocht dus ik kon zelf naar het hartje luisteren wanneer ik dat wilde. In het begin deden we dat erg vaak, maar vanaf dat ik hem kon voelen iets minder. Ik hield een negen maanden dagboek bij en heb dat volgehouden tot 37 weken, iets waar ik juist nu ontzettend blij mee ben. En ik schreef een liedje 'Het Allermooist', voor onze lieve baby dat ik af en toe voor hem zong. En elke avond als we naar bed gingen legden we het speeldoosje op mijn buik voor het slapen gaan, het werd een echt ritueel.

Toen ik bijna 19 weken zwanger was kregen we de 20 weken echo. We wilden graag weten wat het was en Ad zag het binnen 3 seconden. Het was overduidelijk, we kregen een jongetje en zeker geen meisje! Alles was goed tijdens de echo. Geen problemen of nare dingen te zien. Ook tijdens alle controles die ik had was er niets aan de hand. Zijn hartje ging altijd flink tekeer, en mijn bloeddruk was perfect. Op mijn bekkenklachten na verliep het vlekkeloos.

Ondertussen bleef ik genieten. Van het geschopt in mijn buik maar ook van alle voorbereidingen. Veel last van hormonen had ik niet, maar de nesteldrang was in volle glorie aanwezig!
Ik nam verlof toen ik ongeveer 35 weken zwanger was, op 1 april. Ik werd flink verwend door vriendinnen en familie met kadootjes, een lunch en een babyshower om mijn verlof te vieren. Vanaf nu kon ik er echt naar toe leven en alleen nog maar met Boris bezig zijn. Ik was vaak moe dus deed niet heel veel, maar ik was het nog lang niet zat. Ik bleef genieten en wachtte rustig af wanneer Boris er aan toe was, en dat leek nog lang niet zo te zijn.

★

‘Het Allermooist’

Ik zie deze wereld, en voer een vreemde strijd
Er is zoveel ellende, en onzekerheid
Alles lijkt anders, nu jij bij mij bent
’t is zo verwarrend, als je ’t leven kent

Maar elke dag opnieuw, besef ik toch weer
Dat leven mooi is, ook al doet ’t soms ook zeer
Het zit in kleine dingen, die maken me blij
Maar 't allermooist ben jij

Ik geniet zoveel van elk moment,
Nu ik voel dat jij dicht bij mij bent.
Ik beloof je voor altijd, dat ik van je hou,
Van je hou…

Nu jij er bent, ben je niet alleen.
Er is een plek voor jou, daar kun je altijd heen
Dit nieuwe leven, zo breekbaar en klein
Vergeet nooit, je mag er altijd zijn…

Ook al is het leven soms gemeen
’t Voelt nu zoveel mooier dan voorheen
Het zit in kleine dingen, die maken me blij
Maar 't allermooist ben jij

Ik geniet zoveel van elk moment,
Nu ik voel dat jij dicht bij mij bent.
Ik beloof je voor altijd, dat ik van je hou,
Van je hou…

Ik beloof je voor altijd, dat ik van je hou

Ik hou van jou…

★